Alaryk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alaryk I
Król Wizygotów
02-ALARICO.JPG
Król Wizygotów
Okres panowania od 385
do 410
Następca Ataulf
Dane biograficzne
Śmierć 410
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Śmierć Alaryka
Litografia z 1895 roku

Alaryk I (ur. ok. 370, zm. 410) – od 395 król Wizygotów z rodu Baltów, którym cesarz Walens zezwolił osiedlić się na terenie Cesarstwa rzymskiego w Mezji. Pierwszy wódz plemion germańskich, który zdobył Rzym.

Alaryk i jego współplemieńcy walczyli jako federaci (sprzymierzeńcy) w armii Teodozjusza I w walkach z uzurpatorem Eugeniuszem. Po śmierci Teodozjusza zbuntowani Wizygoci zerwali wcześniejsze porozumienie z Rzymem i obrali na swojego króla Alaryka pochodzącego z rodu Baltów. Wiosną 395 armia wizygocka pod jego wodzą ruszyła przez Trację i Macedonię na Ateny, które zostały przez nią prawdopodobnie zdobyte i złupione. Wizygoci pomaszerowali na położone w południowo-zachodniej Grecji Elis, gdzie ich obóz został otoczony przez wojska wodza rzymskiego, Stylichona. Z niewiadomych przyczyn Stylichon pozwolił Wizygotom na wycofanie się.

Cesarz Cesarstwa Wschodniego Arkadiusz próbował przeciągnąć Alaryka na swoją stronę przez mianowanie go najwyższym zwierzchnikiem wojskowym w prowincji Illiricum. W 401 Alaryk przekroczył Alpy i przystąpił do oblężenia Mediolanu, w którym schronił się cesarz Honoriusz. Przybyły z pomocą Stylichon stoczył z Wizygotami bitwę pod Polencją 6 kwietnia 402. Po tym starciu Alaryk zobowiązał się opuścić granice Italii.

Wizygoci ponownie najechali Italię już w następnym roku i jeszcze raz zostali zatrzymani przez Stylichona, tym razem pod Weroną. W wyniku traktatu musieli wystawić zbrojny kontyngent armii pomocniczej, przydzielono im też ziemie nad rzeką Sawą. Alaryk na rozkaz cesarza najechał Ilirię Wschodnią, którą miał zdobyć dla Honoriusza. Illiria nie została zdobyta, lecz Alaryk zażądał od Rzymu wypłacenia ogromnego odszkodowania za poniesione straty. Odszkodowanie to zostało przyznane mu przez senat. Zamordowanie Stylichona, sojusznika Alaryka, i antygermańskie pogromy w miastach Italii spowodowały ponowny najazd Wizygotów jesienią 408. Alaryk oblegał Rzym i wymusił na władzach miasta ogromną kontrybucję (5 tys. funtów złota i 30 tys. funtów srebra).

24 sierpnia 410 zdrajcy wpuścili żołnierzy Alaryka do miasta przez Bramę Salariańską. Wizygoci zdobyli Rzym i wspólnie z rzymskimi niewolnikami przez trzy dni łupili go, podpalając znaczniejsze budynki, oszczędzając przy tym jedynie kościoły[1] - ze względu na fakt, że sami byli arianami. Alaryk na czele Wizygotów udał następnie się na południe Italii z zamiarem zaokrętowania swoich ludzi na statki i przewiezienia ich do Afryki. Trzydniowa burza w Cieśninie Mesyńskiej zniszczyła ich flotę.

Wizygoci udali się z powrotem na północ. Podczas drogi powrotnej pod koniec 410 Alaryk nieoczekiwanie zmarł. Według legendy pochowano go w korycie rzeki Busento, w pobliżu miasta Cosenza, a wraz z nim cały majątek, jaki zdobył w Italii.

Przypisy

  1. George C. Kohn: Encyklopedia wojen. Tłumaczenie: Piotr Amsterdamski. Warszawa: Wydawnictwo Al Fine, 1998. ISBN 83-86829-57-5, s. 449.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Philip Matyszak, Wrogowie Rzymu, przeł. Urszula Ruzik−Kulińska, dom wydawniczy Bellona, Warszawa 2007, str. 219−231, ISBN 978−83−11−10678−9


Poprzednik
Król Wizygotów

395-410

Następca
Ataulf