Alberto Martín
| Alberto Martín | |
 Alberto Martín, Wimbledon 2009 |
|
| Państwo |  Hiszpania |
| Miejsce zamieszkania | Barcelona |
| Data i miejsce urodzenia | 20 sierpnia 1978 Barcelona |
| Wzrost | 175 cm |
| Masa ciała | 73 kg |
| Gra | praworęczna |
| Status profesjonalny | 1995 |
| Zakończenie kariery | 28 lipca 2010 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 3 |
| Najwyżej w rankingu | 34 (11 czerwca 2001) |
| Australian Open | 3R (2002, 2003) |
| Roland Garros | 4R (2006) |
| Wimbledon | 3R (1999) |
| US Open | 3R (2003) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 2 |
| Najwyżej w rankingu | 64 (2 października 2000) |
Alberto Martín Margret (ur. 20 sierpnia 1978 w Barcelonie) – tenisista hiszpański, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa.
Spis treści |
Życiorys [edytuj]
Martín, który jest graczem praworęcznym, treningi rozpoczął w wieku 6 lat i należał w połowie lat 90. XX wieku do czołowych juniorów świata, co przypieczętował triumfem w juniorskiej edycji French Open w 1996 oraz wygraną w tymże roku w nieoficjalnych mistrzostwach świata juniorów Orange Bowl w kategorii do lat 18 (w finale z Francuzem Di Pasquale). Od 1995 występuje w rywalizacji zawodowej.
W pierwszych latach zawodowej kariery rywalizował głównie w imprezach challengerowych, osiągając kilka zwycięstw turniejowych. W 1997 po raz pierwszy osiągnął półfinał w turnieju zaliczanym do ATP World Tour — w Umagu. Udany sezon 1999 pozwolił mu na dłuższy czas znaleźć miejsce w najlepszej setce rankingu. Wygrał w tymże roku dwa turnieje ATP World Tour, w finale w Casablance pokonując rodaka Fernando Vicente, a w Bukareszcie Marokańczyka Karima Alamiego; w walce o tytuł w stolicy Rumunii już w I rundzie, w pojedynku z reprezentantem gospodarzy Adrianem Voineą, przyszło Martínowi bronić dziesięciu piłek meczowych.
Trzecie turniejowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour Alberto Martín osiągnął wiosną 2001, kiedy triumfował w Mallorce, w półfinale wygrywając z Carlosem Moyą, a w finale z Guillermo Corią. Ten sukces, a także kilka ćwierćfinałów z drugiej połowy sezonu 2000 i pierwszego półrocza 2001 (w tym w zaliczanych do Masters Series turniejach w Monte Carlo i Hamburgu), dały Hiszpanowi najwyższą w karierze pozycję w światowym rankingu gry pojedynczej – nr 34 w czerwcu 2001.
Martín pozostawał klasyfikowany w czołowej setce jeszcze kilka lat – do 2006, głównie dzięki dobrym rezultatom w challengerach. Sporadycznie notował większe osiągnięcia w ATP World Tour, przede wszystkim przez dwa lata z rzędu dochodząc do finału w Costa do Sauípe, gdzie w 2005 uległ Rafaelowi Nadalowi, a w 2006 Nicolásowi Massú. W 2001 na dużym turnieju w Cincinnati wyeliminował byłego lidera światowego rankingu Pete Samprasa.
W turniejach Wielkiego Szlema największych osiągnięciem Alberto Martína pozostaje IV runda (1/8 finału) French Open 2006. W I rundzie Hiszpan wyeliminował wówczas Roddicka (który poddał mecz z powodu kontuzji przy prowadzeniu Martína 2:0 w setach), a w III rundzie rozstawionego Belga Oliviera Rochusa; w IV rundzie sam zmuszony był skreczować w pojedynku z Francuzem Julienem Benneteau z powodu kontuzji pleców. W 2002 w Australian Open Martín stał się autorem niezwykle dotkliwej dla gospodarzy sensacji, kiedy to w I rundzie okazał się lepszy od ówczesnego lidera rankingu Lleytona Hewitta. Z innych cennych rezultatów Martína w turniejach wielkoszlemowych można wymienić Australian Open 2003, kiedy wyeliminował Alberta Costę, oraz US Open w tym samym sezonie, kiedy pokonał Chilijczyka Fernando Gonzáleza.
W grze podwójnej Martín odniósł dwa turniejowe zwycięstwa na poziomie ATP World Tour, a w dalszych trzech turniejach dochodził do finałów. Po raz pierwszy w finale był już w 1997, ale w parze z Brytyjczykiem Chrisem Wilkinsonem przegrał decydujące spotkanie turnieju w Bournemouth. W 2000 triumfował w Bukareszcie, mając za partnera Izraelczyka Eyala Rana; z tym samym graczem kilka miesięcy wcześniej wygrał challenger w Szczecinie. W 2006 Martín wygrał turniej w Amersfoort, w parze z Fernando Vicente. W Wielkim Szlemie, podobnie jak w grze pojedynczej, największy sukces Martín osiągnął na French Open 2006. Z partnerem Włochem Potito Starace doszedł do ćwierćfinału, eliminując m.in. parę Simon Aspelin/Todd Perry, ale wspomniana już kontuzja pleców Martína sprawiła, że ćwierćfinałowy pojedynek przeciwko Jonasowi Björkmanowi i Maksowi Mirnemu debel hiszpańsko-włoski musiał oddać walkowerem. Najwyższą pozycję w rankingu światowym gry podwójnej Martín zajmował w październiku 2000; był wówczas na miejscu 64.
Alberto Martín, którego zarobki zawodowe do września 2008 osiągnęły niemal trzy i pół miliona dolarów, ma na koncie również kartę reprezentacyjną. W 2002 został powołany do reprezentacji Hiszpanii na ćwierćfinałowe spotkanie grupy światowej Pucharu Davisa przeciwko Amerykanom; w deblu, mając za partnera Juana Balcellsa, nie sprostał Jamesowi Blake'owi i Toddowi Martinowi, a w grze pojedynczej uległ zdecydowanie Andy Roddickowi. Ponadto Alberto Martín grał w ekipie hiszpańskiej w drużynowym Pucharze Świata.
Jak większość swoich rodaków, Martín preferuje grę na nawierzchni ziemnej i specjalizuje się w tenisie z linii końcowej kortu. Jako swoje najlepsze zagranie podaje dropszot.
Sukcesy [edytuj]
Zwycięstwa turniejowe [edytuj]
- gra pojedyncza
- 1999 Casablanca, Bukareszt
- 2001 Mallorca
- gra podwójna
- 2000 Bukareszt (z Eyalem Ranem)
- 2006 Amersfoort (z Fernando Vicente)
Finały turniejowe [edytuj]
- gra pojedyncza
- 2005 Costa do Sauípe
- 2006 Costa do Sauípe
- gra podwójna
- 1997 Bournemouth (z Chrisem Wilkinsonem)
- 1999 Palermo (z Lanem Bale)
- 2000 Mallorca (z Fernando Vicente)
Bibliografia [edytuj]
- Alberto Martín sylwetka na stronie ATP World Tour (ang.)
- występy w Pucharze Davisa
