Aktywność reninowa osocza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Aktywność reninowa osocza (ARO) (ang. Plasma Renin ActivityPRA) – badanie określające aktywność w osoczu enzymureniny, wykorzystywane przede wszystkim w diagnostyce nadciśnienia tętniczego.

Metoda[edytuj | edytuj kod]

Aktywność reniny określa się pośrednio poprzez oznaczenie stężenia angiotensyny I (AT I), hormonu powstającego pod wpływem aktywacji przez reninę. Oznaczenia dokonuje się w temperaturze 37°C, za pomocą metody radioimmunologicznej, przy użyciu AT I znakowanej J125.

Badanie wykonuje się w spoczynku – po 6–8 godzinach odpoczynku nocnego, przy standardowej diecie solnej (100–120 mmol NaCl/d), oraz po aktywacji – krew pobiera się po 3-dniowym ograniczeniu soli w diecie do 20 mmol/d i po 3–4-godzinnej pionizacji. Dodatkowo przy diagnostyce zwężenia tętnicy nerkowej wykorzystuje się także aktywację za pomocą kaptoprylu. Na 2–3 tygodnie przed badaniem należy odstawić leki hipotensyjne oraz takie, które mogą modyfikować gospodarkę wodno-elektrolitową.

Krew pobiera się do probówki zawierającej EDTA na lodzie, po czym odwirowuje się w temperaturze 4°C. Zamrożone osocze można przechowywać do miesiąca.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Norma ARO wynosi w spoczynku 1,46 ± 0,23 ng/ml/h. Po aktywacji jest około 3–7 razy większa. Wynik jest zależny od wieku pacjenta, pory oznaczenia czy pozycji ciała. Przyjmowanie metyldopy, klonidyny, propranololu może powodować zmniejszenie ARO, a leków moczopędnych, inhibitorów konwertazy angiotensyny czy dihydralazyny, doustnych środków antykoncepcyjnych – zwiększenie.

W stanach patologicznych podwyższone wartości ARO obserwuje się w przypadku: nadciśnienia złośliwego, nadciśnienia pierwotnego, zwężenia tętnicy nerkowej, reninomie, nadciśnieniu jatrogennym. Obniżone wartości mogą sugerować: zespół Conna czy defekty wydzielania reniny.

Pacjenci z nadciśnieniem tętniczym i niską ARO charakteryzują się dobrą odpowiedzią na spironolakton; natomiast z wysoką ARO – na leki beta-adrenolityczne i antagoniści kanału wapniowego.

Przy jednostronnym zwężeniu tętnicy nerkowej ze współistniejącym nadciśnieniem tętniczym wykonuje się oznaczenie tzw. ilorazu ARO. Pobiera się krew podczas cewnikowania żył nerkowych, a następnie porównuje ARO w materiale z chorej oraz zdrowej nerki. Podwyższone wartości (przynajmniej 1,5 raza) w nerce chorej sugerują nadciśnienie naczyniowonerkowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Aldona Dembińska-Kieć, Jerzy Naskalski: Diagnostyka laboratoryjna z elementami biochemii klinicznej. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner, 2002, s. 612–614. ISBN 83-87944-33-5.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.