Albatros C.I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Albatros C.I
Albatros C.I
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Albatros, OAW, LFG
Typ samolot rozpoznawczy
Konstrukcja dwupłat, konstrukcja mieszana, przeważnie drewniana, podwozie stałe
Załoga 2
Historia
Data oblotu 1915
Dane techniczne
Napęd 1 Benz Bz.III
Moc 118 kW (160 KM)
Wymiary
Rozpiętość 12,90 m
Długość 7,85 m
Wysokość 3,14 m
Powierzchnia nośna 40,4 m²
Masa
Własna 875 kg
Startowa 1190 kg
Osiągi
Prędkość maks. 140 km/h
Prędkość wznoszenia 1,7-2,7 m/s
Pułap 3500 m
Zasięg 380 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 ruchomy km 7,92 mm Parabellum, 100 kg bomb
Użytkownicy
 Cesarstwo Niemieckie  Polska  Litwa

Albatros C.I - niemiecki samolot rozpoznawczy z okresu I wojny światowej, skonstruowany w firmie Albatros Werke.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samolot Albatros C.I został skonstruowany w 1915 jako rozwinięcie konstrukcji udanego samolotu wielozadaniowego Albatros B.II, skonstruowanego przez inż. Ernsta Heinkla. Albatros B.II, używany masowo do celów rozpoznawczych na początku wojny, był nieuzbrojony. W miarę rozwoju lotnictwa myśliwskiego zaszła jednak potrzeba stosowania uzbrojenia obronnego na samolotach rozpoznawczych. Główną zmianą w konstrukcji Albatrosa C.I w stosunku do modelu B.II była zamiana miejscami kabin załogi - obserwator zajmował tylną kabinę, co umożliwiło uzbrojenie jej w karabin maszynowy na obrotnicy.

Samoloty te produkowane były w wersjach C.I - z silnikiem Rapp o mocy 150 KM (113 kW), Benz BzIII (150 KM / 113 kW) lub Mercedes DIII (160 KM / 120 kW), C.Ia z silnikiem Argus AsIII o mocy 180 KM (156 kW) i C.Ib z silnikiem Mercedes DIII (160 KM / 120 kW). Wersja bazowa C.I miała chłodnice na burtach, wersje C.Ia i C.Ib miały chłodnice nad silnikiem, przed górnym płatem.

Produkcję seryjną samolotu Albatros C.I uruchomiono w zakładach macierzystych oraz na licencji w zakładach lotniczych BFW, LFG, Roland, Mercur, Linke-Hoffmann i montowane w filii Albatrosa w Warszawie.

Użycie[edytuj | edytuj kod]

Samoloty rozpoznawcze Albatros C.I były używane w latach I wojny światowej przez wojskowe lotnictwo niemieckie na wszystkich frontach, także do bombardowania. Na późniejszym etapie wojny zostały zastąpione przez nowsze samoloty klasy C (Albatros C.III i dalsze).

Używane były także w lotnictwie ZSRR, Rumunii, Jugosławii i Finlandii.

Użycie w lotnictwie polskim[edytuj | edytuj kod]

Lotnictwo polskie używało początkowo po odzyskaniu niepodległości 9 przejętych od zaborców samolotów Albatros C.I. Przez montaż ze zdobytych części uzyskano dwa dalsze samoloty. Łącznie z późniejszymi zakupami, liczba Albatrosów C.I używanych w Polsce sięgnęła ok. 27. Część wzięła udział w wojnie polsko-radzieckiej. W lotnictwie wojskowym były używane do początku lat dwudziestych.

Opis konstrukcji[edytuj | edytuj kod]

Dwumiejscowy dwupłat o konstrukcji mieszanej, przeważnie drewnianej. Kadłub o konstrukcji kratownicowej drewnianej, krytej blachą aluminiową w przedniej części przy silniku i sklejką w pozostałej. Skrzydła dwudźwigarowe drewniane o kształcie prostokątnym, kryte płótnem, górny płat oparty na zastrzałach, dolny mocowany do kadłuba. Płaty usztywnione czterema parami rozpórek stalowych oraz cięgnami stalowymi. Lotki tylko na górnym płacie. Przód kadłuba mieścił silnik rzędowy chłodzony cieczą, częściowo wystający poza obrys górnej części kadłuba, z kolektorem wydechowym z rurą odprowadzającą spaliny nad górny płat. W środkowej części kadłuba znajdowały się dwie odkryte kabiny załogi w układzie tandem – pierwsza pilota osłonięta małym wiatrochronem, druga obserwatora, z obrotnicą dla karabinu maszynowego. Usterzenie klasyczne, skośne, o dużej powierzchni, zbudowane z rur stalowych, kryte płótnem. Podwozie samolotu klasyczne stałe, z płozą ogonową. Śmigło drewniane, dwułopatowe.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Chołoniewski, Wiesław Bączkowski: "Samoloty wojskowe obcych konstrukcji 1918-1939 - Tomik 1", Barwa w lotnictwie polskim nr 6, Warszawa 1987, ISBN 83-206-0571-7

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]