Al-Manszijja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Al-Manszijja
المنشية
Starożytny grób Abu Ataba, teraz mieszkalny dom rodziny żydowskiej
Starożytny grób Abu Ataba, teraz mieszkalny dom rodziny żydowskiej
Państwo  Mandat Palestyny
Dystrykt Dystrykt Akki
Wysokość 25 m n.p.m.
Populacja (1945)
• liczba ludności

1080
Data zniszczenia 14 maja 1948
Powód zniszczenia atak Hagany
Obecnie Akka, Szomrat, Bustan HaGalil
Położenie na mapie Mandatu Palestyny
Mapa lokalizacyjna Mandatu Palestyny
Al-Manszijja
Al-Manszijja
Ziemia 32°56′06,28″N 35°05′25,87″E/32,935078 35,090519Na mapach: 32°56′06,28″N 35°05′25,87″E/32,935078 35,090519
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Al-Manszijja (arab. المنشية) – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Akki w Mandacie Palestyny. Wieś została wyludniona i zniszczona podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny, po ataku sił żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana w dniu 14 maja 1948 roku.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wioska Al-Manszijja leżała w północnej części równiny przybrzeżnej Izraela, w odległości 2 km na północny wschód od miasta Akka. Według danych z 1945 do wsi należały ziemie o powierzchni 1488,6 ha. We wsi mieszkało wówczas 1080 osób, w tym 270 Żydów[1].

własność gruntów powierzchnia gruntów (hektary)
Arabowie 1252,2
Żydzi 189,5
publiczne 469
Razem 1488,6
Rodzaj użytkowanych gruntów Arabowie (hektary) Żydzi (hektary)
uprawy oliwek 2 0
uprawy cytrusów 253 0
uprawy nawadniane 619 2
uprawy zbóż 1082,3 179,3
nieużytki 126,9 100
zabudowane 27 0

Historia[edytuj | edytuj kod]

Nie jest dokładna data założenia wioski Al-Manszijja, jednak najstarsze odkryte w 1955 roku groby są datowane na XIII wiek p.n.e.[2]. Wcześniej mieszkańcy wierzyli, że wioska powstała w okresie panowania krzyżowców lub panowania mameluków. W następnych latach musiała być ona jednak opuszczona, ponieważ kolejne zapiski o niej pojawiają się dopiero przy spisie ludności z 1596 roku[2]. Francuska mapa z 1799 roku ukazuje wioskę jako "bezludną ruinę"[3]. Victor Guérin napisał w 1880 roku, że Al-Manszijja jest "nowo założoną" wioską[4]. Pod koniec XIX wieku jest opisana jako mała wieś położona na równinie. W otoczeniu gruntów ornych stały domy zbudowane z kamieni i gliny. Wioska liczyła około 150 mieszkańców[5]. W wyniku I wojny światowej w 1918 roku cała Palestyna przeszła pod panowanie Brytyjczyków, którzy utworzyli Mandat Palestyny. W owym czasie okoliczne grunty zaczęły wykupywać od arabskich właścicieli żydowskie organizacje syjonistyczne, jednak stosunki między mieszkańcami Al-Manszijji a żydowskimi rolnikami układały się pozytywnie[1].

Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu arabskiemu[6]. Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w 1948 roku w okolicy operowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całej Galilei. Z tego powodu, w dniu 6 lutego 1948 roku siły żydowskiej organizacji paramilitarnej Hagana zaatakowały wioskę Al-Manszijja. Napastnicy zostali odparci przez siły lokalnej arabskiej milicji[7]. Następny atak nastąpił podczas izraelskiej operacji "Ben-Ami", w trakcie której w dniu 14 maja 1948 roku wioska została zajęta. Wysiedlono jej mieszkańców, a następnie w dniu 16 czerwca 1948 roku wyburzono jej domy[1]. Jeszcze w trakcie I wojny izraelsko-arabskiej, w dniu 28 maja 1948 roku na terenie arabskiej wioski założono kibuc Szomrat, który później przeniósł się bardziej na północ[8].

Miejsce obecnie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie na miejscu wioski Al-Manszijja znajduje się jedno z osiedli miasta Akka, natomiast pola uprawne zajęły kibuc Szomrat i moszaw Bustan HaGalil. Palestyński historyk Walid Khalidi, tak opisał pozostałości wioski Al-Manszijja: "Stoi kilka domów, islamska szkoła dla sierot, meczet i świątynia Baha'i; reszty wsi nie ma. Sanktuarium jest dostojnym budynkiem, z kopułą, z wybitym łukowatym wejściem w przedniej ścianie, posiada ono kamienne filary. Meczet jest kamienną budowlą z kopułą i sklepieniem, został przekształcony w prywatny dom żydowskiej rodziny. Dawna islamska szkoła dla sierot jest zamieszkana. Wybudowany z kamiennych bloków kanał na wodę al-Basza nadal istnieje, ale nie działa, to samo odnosi się do wodociągu"[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Welcome To al-Manshiyya (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2013-05-19].
  2. 2,0 2,1 Walid Khalidi: All That Remains. Washington D.C.: Institute for Palestine Studies, 1992, s. 23. ISBN 0-88728-224-5.
  3. Andrew Petersen: A Gazetteer of Buildings in Muslim Palestine. Oxford: Oxford University Press, 2002, s. 65. ISBN 978-0-19-727011-0. [dostęp 2013-05-19]. (fr.)
  4. Victor Guérin: [= Description géographique, historique et archéologique de la Palestine: ptie. Galilée]. Harvard University, 1868, s. 1-2. [dostęp 2013-05-19]. (fr.)
  5. Claude Reignier Conder, H.H. Kitchener: The Survey of Western Palestine: memoirs of the topography, orography, hydrography, and archaeology. London: Committee of the Palestine Exploration Fund., 1881, s. 147. [dostęp 2013-05-19]. (ang.)
  6. Oficjalna mapa podziału Palestyny opracowana przez UNSCOP (ang.). W: United Nations [on-line]. 1948. [dostęp 2013-05-19].
  7. Benny Morris: The Birth of the Palestinian Refugee Problem Revisited. Cambridge: Cambridge University Press, 2004, s. xvii. ISBN 978-0-521-00967-6. [dostęp 2013-05-19]. (ang.)
  8. Shomrat (hebr.). W: Bet Alon [on-line]. [dostęp 2013-05-19].