Al-Ajzarija

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Al-Ajzarija
العيزريه
Państwo  Palestyna
 Izrael
Populacja (2009)
• liczba ludności

24 950
Położenie na mapie Palestyny
Mapa lokalizacyjna Palestyny
Al-Ajzarija
Al-Ajzarija
Ziemia 31°46′12,08″N 35°15′51,75″E/31,770022 35,264375Na mapach: 31°46′12,08″N 35°15′51,75″E/31,770022 35,264375
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o Betanii

Al-Ajzarija, (Al-'Ayzariyyah) (arab. العيزرية) – miasto w Autonomii Palestyńskiej (Zachodni Brzeg) na terytorium Izraela. Według danych szacunkowych na rok 2009 liczy 24 950 mieszkańców[1]. W czasach biblijnych wieś nazywała funkcjonowała pod nazwą Betania, albo - ze względu na znajdujący się tam dom, a później grób św. Łazarza - Lazarium[2][3]. W Betanii mieszkały też Marta i Maria goszczące Jezusa. Z powodu tych biblijnych powiązań miejsce to, już od pierwszych wieków chrześcijaństwa, przyciągało licznych pielgrzymów.

Czasy biblijne[edytuj | edytuj kod]

Marta i Maria

Zgodnie z danymi Ewangelii Betania (Al-Ajzarija) znajdowała się przy południowo-wschodnim zboczu Góry Oliwnej, w pobliżu Jerozolimy (ok. 2,7km)[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czasach Królestwa Jerozolimskiego w Betanii znajdowały się dwa kościoły: św. Łazarza zbudowany nad jego grobem i drugi, w miejscu, w którym stał dom Marty i Marii. Na początku XII w. kościół i klasztor św. Łazarza otrzymali na własność kanonicy Grobu Świętego, lecz w roku 1138 przekazali je oni królowej Melisendzie, która je odnowiła i powiększyła, osadzając tu benedyktynki, a dla obrony klasztoru przeciw ewentualnym napadom nieprzyjaciół zbudowała warowną wieżę.

Gdy Jerozolima dostała się pod władzę muzułmanów, kościoły Lazarium wkrótce znalazły się w opuszczeniu. Pod koniec XVI w. ruiny kościoła św. Łazarza przekształcono w meczet i w ten sposób krypta Łazarza stała się niedostępna dla chrześcijan. Lecz w roku 1613 o. Angelo z Messyny, Kustosz Ziemi Świętej, kupił od muzułmanów prawo wykucia w skale obecnie istniejących schodów, by można schodzić nimi do grobu Łazarza i odprawiać tam mszę świętą. W 1889 r. teren zajmowany przez drugi z kościołów został wykupiony przez Kustodię Ziemi Świętej, jedną z prowincji zakonu franciszkanów[5].

W latach 19521953 według projektu Antonio Barluzziego wybudowano kościół upamiętniający grób Łazarza i gościnny dom Marty, Marii i Łazarza[6]. Kościół nie posiada okien, oświetlony jest światłem wpadającym przez otwór w kopule. Wnętrze zdobią liczne mozaiki tematycznie związane ze zmartwychwstaniem. W budowlę zostały wkomponowane pozostałości dawniejszych kościołów. Zachowana jest też krypta Grobu Łazarza (z 1613 r.) oraz fragmenty klasztoru Benedyktynek z XII wieku. Sanktuarium opiekują się franciszkanie z Kustodii Ziemi Świętej, którzy posiadają w Betanii niewielki klasztor[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. World Gazetteer
  2. J 11,1
  3. J 12,1
  4. Mk 11,1
  5. Donato Baldi OFM: W Ojczyźnie Chrystusa. Przewodnik po Ziemi Świętej. Wyd. 2. Kraków-Asyż: Franciszkanie, 1993, s. 127–130.
  6. Betania – nowe upamiętnienie Marii, Marty i Łazarza
  7. Bethany (ang.). www.custodia.org. [dostęp 2013-06-12].