Albano Carrisi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Al Bano Carrisi)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Albano Carrisi
Albano 2014.jpg
Albano Carrisi, 2014
Pseudonim Al Bano
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1943
Cellino San Marco
Pochodzenie  Włochy
Gatunek pop, italo disco
Zawód wokalista, muzyk, aktor
Aktywność od 1965
Wytwórnia płytowa Fantasy, La Voce Del Padrone, EMI Italiana, WEA
Powiązania Romina Power
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Albano Carrisi (znany też jako Al Bano lub Al Bano Carrisi, ur. 20 maja 1943 w Cellino San Marco, Włochy) – włoski piosenkarz i aktor.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

1943-1966: Dzieciństwo i początki kariery[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 20 maja 1943 w Cellino San Marco we Włoszech. Jego matka, Jolanda Carrisi była chłopką. Opiekowała się gospodarstwem domowym. Ojciec, Carmelo Carrisi był rolnikiem zajmującym się niewielkim gospodarstwem. Razem z młodszym bratem Franco Carrisi pomagał rodzicom. Zamiłowanie do muzyki zaczerpnął od ojca, który podczas pracy śpiewał tradycyjne włoskie piosenki, czasami grał na gitarze. Mając 12 lat, Albano napisał swoją pierwszą piosenkę Addio Sicillia. W wieku 16 lat, kiedy sytuacja finansowa rodziny znacznie się pogorszyła, postanowił wyemigrować do Mediolanu. Początkowo mieszkał na dworcu. Po kilku tygodniach udało mu się znaleźć zatrudnienie w restauracji Al Dollaro jako kelner. W latach 60. XX wieku był to jeden z lepszych lokali w całym mieście. Przychodziły tam gwiazdy muzyki. Tam również znalazł ogłoszenie o castingu do Clan Celentano. Jako jednemu z nielicznych udało się przejść. Założyciel klanu Adriano Celentano zmienił mu pseudonim na Al Bano. W ten sposób nakładem firmy fonograficznej Fantasy, w 1965 roku Albano nagrywa pierwszy swój singiel La Strada, cover piosenki Gene’a Pitneya. Gra w spektaklach w Clan Celentano i ciężko pracuje jako kelner.

Jesienią 1965 roku, Albano wziął udział w manifestacji Ribalta Per Sanremo. Pomimo iż sam nie wystąpił na festiwalu, to jednak został zauważony przez wytwórnie fonograficzną La Voce Del Padrone. Zadebiutował 12 września 1966 roku podczas Festival delle Rose, śpiewając w duecie z Pino Donaggio utwór Quando Il Sole Chiudi gli Occhi. W tym samym roku dostał się do programu muzycznego Settevoci gdzie prowadzącym był Pippo Baudo. W jednym z odcinków zaprezentował swój najnowszy singiel Io Di Notte, który zyskał zainteresowanie nie tylko publiczności, ale także uznanych artystów takich jak Milva.

1967-1973: Pierwszy sukces[edytuj | edytuj kod]

W 1967 roku, Albano nagrał swój pierwszy przebój Nel Sole. Utwór wygrał Disco Per l’Estate i zajął pierwsze miejsce na liście najlepiej sprzedanych singli w całym roku we Włoszech, sprzedając się w nakładzie 1,5 mln kopii. Jego głos dotarł do wszystkich gazet i telewizji. W tym samym roku został nagrany film Nel Sole w którym wystąpił Albano oraz młoda, wówczas nieznana, amerykańska aktorka Romina Power, córka sławnego aktora Tyrone’a Powera. Sztuka opowiada o namiętnej miłości dwóch młodych ludzi, którzy pomimo sprzeciwu rodziców, postanawiają wziąć ślub.

Pod koniec roku pojawił się pierwszy album Albano, gdzie poza przebojem Nel Sole znalazł się także cover znanej piosenki La Donna Dell’Amico mio napisanej przez Roberto Carlosa. Wszystkie utwory skomponowane zostały przez Detto Mariano oraz napisane przez Alessandro Colombiniego, którego artysta poznał w Clan Celentano.

W 1968 roku, pojawił się drugi album: Il Ragazzo Che Sorride. Tytułowy utwór został napisany przez Vito Pallaviciniego oraz skomponowany przez Mikisa Theodorakisa. W lutym tego samego roku wystąpił na Festiwalu w Sanremo z utworem La Siepe. Zajął 9. miejsce, zdobywszy także pierwszą nagrodę krytyków. W 1969 roku, wygrał Disco Per L’Estate z piosenką Pensando A te, która jest zarazem tytułem trzeciego albumu. Skomponował także przebój dla Rominy Power; Acqua Di Mare.

26 lipca 1970 roku, Albano wziął ślub z Rominą Power, z którą ma czworo dzieci: Ylenia Carrisi, urodzona w 1970 i zaginiona w 1994, Yari urodzony w 1973, Cristel urodzona w 1985 i Romina Jr, urodzona w 1987. Albano już w 1970 podzielił częściowo swoją karierę artystyczną z żoną. Zainspirowani ścieżką dźwiękową z filmu René Clémenta Giochi proibiti, skomponowali utwór Storia Di Due Innamorati.

Ta piosenka znajduje się na czwartym solowym albumie Albano zatytułowanym A Cavallo Di Due Stilli. Jest to szczególnie uznany longplay. Po raz pierwszy artysta śpiewa takie utwory jak: Ave Maria Franza Schuberta, Mattino Ruggiera Leoncavallo oraz Angeli Senza Paradiso napisana przez Vito Pallaviciniego do innej kompozycji Schuberta. Na płycie znajdziemy także tradycyjne pieśni neapolitańskie: O’ Sole Mio, Guapparia, Core 'ngrato czy O marenariello.

Albano powrócił na Festiwal w Sanremo w 1971 roku z piosenką 13' Storia D’Oggi zdobywając 8 miejsce i nagrodę dziennikarzy. W tym samym roku zajął 2 lokatę w konkursie Un disco per l'estate z utworem E il sole dorme tra le braccia della notte. Obydwie piosenki promują album wydany pod koniec 1971 roku, w którym poza piosenką Vogliamoci tanto Bene wszystkie utwory skomponował i napisał Albano.

W 1973 roku, skomponował utwór La Canzone Di Maria dla Bruno Lauzi. W 1974 wydał dwupłytowy album; Antologia ze wszystkimi swoimi przebojami oraz nowymi utworami: Addio alla Madre Pietra Mascagniego, Vesti La Giubba Ruggiera Leoncavallo, E Lucevan Le Stelle Giacoma Pucciniego oraz Una Furtiva Lagrima Gaetana Donizettiego.

1975-1995: Duet z Rominą Power[edytuj | edytuj kod]

Al Bano i Romina Power na Eurowizji w 1976

W 1975 roku, małżeństwo wydało pierwszy swój album w duecie Dialogo nakładem firmy fonograficznej Libra. W tym samym roku zajęli 2 miejsce z utworem Dialogo na Disco Per L’Estate. W 1976 po raz pierwszy występili na Eurowizji z piosenką We’ll live it all again zajmując razem z 69 zdobytymi punktami 7 lokatę. Ten utwór nagrali potem także w języku hiszpańskim oraz francuskim.

W 1981 roku, nagrali jeden ze swoich największych przebojów Sharazan. Rok później, w 1982 wystartowali po raz pierwszy w duecie na Festiwalu w Sanremo z utworem Felicità i zająwszy drugą pozycję podbili włoskie listy przebojów na wiele tygodni. W samych tylko Niemczech singiel sprzedał się w nakładzie ponad 6 milionów egzemplarzy za co para dostała nagrodę Złotego Globa.

2 lata później, w 1984 roku, Albano i Romina powrócili na Festiwal w Sanremo z utworem Ci sarà, z którym wygrywali pierwszą nagrodę wyprzedzając o ponad milion głosów laureata drugiego miejsca. Singiel promuje ich najnowszy wówczas album Effetto Amore.

W 1985 roku, wzięli udział w konkursie Eurowizji z piosenką Magic oh Magic z którą ponownie zajęli 7 miejsce.

Eurovision Song Contest 1976 - Italy - Al Bano & Romina Power 2.png

Światowy sukces, para zyskała w 1986 roku, podpisując kontrakt z wytwórnią WEA i wydając album Sempre Sempre. W lutym 1987 roku, wystąpili na Festiwalu w Sanremo z utworem Nostalgia Canaglia, który zajęli 3 miejsce. Pod koniec tego samego roku wydana została najnowsza płyta Libertà, która nie cieszy się powodzeniem we Włoszech, ale zagranicą zyskuje wiele pozytywnych opinii. W roku 1988 pojawił się kolejny album; Fragile z którego pochodzi piosenka Cara Terra Mia. Utwór ten, para zaprezentowała na Festiwalu w Sanremo w 1989 roku, zajmując ponownie 3 miejsce.

Rok 1991 zaczął się kolejnym występem na Festiwalu w Sanremo z utworem „Oggi Sposi”, który zajął dopiero 9 miejsce. W tym samym roku, para obchodziła 25 lecie wspólnej pracy artystycznej, co zaowocowało albumem Le Piů Belle Canzoni. Albano i Romina napisali także książkę autobiograficzną Autoritatto i wydali VHS o tym samym tytule.

W 1993 para nagrała kolejny album Notte E Giorno z którego utwór Atto D’Amore był wykorzystany jako muzyka rozpoczynająca popularny we Włoszech serial. W utworze Il Mondo Degli Angeli swój głos po raz drugi użyczyła Cristel, córka pary. W tym samym roku dostali propozycje nakręcenia programu dokumentalnego o USA dla włoskiej telewizji RAI. Zgodzili się i wyruszyli pod koniec roku Kamperem podróżując przez całe USA od wschodniego po zachodni brzeg.

Z okazji 70. rocznicy urodzin piosenkarza na 17 i 18 października 2013 zaplanowano koncert w Moskwie, na którym ma wystąpić w duecie z Rominą Power. Ma być to pierwszy wspólny występ pary od 15 lat.[1]

1996-2013: Powrót do solowej kariery[edytuj | edytuj kod]

W 1996 roku Albano powrócił do solowej kariery, którą zaczął od występu na Festiwalu w Sanremo z piosenką È la mia vita napisaną przez Maurizio Fabrizio oraz Giuseppe Marino. W piosence Albano podsumował swoje dotychczasowe życie, wspominając zaginioną córkę. Zajął 7 miejsce, a utworem podbił serca całych Włoch.

Albano Carrisi (2010}

W 1997 wydał kolejny, solowy album Concerto Classico, który jest zbiorem najbardziej znanych pieśni operowych. Według niektórych krytyków muzycznych, uznawany za najlepszy jego solowy album, w którym pokazał maksymalne możliwości głosowe. Z okazji Festiwalu w Sanremo, na którym wystąpił z utworem Verso il Sole, wydał składankę o takiej samej nazwie, na której znalazły się piosenki solowe z płyt wydawanych z w duecie z Rominą. Na zaproszenie organizatorów Festiwalu w Sopocie, Albano i Romina po raz pierwszy odwiedzili Polskę. Zaśpiewali swoje największe hity. Pod koniec roku grali jeszcze kilka koncertów w Europie. Początkowo chcieli się wycofać, jednak wówczas musieliby zapłacić wysokie kary.

4 października 1998[2] roku, małżeństwo dało ostatni występ, na żywo przed Janem Pawłem II, podczas II Światowego Spotkania Rodzin. Zaśpiewali nigdy nieopublikowany utwór Al Mondo Siamo Noi oraz Volare, po którym niektórzy stwierdzili nietakt śpiewać do papieża per Ty. Po zakończeniu całej ceremonii, duet długo rozmawiał z papieżem na temat ich małżeństwa, jednak bez powodzenia.

W 1999 roku, na łamach tygodnika Oggi, Albano ogłosił oficjalnie separacje oraz wyjaśnił powody swojej decyzji. Po tych wydarzeniach wystąpił ponownie na Festiwalu w Sanremo z utworem Ancora In Volo z którym zajął 6 miejsce. Do sklepów trafił także album o takiej samej nazwie. W tym samym roku Albano wydał kolejną płytę Volare, która jest kompilacją najbardziej ulubionych włoskich piosenek w wykonaniu artysty. Koncertował w USA, Rosji, Grecji, Hiszpanii, Austrii oraz w Niemczech.

Pojawił się także kolejny raz na Festiwalu w Sopocie w 2000 roku, podczas włoskiego dnia, śpiewając swoje największe przeboje solowe, jak i te za czasów duetu. W maju wziął kolejny raz udział w Eurowizji jako chórek do piosenki Jane BogaertLa vita cos'è?. Utwór uplasował się 20 z 24 miejsce w finale.

Albano wykorzystując swoją popularność dołączył się do kampanii antynarkotykowej jako Ambasador Dobrej Woli. W 2001 roku, wydał kolejny świetny album; Canto Al Sole, na której znajdziemy cover piosenki Lucio DallaPiazza Grande, cover utworu Chrisa ReaTell me there is a heaven, czy utwór stworzony dla firmy FerrariIl Mito.

W 2007 roku, zajął 2 pozycję na Festiwalu w Sanremo z piosenką „Nel Perdono”, którą napisał jego syn; Yari i popularny artysta Renato Zero. W 2009 roku zajął 5 miejsce z piosenką L’Amore è Sempre Amore, a w 2011 roku z piosenką Amanda è Libera 3 lokatę.

23 marca 2013 roku, Al Bano odwiedził po raz trzeci Polskę a dokładnie Kraków, w celu promocji polskiego wydania książki: Io Ci Credo. Polski tytuł: "Wierząc, nie poddałem się nigdy".[3]

Zaginięcie córki – Ylenii[edytuj | edytuj kod]

W 1994 roku, życie rodziny Albano przyćmiewa tragedia. Najstarsza córka – Ylenia, ginie w Nowym Orleanie. Nikt nie wie co się z nią stało. Para porzuciła wszystkie swoje prace muzyczne i wyruszyła na poszukiwania do USA, gdzie razem z szefem policji starali się odnaleźć córkę. Niestety do dnia dzisiejszego nie odnaleziono nawet ciała. Podejrzewa się, że Ylenia pod wpływem narkotyków wskoczyła do rzeki Missisipi i utonęła. Romina Power wierzy, że córka żyje, Albano, że umarła. Mimo tragedii w 1995 roku para wydaje kolejny album Emozionale oraz VHS „Una Vita Emozionale”.

Występy na Festiwalu w Sanremo[edytuj | edytuj kod]

Edycja Artysta Utwór Autor Kategoria Pozycja Nagroda
Festival di Sanremo 1968 Al Bano La Siepe Pallavicini & Massara Canzoni e Cantanti 9
Festival di Sanremo 1971 Al Bano 13, storia d'oggi Pallavicini & Carrisi Canzoni e Cantanti 8 Nagroda dziennikarzy
Festival di Sanremo 1974 Al Bano In Controluce Limiti & Carrisi Canzoni e Cantanti Finalista
Festival di Sanremo 1982 Al Bano & Romina Power Felicità Minellono & Farina & De Stefani Canzoni e Cantanti 2 Nagroda II miejsce
Festival di Sanremo 1984 Al Bano & Romina Power Ci Sarà Minellono & Farina Campioni 1 Nagroda I miejsce
Festival di Sanremo 1987 Al Bano & Romina Power Nostalgia Canaglia Pallavicini & Carrisi & Power & Molco & Mercurio Campioni 3 Nagroda III miejsce
Festival di Sanremo 1989 Al Bano & Romina Power Cara Terra Mia Pallavicini & Carrisi & Power Campioni 3 Nagroda III miejsce
Festival di Sanremo 1991 Al Bano & Romina Power Oggi Sposi Depsa, Andreetto Campioni Finalista
Festival di Sanremo 1996 Al Bano È la mia vita Marino & Fabrizio Campioni 7
Festival di Sanremo 1997 Al Bano Verso il sole Cidda & Carrisi Campioni Finalista
Festival di Sanremo 1999 Al Bano Ancora in volo Bizzarri & Carrisi & Marcucci Campioni 6
Festival di Sanremo 2007 Al Bano Nel perdono Zero & Incenzo & Carrisi & Paoletti Campioni 2 Nagroda II miejsce
Festival di Sanremo 2009 Al Bano L'amore è sempre amore Morra & Fabrizio Artisti Finalista
Festival di Sanremo 2011 Al Bano Amanda è libera Berlincioni & Paoletti & Carrisi Artisti 3 Nagroda III miejsce
Nagroda Nata per unire

Dyskografia[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: Dyskografia Al Bano Carrisi.

Albumy studyjne[edytuj | edytuj kod]

  • 1967 – Nel Sole
  • 1968 – Il Ragazzo che sorride
  • 1969 – Pensando a te
  • 1970 – A cavallo di due stili
  • 1971 – 1972
  • 1974 – Antologia
  • 1997 – Concerto classico
  • 1998 – Il Nuovo Concerto
  • 1999 – Ancora in volo
  • 1999 – Volare
  • 2001 – Canto al Sole
  • 2002 – Carrisi canta Caruso
  • 2004 – La mia Italia
  • 2005 – Le radici del cielo
  • 2005 – Buon Natale
  • 2007 – Cercami nel cuore della gente
  • 2008 – Dai il meglio di te...
  • 2009 – L’amore è sempre amore
  • 2010 – The Great Italian Songbook
  • 2011 – Amanda è libera
  • 2012 – Fratelli d’Italia
  • 2013 – Canta Sanremo

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Solowa[edytuj | edytuj kod]

  • 1969 – Il ragazzo che sorride
  • 2002 – Canto al sole
  • 2005 – Al Bano И Его Леди
  • 2008 – Todos sus Grandes Éxitos en Español
  • 2009 – La Mia Opera

Z Rominą Power[edytuj | edytuj kod]

  • 1967 – Nel sole
  • 1968 – L’oro del mondo
  • 1969 – Il suo nome e Donna Rosa
  • 1969 – Pensando a te
  • 1970 – Mezzanotte D’amore
  • 1971 – Angeli senza paradiso
  • 1984 – Champagne in paradiso
  • 1991 – Autoritatto
  • 1991 – Autoritatto dalla A alla R
  • 1993 – Unser leben, unsere familie, unsere erfolge
  • 1993 – L’america perduta
  • 1995 – Ein leben in musik
  • 1996 – Una vita emozionale

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy