Alabanda
Alabanda (Alaband, Albalant, Alba Luna, Albaluna, Alba-luna, Allabanda, Bielina, Koniczek, Koniowaszyja) - polski herb szlachecki.
Spis treści |
Opis herbu[edytuj]
W polu czarnym z półksiężyca, barkiem w dół, łeb koński wyrasta, oba srebrne. Zwrot głowy podawany jest rozmaicie, pierwotnych opisach i wizerunkach - w naturalnej pozycji, w prawo[1], późniejsze także w lewo[2]
Klejnot trzy lub pięć piór strusich.
Najwcześniejsze wzmianki[edytuj]
Herb według legendy z czasów dynastii Piastów, XII wiek. Znana jest pieczęć Stefana i Strzeżywoja Kobylagłowa z 1278 r.[3]. Herb zaginął w XVI wieku[4].
Herbowni[edytuj]
Poniższa lista sporządzona został na postawie wiarygodnych źródeł, zwłaszcza klasycznych i współczesnych herbarzy. Zwraczamy jednak uwagę na częste zjawisko przypisywania rodom szlacheckim niewłaściwych herbów, szczególnie nasilone w czasie legitymacji szlachectwa przed zaborczymi heroldiami, co zostało następnie utrwalone w wydawanych kolejno herbarzach. Podkreślamy także, że identyczność nazwiska nie musi oznaczać przynależności do danego rodu herbowego. Przynależność taką mogą bezspornie ustalić wyłącznie badania genealogiczne.
Alabanda, Azulewicz, Frezer, Fryzer, Koproski, Koprowski, Protowbier.
Zobacz też[edytuj]
- Dulęba - odmiana Alabandy
Linki zewnętrzne[edytuj]
- Herb Alabanda na www.jurzak.pl
- tkwapinski.webpark.pl
- Herb Alabanda i lista nazwisk w elektronicznej wersji Herbarza polskiego Tadeusza Gajla
Przypisy
- ↑ Franciszek Piekosiński: Heraldyka polska wieków średnich, Kraków, 1899, s.196
- ↑ Juliusz Karol Ostrowski: Księga herbowa rodów polskich, Warszawa, 1897, T.1, s.10
- ↑ Franciszek Piekosiński, Pieczęcie polskie str. 123
- ↑ Józef Szymański: Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku. Warszawa: DiG, 2001, s. 19. ISBN 83-7181-217-5.
|
|
 |
|
|
|
|
|||||||||||||||||||||||
