Albatros ciemnolicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Albatros ciemnolicy
Phoebastria immutabilis[1]
(Rothschild, 1893)
Albatros ciemnolicy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd rurkonose
Rodzina albatrosy
Rodzaj Phoebastria
Gatunek albatros ciemnolicy
Synonimy
  • Diomedea immutabilis
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 NT pl.svg
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
W locie

Albatros ciemnolicy (Phoebastria immutabilis) – gatunek dużego ptaka morskiego z rodziny albatrosów. Zamieszkuje północny Pacyfik. Zagrożony wyginięciem.

Systematyka[edytuj | edytuj kod]

Opisany w 1893 roku, przez brytyjskiego bankiera, polityka i zoologa Waltera Rothschilda, pod nazwą Diomedea immutabilis. Obecnie zaliczany do rodzaju Phoebastria. Okaz, na podstawie którego opisano gatunek, pochodził z wyspy Laysan. Nie wyróżnia się żadnych podgatunków. Odnotowano mieszańce z albatrosem czarnonogim (Diomedea nigripes). Nazwa rodzajowa pochodzi z greki, od słowa φοιβαστρια (phoibastria) oznaczającego prorokini. Nazwa gatunkowa immutabilis odnosi się do niezmienności upierzenia młodych i dorosłych[3].

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Albatros ciemnolicy spotykany jest na północnym Oceanie Spokojnym. Rozmnaża się jedynie w 16 miejscach, z czego w 9, głównie na północno-zachodniej wyspie Hawaiʻi oraz na Dalekich Wyspach Mniejszych Stanów Zjednoczonych, liczba osobników przekracza 100 par. Małe kolonie występują w Japonii i Meksyku. Zasiedla otwarte morze, gniazduje na wysepkach.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Mniejszy od albatrosa wędrownego. Brak dymorfizmu płciowego, jednakże samiec jest nieco większy od samicy[4]. Dorosłe osobniki są głównie białe, z czarnym kantarkiem i obszarem za okiem. Dziób dosyć długi, szaroróżowy, na końcu zagięty. Brzegi dzioba pod koniec robią się czarne. Skrzydła brązowe, z nieco jaśniejszymi brzegami piór. Nogi szaroróżowe, z błoną pławną.

Młode mają czarne nogi i ciemnobrązowy dziób oraz białą otoczkę wokół oka. Ich upierzenie jest prawie całe brązowe, z nielicznymi białymi polami: pod skrzydłami oraz po wewnętrznej stronie nogawic. Stopniowo gubią pisklęcy puch, odsłaniając biały spód ciała.

W locie skrzydła długie i dość wąskie, z białym pasem biegnącym od nasad lotek pierwszorzędowych, poprzez całe lotki II-rzędu (z wyjątkiem czubków) do mniej więcej 2/3 lotek II-rzędowych. Brązowy ogon jest dosyć krótki, o klinowatym kształcie.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

  • długość ciała: 81 cm
  • rozpiętość skrzydeł: 2,1 m
  • masa ciała: 2,4-3,8 kg

Tryb życia i zachowanie[edytuj | edytuj kod]

W okresie pozalęgowym przebywa pojedynczo, jest także spokojny. Żyje 50-60 lat. Zjada głównie skorupiaki, ryby (w tym ikrę), i kałamarnice, które zdobywa, nurkując na małe głębokości. Często pożywia się w nocy, gdyż wtedy zdobycz jest bliżej powierzchni wody.

Lęgi[edytuj | edytuj kod]

Albatrosy ciemnolice są ptakami monogamicznymi. Lęgi wyprowadzają co roku, w październiku. Wykonują charakterystyczne tańce godowe, składające się z 25 różnych poz. Gniazdo jest kopcem zbudowanym z traw oraz gałązek krzewów. Składa tylko jedno, białoniebieskawe jajo. Inkubacja, którą zajmują się oboje rodzice, trwa 63-65 dni. Podczas inkubacji ptaki wydają do jaja oraz partnera miękki odgłos "eh-eh". Młode stają się niezależne po około 165 dniach od wyklucia.

Status i zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Przez IUCN albatros ciemnolicy klasyfikowany jest jako zagrożony wyginięciem (VU-Vurnelable). Zagrażają mu pelagiczne sieci, w które zaplątuje się podczas prób złapania uwięzionych w nich ryb. Rekiny młoty zjadają ich młode, gdy te pływają. Populacja maleje, szacowana jest na około 1 180 000 osobników.

Przypisy

  1. Phoebastria immutabilis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Phoebastria immutabilis. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Joel Ellis Holloway: Dictionary of birds of the United States: scientific and common names, Timber Press, 2003 ISBN 0881926000 s. 154
  4. David Sibley: The Sibley guide to birds, str. 31

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]