Alberto Martín

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alberto Martín
Alberto Martín
Alberto Martín, Wimbledon 2009
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Barcelona
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1978
Barcelona
Wzrost 175 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczna
Status profesjonalny 1995
Zakończenie kariery 28 lipca 2010
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 34 (11 czerwca 2001)
Australian Open 3R (2002, 2003)
Roland Garros 4R (2006)
Wimbledon 3R (1999)
US Open 3R (2003)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 2
Najwyżej w rankingu 64 (2 października 2000)

Alberto Martín Margret (ur. 20 sierpnia 1978 w Barcelonie) – tenisista hiszpański, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Martín, który jest graczem praworęcznym, treningi rozpoczął w wieku 6 lat i należał w połowie lat 90. XX wieku do czołowych juniorów świata, co przypieczętował triumfem w juniorskiej edycji French Open w 1996 oraz wygraną w tymże roku w nieoficjalnych mistrzostwach świata juniorów Orange Bowl w kategorii do lat 18 (w finale z Francuzem Di Pasquale). Od 1995 występuje w rywalizacji zawodowej.

W pierwszych latach zawodowej kariery rywalizował głównie w imprezach challengerowych, osiągając kilka zwycięstw turniejowych. W 1997 po raz pierwszy osiągnął półfinał w turnieju zaliczanym do ATP World Tour — w Umagu. Udany sezon 1999 pozwolił mu na dłuższy czas znaleźć miejsce w najlepszej setce rankingu. Wygrał w tymże roku dwa turnieje ATP World Tour, w finale w Casablance pokonując rodaka Fernando Vicente, a w Bukareszcie Marokańczyka Karima Alamiego; w walce o tytuł w stolicy Rumunii już w I rundzie, w pojedynku z reprezentantem gospodarzy Adrianem Voineą, przyszło Martínowi bronić dziesięciu piłek meczowych.

Trzecie turniejowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour Alberto Martín osiągnął wiosną 2001, kiedy triumfował w Mallorce, w półfinale wygrywając z Carlosem Moyą, a w finale z Guillermo Corią. Ten sukces, a także kilka ćwierćfinałów z drugiej połowy sezonu 2000 i pierwszego półrocza 2001 (w tym w zaliczanych do Masters Series turniejach w Monte Carlo i Hamburgu), dały Hiszpanowi najwyższą w karierze pozycję w światowym rankingu gry pojedynczej – nr 34 w czerwcu 2001.

Martín pozostawał klasyfikowany w czołowej setce jeszcze kilka lat – do 2006, głównie dzięki dobrym rezultatom w challengerach. Sporadycznie notował większe osiągnięcia w ATP World Tour, przede wszystkim przez dwa lata z rzędu dochodząc do finału w Costa do Sauípe, gdzie w 2005 uległ Rafaelowi Nadalowi, a w 2006 Nicolásowi Massú. W 2001 na dużym turnieju w Cincinnati wyeliminował byłego lidera światowego rankingu Pete Samprasa.

W turniejach Wielkiego Szlema największych osiągnięciem Alberto Martína pozostaje IV runda (1/8 finału) French Open 2006. W I rundzie Hiszpan wyeliminował wówczas Roddicka (który poddał mecz z powodu kontuzji przy prowadzeniu Martína 2:0 w setach), a w III rundzie rozstawionego Belga Oliviera Rochusa; w IV rundzie sam zmuszony był skreczować w pojedynku z Francuzem Julienem Benneteau z powodu kontuzji pleców. W 2002 w Australian Open Martín stał się autorem niezwykle dotkliwej dla gospodarzy sensacji, kiedy to w I rundzie okazał się lepszy od ówczesnego lidera rankingu Lleytona Hewitta. Z innych cennych rezultatów Martína w turniejach wielkoszlemowych można wymienić Australian Open 2003, kiedy wyeliminował Alberta Costę, oraz US Open w tym samym sezonie, kiedy pokonał Chilijczyka Fernando Gonzáleza.

W grze podwójnej Martín odniósł dwa turniejowe zwycięstwa na poziomie ATP World Tour, a w dalszych trzech turniejach dochodził do finałów. Po raz pierwszy w finale był już w 1997, ale w parze z Brytyjczykiem Chrisem Wilkinsonem przegrał decydujące spotkanie turnieju w Bournemouth. W 2000 triumfował w Bukareszcie, mając za partnera Izraelczyka Eyala Rana; z tym samym graczem kilka miesięcy wcześniej wygrał challenger w Szczecinie. W 2006 Martín wygrał turniej w Amersfoort, w parze z Fernando Vicente. W Wielkim Szlemie, podobnie jak w grze pojedynczej, największy sukces Martín osiągnął na French Open 2006. Z partnerem Włochem Potito Starace doszedł do ćwierćfinału, eliminując m.in. parę Simon Aspelin/Todd Perry, ale wspomniana już kontuzja pleców Martína sprawiła, że ćwierćfinałowy pojedynek przeciwko Jonasowi Björkmanowi i Maksowi Mirnemu debel hiszpańsko-włoski musiał oddać walkowerem. Najwyższą pozycję w rankingu światowym gry podwójnej Martín zajmował w październiku 2000; był wówczas na miejscu 64.

Alberto Martín, którego zarobki zawodowe do września 2008 osiągnęły niemal trzy i pół miliona dolarów, ma na koncie również kartę reprezentacyjną. W 2002 został powołany do reprezentacji Hiszpanii na ćwierćfinałowe spotkanie grupy światowej Pucharu Davisa przeciwko Amerykanom; w deblu, mając za partnera Juana Balcellsa, nie sprostał Jamesowi Blake'owi i Toddowi Martinowi, a w grze pojedynczej uległ zdecydowanie Andy Roddickowi. Ponadto Alberto Martín grał w ekipie hiszpańskiej w drużynowym Pucharze Świata.

Jak większość swoich rodaków, Martín preferuje grę na nawierzchni ziemnej i specjalizuje się w tenisie z linii końcowej kortu. Jako swoje najlepsze zagranie podaje dropszot.

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa turniejowe[edytuj | edytuj kod]

Finały turniejowe[edytuj | edytuj kod]

  • gra pojedyncza
    • 2005 Costa do Sauípe
    • 2006 Costa do Sauípe
  • gra podwójna
    • 1997 Bournemouth (z Chrisem Wilkinsonem)
    • 1999 Palermo (z Lanem Bale)
    • 2000 Mallorca (z Fernando Vicente)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]