Al-Muizz ibn Badis

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Al-Muizz ibn Badis (arab. المعز بن باديس) (ur. 1008 - zm. 1062) był piątym władcą z dynastii Zirydów w Ifrikiji w latach 1016-1062.

Al-Muizz ibn Badis wstąpił na tron jako nieletni, razem z ciotką w roli regentki, po śmierci swego ojca Badisa ibn Mansura (995-1016). W 1016 miała miejsce w Ifrikiji krwawa rewolta, w czasie której całkowicie zniszczono Al-Mansuriję rezydencję Fatymidów, a 20 000 szyitów zostało zamordowanych. Zamieszki wymusiły zawieszenie broni w walkach z Hammadydami w Algierii, a ich niezależność uznano ostatecznie w 1018.

Al-Muziz przejął rządy w 1022 po obaleniu swej ciotki. Relacje z Fatymidami uległy naprężeniu, gdy w 1027 wsparli oni bunt berberyjskich plemion Zenata w Trypolitanii, co doprowadziło do całkowitej utraty kontroli nad tym regionem. Jego syn Abdallah rządził krótko Sycylią w latach 1038-1040, po interwencji armii Zirydów w wojnę domową, która wybuchła na wyspie.

Pomimo politycznego zamieszania, początkowo ogólny dobrobyt ekonomiczny umożliwiał szeroko zakrojony program budowalany. Jednakże królestwo popadło w kryzys ekonomiczny w latach czterdziestych X wieku, który odbił się w dewaluacji pieniądza, epidemii i głodzie. Mogło to mieć związek z wysoką daniną, którą Zirydzi musieli corocznie płacić Fatymidom (milion złotych dinarów rocznie).

Gdy al-Muizz w 1045, pod wpływem prawników sunnickich z Kairuanu, uznał Abbasydów w Bagdadzie za prawowitych kalifów, nastąpiło całkowite zerwanie z Fatymidami.

Wtedy Fatymidzi deportowali z Egiptu do Ifrikiji beduińskie plamiona Banu Hilal i Banu Sulajm. Inwazja Beduinów (1051-1052) doprowadziła, po klęsce pod Dżabal Hajdaran, do wielkiego ubóstwa, poważnie wpływając na rolnictwo Ifrikiji. Zdobycie stołecznego Kairuanu w 1057 wywołało dalszą anarchię. Zirydzi utracili kontrolę na wnętrzem lądu i byli w stanie utrzymać tylko nadbrzeżne rejony. Stolicę przeniesiono do Al-Mahdiji. Wraz z rozrostem beduińskich emiratów oraz utrzymujacym się zagrożeniem w głębi lądu, gospodarka Ifrikiji skłaniała się coraz bardziej ku Morzu Śródziemnemu. W efekcie nadbrzeżne miasta nabrały znaczenia w handlu morskim i piractwie.

Jego następcą został jego syn Tamim ibn al-Muizz (1062-1108).