Albert Ferrer

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Albert Ferrer
Albert Ferrer Liverpool vs Chelsea CL 08 cropped.jpg
Imię i nazwisko Albert Ferrer Llopis
Data i miejsce
urodzenia
6 czerwca 1970
Barcelona, Hiszpania
Pozycja obrońca
Wzrost 175 cm
Masa ciała 70 kg
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1988–1990
1990
1990–1998
1998–2003
Barcelona B
Tenerife (wyp.)
Barcelona
Chelsea
47 (2)
17 (0)
204 (1)
76 (0)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1991–1999  Hiszpania 36 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
2010–2011
2014
Vitesse
Córdoba
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Albert Ferrer Llopis (ur. 6 czerwca 1970 w Barcelonie) – hiszpański piłkarz i trener piłkarski, podczas kariery występował na pozycji obrońcy, reprezentant kraju, mistrz olimpijski z Barcelony (1992), uczestnik mistrzostw świata w USA (1994) oraz mistrzostw świata we Francji (1998).

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początkowo występował w Barcelonie B, następnie przebywał na wypożyczeniu w CD Tenerife. W jego barwach w sezonie 1989/1990 zadebiutował w Primera División. W 1990 roku zaczął regularnie występować w pierwszym zespole Barcelony. Jedynego gola w hiszpańskiej ekstraklasie strzelił w sezonie 1991/1992[1].

Wraz z Barceloną pięciokrotnie został mistrzem Hiszpanii (1991, 1992, 1993, 1994, 1998), dwukrotnie zdobył Puchar Króla (1997, 1998) oraz cztery razy wywalczył Superpuchar Hiszpanii (1991, 1992, 1994, 1996). W sezonie 1991/1992 sięgnął po Puchar Europy – w finałowym meczu z Sampdorią zagrał w podstawowym składzie[2]. Ponadto w 1997 roku zdobył Puchar Zdobywców Pucharów, a w 1992 i 1997 wywalczył Superpuchar Europy[1].

W 1998 roku przeszedł do Chelsea za 2,2 miliony funtów[3]. W nowym zespole zadebiutował 15 sierpnia w przegranym 1:2 meczu z Coventry City. Jedynego gola strzelił 3 listopada 1999 w spotkaniu Ligi Mistrzów z Herthą Berlin, przyczyniając się do zwycięstwa 2:0. Wraz z londyńskim klubem sięgnął po Superpuchar Europy (1998 – w meczu z Realem Madryt zagrał przez pełne 90 minut)[4], wywalczył Puchar Anglii (2000) oraz zdobył Tarczę Wspólnoty (2000). Karierę piłkarską zakończył w 2003 roku, łącznie w barwach Chelsea rozegrał 113 meczów[3].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W 1989 roku uczestniczył w Młodzieżowych Mistrzostwach Świata w Arabii Saudyjskiej. W turnieju tym był podstawowym zawodnikiem reprezentacji Hiszpanii – zagrał w trzech meczach grupowych w pełnym wymiarze czasowym[5]. 4 września 1991 roku zadebiutował w kadrze seniorskiej w spotkaniu z Urugwajem[6]. W 1992 wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Barcelonie – wystąpił w pięciu pojedynkach, m.in. w wygranym 3:2 finale z Polską[7].

W 1994 roku wraz z reprezentacją wziął udział w mistrzostwach świata w Stanach Zjednoczonych. W turnieju tym był podstawowym zawodnikiem – zagrał w pięciu meczach, zaś Hiszpanie dotarli do ćwierćfinału[5]. Cztery lata później pełnił funkcję rezerwowego w mistrzostwach świata we Francji – wystąpił w jednym spotkaniu (grupowym z Nigerią)[5]. 17 listopada 1999 roku w przegranym 0:2 pojedynku z Argentyną po raz ostatni zagrał w barwach narodowych[6].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Ferrer (ang.). bdfutbol.com. [dostęp 2 października 2011].
  2. European Champions' Cup 1991-92 - Details (ang.). rsssf.com. [dostęp 2 października 2011].
  3. 3,0 3,1 Ferrer set to retire (ang.). news.bbc.co.uk. [dostęp 2 października 2011].
  4. Super Cup 1998 (ang.). rsssf.com. [dostęp 1 października 2011].
  5. 5,0 5,1 5,2 Albert FERRER (ang.). fifa.com. [dostęp 2 października 2011].
  6. 6,0 6,1 FERRER (hiszp.). futbol.sportec.es. [dostęp 2 października 2011].
  7. Albert Ferrer (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2 października 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]