Alberto Martín

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alberto Martín
Alberto Martín
Państwo  Hiszpania
Miejsce zamieszkania Barcelona
Data i miejsce urodzenia 20 sierpnia 1978
Barcelona
Wzrost 175 cm
Masa ciała 73 kg
Gra praworęczna, jednoręczny backhand
Status profesjonalny 1995
Zakończenie kariery 28 lipca 2010
Gra pojedyncza
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 34 (11 czerwca 2001)
Australian Open 3R (2002, 2003)
Roland Garros 4R (2006)
Wimbledon 3R (1999)
US Open 3R (2003)
Gra podwójna
Wygrane turnieje 3
Najwyżej w rankingu 64 (2 października 2000)
Australian Open 2R (2001, 2002, 2004, 2007)
Roland Garros QF (2006)
Wimbledon 2R (2000)
US Open 2R (2004)

Alberto Martín Margret (ur. 20 sierpnia 1978 w Barcelonie) – hiszpański tenisista, reprezentant w Pucharze Davisa.

Kariera tenisowa[edytuj | edytuj kod]

Treningi rozpoczął w wieku 6 lat i należał w połowie lat 90. XX wieku do czołowych juniorów świata, zwyciężając w juniorskiej edycji French Open w 1996 roku oraz wygraną w tymże roku w nieoficjalnych mistrzostwach świata juniorów Orange Bowl w kategorii do lat 18.

Jako zawodowy tenisista Martín występował w latach 1995–2010.

W 1997 roku po raz pierwszy osiągnął półfinał w turnieju zaliczanym do rangi ATP World Tour – w Umagu. Wyniki z sezonu 1999 pozwoliły mu na dłuższy czas znaleźć miejsce w najlepszej setce rankingu. Wygrał w tymże roku dwa turnieje ATP World Tour, w finale w Casablance pokonując Fernando Vicente, a w Bukareszcie Karima al-Alamiego. W walce o tytuł w stolicy Rumunii już 1 rundzie, w pojedynku z Adrianem Voineą, przyszło Martínowi bronić 10 piłek meczowych.

Trzecie turniejowe zwycięstwo w cyklu ATP World Tour Martín osiągnął wiosną 2001 roku, kiedy triumfował na Majorce, w półfinale wygrywając z Carlosem Moyą, a w finale z Guillermo Corią. Ten sukces, a także kilka ćwierćfinałów z drugiej połowy sezonu 2000 i pierwszego półrocza 2001 roku (w tym w zaliczanych do cyklu ATP Masters Series w Monte Carlo i Hamburgu), dały Hiszpanowi najwyższą w karierze pozycję w światowym rankingu gry pojedynczej – nr 34. w czerwcu 2001 roku.

Martín pozostawał klasyfikowany w czołowej setce jeszcze kilka lat – do 2006 roku, głównie dzięki dobrym rezultatom w zawodach ATP Challenger Tour. Notował większe osiągnięcia w imprezach ATP World Tour, przede wszystkim przez 2 lata z rzędu dochodząc do finału w Costa do Sauípe, gdzie w 2005 roku uległ Rafaelowi Nadalowi, a w 2006 roku Nicolásowi Massú.

W turniejach wielkoszlemowych największym osiągnięciem Martína jest awans do 4 rundy French Open z 2006 roku. W 1 rundzie Hiszpan wyeliminował Andy'ego Roddicka (który poddał mecz z powodu kontuzji przy prowadzeniu Martína 2:0 w setach), a w 3 rundzie Oliviera Rochusa. W meczu 4 rundy sam zmuszony był skreczować w pojedynku z Julienem Benneteau z powodu kontuzji pleców. W 2002 roku podczas Australian Open Martín w 1 rundzie okazał się lepszy od ówczesnego lidera rankingu Lleytona Hewitta.

W grze podwójnej Martín odniósł 3 turniejowe zwycięstwa rangi ATP World Tour, a w dalszych 3 dochodził do finałów. Po raz pierwszy w finale był w 1997 roku, ale w parze z Chrisem Wilkinsonem przegrał decydujące spotkanie w Bournemouth. W 2000 roku triumfował w Bukareszcie, mając za partnera Eyala Rana. W 2006 roku Martín triumfował w Amersfoort, w parze z Fernando Vicente, a w sezonie 2009 w Buenos Aires razem z Marcelem Granollersem. Najwyższą pozycję w rankingu światowym gry podwójnej Martín zajmował w październiku 2000 roku, będąc wówczas 64. w zestawieniu.

W 2002 roku został powołany do reprezentacji Hiszpanii na ćwierćfinałowe spotkanie grupy światowej Pucharu Davisa przeciwko Stanom Zjednoczonym. W deblu, mając za partnera Juana Balcellsa, nie sprostał Jamesowi Blake'owi i Toddowi Martinowi, a w grze pojedynczej uległ Andy'emu Roddickowi. Ponadto Alberto Martín grał w ekipie hiszpańskiej w Drużynowym Pucharze Świata.

Jak większość swoich rodaków, Martín preferował grę na nawierzchni ziemnej i prowadził grę z linii końcowej kortu. Jako swoje najlepsze zagranie podawał dropszot.

Finały w turniejach ATP World Tour[edytuj | edytuj kod]

Legenda
Wielki Szlem
Igrzyska olimpijskie
Tennis Masters Cup /
ATP World Tour Finals
ATP Masters Series /
ATP World Tour Masters 1000
ATP International Series Gold /
ATP World Tour 500
ATP International Series /
ATP World Tour 250

Gra pojedyncza (3–2)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Przeciwnik Wynik finału
Zwycięzca 1. 28 marca 1999 Casablanca Ceglana Hiszpania Fernando Vicente 6:3, 6:4
Zwycięzca 2. 3 października 1999 Bukareszt Ceglana Maroko Karim al-Alami 6:2, 6:3
Zwycięzca 3. 6 maja 2001 Majorka Ceglana Argentyna Guillermo Coria 6:3, 3:6, 6:2
Finalista 1. 20 lutego 2005 Costa do Sauípe Ceglana Hiszpania Rafael Nadal 0:6, 7:6(2), 1:6
Finalista 2. 26 lutego 2006 Costa do Sauípe Ceglana Chile Nicolás Massú 3:6, 4:6

Gra podwójna (3–3)[edytuj | edytuj kod]

Końcowy wynik Nr Data Turniej Nawierzchnia Partner Przeciwnicy Wynik finału
Finalista 1. 14 września 1997 Bournemouth Ceglana Wielka Brytania Chris Wilkinson Stany Zjednoczone Kent Kinnear
Macedonia Aleksandar Kitinov
6:7, 2:6
Finalista 2. 10 października 1999 Palermo Ceglana Republika Południowej Afryki Lan Bale Argentyna Mariano Hood
Argentyna Sebastián Prieto
3:6, 1:6
Finalista 3. 7 maja 2000 Majorka Ceglana Hiszpania Fernando Vicente Francja Michaël Llodra
Włochy Diego Nargiso
6:7(2), 6:7(3)
Zwycięzca 1. 17 września 2000 Bukareszt Ceglana Izrael Eyal Ran Stany Zjednoczone Devin Bowen
Argentyna Mariano Hood
7:6(4), 6:1
Zwycięzca 2. 23 lipca 2006 Amersfoort Ceglana Hiszpania Fernando Vicente Argentyna Lucas Arnold Ker
Niemcy Christopher Kas
6:4, 6:3
Zwycięzca 3. 22 lutego 2009 Buenos Aires Ceglana Hiszpania Marcel Granollers Hiszpania Nicolás Almagro
Hiszpania Santiago Ventura
6:3, 5:7, 10–8

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]