Albarracín

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy miasta w prowincji Teruel. Zobacz też: Lobetans – historyczna nazwa wsi w Polsce.
Albarracín
Albarracín
Flaga
Flaga Albarracínu
Państwo  Hiszpania
Wspólnota autonomiczna Aragonia Aragonia
Prowincja Teruel
Comarca Sierra de Albarracín
Powierzchnia 465 km²
Wysokość 1171 m n.p.m.
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

1054
2,31 os./km²
Kod pocztowy 44100
Położenie na mapie Aragonii
Mapa lokalizacyjna Aragonii
Albarracín
Albarracín
Położenie na mapie Hiszpanii
Mapa lokalizacyjna Hiszpanii
Albarracín
Albarracín
Ziemia 40°24′N 1°27′W/40,400000 -1,450000Na mapach: 40°24′N 1°27′W/40,400000 -1,450000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Portal Portal Hiszpania

Albarracín (w języku aragońskim: Albarrazín) – stolica administracyjna comarki Sierra de Albarracín w prowincji Teruel w Aragonii (Hiszpania). Miasto liczy 1050 mieszkańców (2001) i zajmuje powierzchnię 456,5 km².

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Albarracín leży na wysokości 1171 m n.p.m. w górach południowej Aragonii, w pasmie Sierra de Albarracín, nad rzeką Guadalaviar. Przez miejscowość biegnie droga A-1512 (Te-V-9111).

Historia[edytuj | edytuj kod]

W okresie wpływów rzymskich była to celtiberyjska osada Lobetans (łac. Lobetum), w prowincji Tarraconensis.

W roku 133 p.n.e. Rzymianie podporządkowali sobie miejscowe plemiona i w okolicach Albarracín założyli kilka osad. W I wieku n.e. zbudowali 18-kilometrowy akwedukt. Był to jeden z najważniejszych obiektów użyteczności publicznej wzniesionych w Hiszpanii przez Rzymian.

W IX wieku ziemie te zajęli Maurowie. W latach 10121104 andaluzyjska dynastia Banu Razin ustanowiła tu samodzielny taifat, później podporządkowany kalifatowi Almorawidów. W połowie XII wieku Albarracín należał do dominiów Muhammada ibn Mardāniša, emira Murcji i Walencji, zwanego szeroko pod przydomkiem Króla Wilka (el Rey Lobo, ur. 1124, panował 1147-1172). Mardāniš, zacięty przeciwnik kalifów z dynastii Almohadów, przekazał miasto w latach 60. XI wieku swemu chrześcijańskiemu sprzymierzeńcowi, pochodzącemu z Nawarry Pedro Ruizowi de Azagra. Tak przynajmniej twierdzili członkowie rodu Azagrów, którzy nie wyrzekłszy się chrześcijaństwa, szybko zerwali związki wasalne z muzułmańskim królestwem. Inna wersja wypadków mówi o nadaniu Albarracín Pedro Ruizowi przez króla Nawarry Sancho Mądrego. Założywszy niezależną seniorię u zbiegu granic Aragonu, Kastylii i Walencji, panowie z rodu Azagrów uznawali się jedynie za vasallos de Santa María. Skoligaceni z kastylijskimi i nawarskimi magnatami, Azagrowie zaangażowali się jednak nade wszystko w życie polityczne Korony Aragonu, uzyskując kolejne nadania od tamtejszych władców zabiegających o udział Azagrów w wyprawach przeciw muzułmanom. Za panowania Piotra II Katolickiego Azagrowie stali się panami większości znaczących miast Nowego Aragonu. W 1276 r. ród wygasł, a jego dobra przejęła kastylijska familia możnowładcza de Lara. Wrogie stosunki z rezydującymi w Barcelonie monarchami ściągnął na ich głowy karne ekspedycje Piotra III Wielkiego (1284) i Jakuba II Sprawiedliwego (1300), które poddały Albarracín zwierzchności Korony Aragonu.

W roku 1961 roku rząd Hiszpanii uznał miejscowość za pomnik historyczny. W roku 2005 eksperci w dziedzinie turystyki uhonorowali Albarracín tytułem "najpiękniejszego miasta Hiszpanii".

Obecnie miasto jest ważnym ośrodkiem turystycznym, co roku odwiedza je ponad 100 tysięcy osób.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Do najważniejszych zabytków należą Balkon Narożny, Dom Niebieski oraz Dom Julianny. Na wzgórzu stoi zamek muzułmańskich emirów z rodu Banu Razin, którego obwarowania są integralną częścią murów miejskich. W Albarracín znajduje się też katedra z XVI wieku oraz zabytkowy ratusz.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. J.M. Latorres Ciria, La comunidad de Albarracín, Teruel 2006.
  2. Jerome Lee Shneidman, The Rise of the Aragonese-Catalan Empire 1200–1350, t. 1, New York 1970.