Albatros W.4

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Albatros W.4
Prototyp nr 747
Prototyp nr 747
Dane podstawowe
Państwo  Cesarstwo Niemieckie
Producent Albatros Flugzeugwerke
Typ wodnosamolot myśliwski
Konstrukcja jednosilnikowy dwupłat o konstrukcji drewnianej
Załoga 1
Historia
Data oblotu 1916
Lata produkcji 1916-1917
Dane techniczne
Napęd 1 Mercedes D.III
Moc 160 KM (119 kW)
Wymiary
Rozpiętość 9,5 m
Długość 8,40 m
Wysokość 3,6 m
Powierzchnia nośna 31,6 m²
Masa
Własna 784 kg
Użyteczna 280 kg
Startowa 1064 kg
Zapas paliwa 146 l
Osiągi
Prędkość maks. 160 km/h
Prędkość wznoszenia 5,5 min na 1000 m
8,5 min na 2000 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 lub 2 x karabin maszynowy 7,92 mm lMG 08
Użytkownicy
Cesarstwo Niemieckie, Austro-Węgry
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Albatros W.4 - niemiecki jednomiejscowy pływakowy wodnosamolot myśliwski z okresu I wojny światowej, zbudowany w firmie Albatros Flugzeugwerke.

Powstanie i produkcja[edytuj | edytuj kod]

W maju 1916 niemiecka marynarka wojenna zaprosiła kilka firm do skonstruowania wodnosamolotów myśliwskich do osłony baz lotnictwa morskiego. Między innymi, 16 maja 1916 zamówiła w firmie Albatros Flugzeugwerke budowę trzech prototypów samolotu Albatros W.4. Były one budowane w zakładach wodnosamolotów Albatrosa w Friedrichshagen nad jeziorem Müggelsee pod Berlinem. Samolot został skonstruowany w oparciu o udany myśliwiec Albatros D.I i wyglądał, jak D.I na pływakach, lecz był większy (m.in. zwiększono rozpiętość skrzydeł o 1 metr i rozpiętość usterzenia).

Pierwszy prototyp (nr 747) został dostarczony do jednostki testowania wodnosamolotów SVK (Seeflugzeug Versuchs Kommand) w Warnemünde 28 sierpnia 1916, pozostałe we wrześniu i grudniu (nry 765 i 786). Testy były obiecujące i 5 września marynarka zamówiła pierwszą serię 10 samolotów (nry 902-911). W lutym 1917, 9 z nich skierowano do prób w jednostkach bojowych. Podczas testów prototypów i eksploatacji wprowadzano ulepszenia, m.in. ulepszone typy pływaków (z uwagi na ich przyspieszone zużycie). Zaszła też konieczność wymiany chłodnic po bokach kadłuba na bardziej efektywną chłodnicę w górnym płacie. W końcowych seriach wprowadzono lotki na górnym i dolnym płacie, polepszające manewrowość (początkowo tylko na górnym). Pierwsza seria była uzbrojona w 1 zsynchronizowany karabin maszynowy, kolejne serie, dostarczane od kwietnia 1917 w 2 km-y.

Do grudnia 1917 zbudowano 118 samolotów W.4 łącznie z prototypami (serie o numerach 902-911, 948-967, 1107-1116, 1302-1326, 1484-1513, 1719-1738).

Służba[edytuj | edytuj kod]

Albatros W.4 był udanym samolotem, o lepszych parametrach, manewrowości i widoczności z kabiny od konkurencyjnego Hansa-Brandenburg KDW. Jednakże, pod koniec 1917 Marynarka Niemiecka doszła do wniosku, że większe możliwości bojowe mają myśliwce dwumiejscowe, ze stanowiskiem strzelca, jak myśliwskie wersje Friedrichshafen FF.33 i Hansa-Brandenburg W.12 i zaprzestała zakupów jednomiejscowych myśliwców. Wyprodukowane Albatrosy W.4 skierowano wobec tego na drugorzędne teatry działań, zmagazynowano lub przeznaczono do szkolenia.

Z powodu małej intensywności używania, 1 sierpnia 1918 Marynarka Niemiecka miała wciąż 89 Albatrosy W.4., z tego 4 w bazach nad Morzem Północnym, a 5 w Turcji, natomiast 56 było zmagazynowane, a pozostałe głównie w bazach szkolnych.

W lipcu 1918, 8 Albatrosów przekazano Marynarce Austro-Węgier w zamian za silniki Austro-Daimler. Otrzymały one oznaczenia E.5 – E.12, lecz nie doszło do ich użycia bojowego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter M. Grosz: Albatros W4, Windsock Mini Datafile nr 1, Albatros Productions, Berkhamsted, ISBN 0-948414-64-2.