Alberto Tomba

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alberto Tomba
Alberto Tomba
Data i miejsce urodzenia 19 grudnia 1966
San Lazzaro, Włochy
Klub SC Cortina d'Ampezzo
Wzrost 182 cm
Waga 89 kg
Przydomek La Bomba
Debiut w PŚ 16.12 1985, Madonna di Campiglio (slalom)
Pierwsze punkty w PŚ 23.02 1986, Åre
(6. miejsce – slalom)
Pierwsze podium w PŚ 14.12 1986, Alta Badia
(2. miejsce – gigant)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 27.11 1987, Sestriere (slalom)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Włochy
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Calgary 1988 Slalom
Złoto
Calgary 1988 Gigant
Złoto
Albertville 1992 Gigant
Srebro
Albertville 1992 Slalom
Srebro
Lillehammer 1994 Slalom
Mistrzostwa świata
Złoto
Sierra Nevada 1996 Gigant
Złoto
Sierra Nevada 1996 Slalom
Brąz
Crans-Montana 1987 Gigant
Brąz
Sestriere 1997 Slalom
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1994/1995
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1990/1991
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1988/1989
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1993/1994
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1993/1994
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1994/1995
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1988/1989
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1989/1990
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1992/1993
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1995/1996
Puchar Świata (Slalom gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1987/1988
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1990/1991
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1991/1992
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1994/1995
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1992/1993
Oficjalna strona internetowa

Alberto Tomba (ur. 19 grudnia 1966 w San Lazzaro di Savena) – włoski narciarz alpejski, pięciokrotny medalista olimpijski, czterokrotny medalista mistrzostw świata oraz zdobywca Pucharu Świata. Jeden z najbardziej utytułowanych zawodników w historii tej dyscypliny.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Alberto Tomba pojawił się w 1983 roku, kiedy wystąpił na mistrzostwach świata juniorów w Sestriere, zajmując tam szesnaste miejsce w slalomie. W zawodach Pucharu Świata zadebiutował 16 grudnia 1985 roku w Madonna di Campiglio. Pierwsze punkty zdobył dwa miesiące później 23 lutego 1986 roku w Åre, zajmując szóste miejsce w slalomie. Dokonał tego mimo, iż do rywalizacji przystąpił z 62. numerem startowym[1]. W sezonie 1985/1986 punktował jeszcze trzykrotnie, powtarzając wynik z Madonna di Campiglio 16 marca 1986 roku w Whistler, gdzie był szósty w supergigancie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 51. miejsce.

Na początku sezonu 1986/1987, 14 grudnia 1986 roku w Alta Badia po raz pierwszy stanął na podium zawodów pucharowych. Zajął tam drugie miejsce w slalomie gigancie, przegrywając tylko ze swym rodakiem Richardem Pramottonem. Jeszcze sześciokrotnie plasował się w najlepszej dziesiątce, lecz nie stanął już na podium w tym sezonie. W klasyfikacji generalnej zajął piętnaste miejsce, a w klasyfikacji giganta zajął dziewiątą pozycję. W lutym 1987 roku wystartował na mistrzostwach świata w Crans-Montana, gdzie zdobył swój pierwszy medal na międzynarodowej imprezie. W gigancie stanął na najniższym stopniu podium, plasując się za Pirminem Zurbriggenem ze Szwajcarii oraz reprezentującym Luksemburg Markiem Girardellim. Był tam także czternasty w supergigancie, a rywalizacji w slalomie nie ukończył.

Tomba w 1988 roku

Pierwsze zwycięstwo w zawodach PŚ odniósł 27 listopada 1987 roku w Sestriere, gdzie był najlepszy w slalomie. W sezonie 1987/1988 jeszcze dziewięć razy stawał na podium, w tym ośmiokrotnie zwyciężał: 29 listopada w Sestriere, 13 grudnia w Alta Badia i 19 stycznia 1988 roku w Saas-Fee wygrywał giganta, a 16 grudnia w Madonna di Campiglio, 20 grudnia w Kranjskiej Gorze, 17 stycznia w Bad Kleinkirchheim, 19 marca w Åre i 22 marca 1988 roku w Oppdal był najlepszy w slalomie. W efekcie wywalczył pierwsze w karierze Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacjach slalomu oraz giganta. W klasyfikacji generalnej zajął jednak drugie miejsce za Zurbriggenem, który zgromadził 29 punktów więcej. Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Calgary w 1988 roku, zdobywając dwa złote medale. W gigancie osiągnął najlepszy czas pierwszego przejazdu oraz drugi czas drugiego przejazdu, co wystarczyło do zwycięstwa z przewagą ponad sekundy nad Austriakiem Hubertem Strolzem i ponad dwóch sekund nad Pirminem Zurbriggenem. Po pierwszym przejeździe slalomu zajmował trzecie miejsce, tracąc do prowadzącego Franka Wörndla z RFN 0,63 sekundy. W drugim przejeździe osiągnął drugi wynik, przegrywając tylko z Ingemarem Stenmarkiem ze Szwecji. Włoch uzyskał jednak najlepszy łączny czas i zwyciężył, wyprzedzając Franka Wörndla o 0,06 sekundy i Paula Frommelta z Liechtensteinu o 0,37 sekundy. Wystartował także w supergigancie, jednak nie ukończył zawodów.

W kolejnych dwóch sezonach łącznie odniósł cztery zwycięstwa w Pucharze Świata: 11 grudnia 1988 roku w Madonna di Campiglio, 29 listopada 1989 roku w Waterville Valley, 8 marca 1990 roku w Geilo oraz 12 marca 1990 roku w Sälen wygrywał zawody w slalomie. W sezonie 1988/1989 był trzeci w klasyfikacji generalnej, za Girardellim i Zurbriggenem, a rok później zajął dziewiąte miejsce. W obu sezonach zajmował przy tym drugie miejsce w klasyfikacji slalomu, ulegając tylko Arminowi Bittnerowi z RFN. W 1989 roku wziął także udział mistrzostwach świata w Vail, zajmując szóste miejsce w supergigancie i siódme w slalomie gigancie.

Bez medalu wrócił również z rozgrywanych w 1991 roku mistrzostw świata w Saalbach-Hinterglemm. Zajął tam czwarte miejsce w slalomie, przegrywając walkę o medal z Norwegiem Ole Kristianem Furusethem o 0,24 sekundy. Startował także w gigancie, jednak nie zdołał ukończyć zawodów. W zawodach pucharowych dziewięciokrotnie stawał na podium, przy czym sześć razy na najwyższym stopniu: 11 grudnia w Sestriere był najlepszy w slalomie, a 16 grudnia w Alta Badia, 21 grudnia w Kranjskiej Gorze, 1 marca w Lillehammer, 9 marca w Aspen i 21 marca 1991 roku w Waterville Valley wygrywał giganta. Dało mu to zwycięstwo w klasyfikacji giganta oraz drugie miejsce w klasyfikacji generalnej sezonu 1990/1991, w której lepszy o 20 punktów był Marc Girardelli.

Drugie miejsce w klasyfikacji generalnej zajął także w sezonie 1991/1992, tym razem plasując się za Paulem Accolą ze Szwajcarii. Na podium stanął aż piętnaście razy, co pozostało najlepszym wynikiem w jego karierze. Jednocześnie wygrał dziewięć zawodów: gigant i slalom w dniach 23-24 listopada w Park City, slalom 10 grudnia w Sestriere, gigant 15 grudnia w Alta Badia, slalomy 5 stycznia w Kranjskiej Gorze, 19 stycznia w Kitzbühel i 26 stycznia w Wengen oraz giganta i slalom w dniach 20-22 marca 1992 roku w Crans-Montana. Dało mu to zwycięstwo w klasyfikacji slalomu oraz drugie z rzędu zwycięstwo w klasyfikacji giganta. Sukcesy osiągnął także na rozgrywanych w lutym 1992 roku igrzyskach olimpijskich w Albertville. W gigancie zwyciężył w obu przejazdach, sięgając po złoty medal z przewagą 0,32 sekundy nad Markiem Girardellim i 0,84 sekundy nad Kjetilem André Aamodtem z Norwegii. Został tym samym pierwszym w historii alpejczykiem, który obronił tytuł mistrza olimpijskiego. Był też pierwszym zawodnikiem, który zdobył dwukrotnie złoty medal olimpijski w tej samej konkurencji. Po pierwszym przejeździe rozgrywanego cztery dni później slalomu Tomba zajmował szóste miejsce. W drugim przejeździe osiągnął najlepszy wynik, jako jedyny schodząc poniżej 52 sekund, co pozwoliło mu przesunąć się na drugie miejsce i wywalczyć srebrny medal. Na podium rozdzielił Norwega Finna Christiana Jagge i Michaela Tritschera z Austrii. Do zwycięstwa Włochowi zabrakło 0,28 sekundy.

Z mistrzostw świata w Morioce w 1993 roku wrócił jednak bez medalu. Z powodu grypy wycofał się ze startu w gigancie, a rozgrywanego trzy dni później slalomu nie ukończył[2]. W zawodach PŚ wielokrotnie stawał na podium, choć tylko raz zwyciężył, wygrywając slalom 9 stycznia 1993 roku w Garmisch-Partenkirchen. Sezon 1992/1993 ukończył na piątej pozycji w klasyfikacji generalnej, tracąc do trzeciego zawodnika, Szwajcara Franza Heinzera zaledwie 11 punktów. Był także drugi za Norwegiem Kjetilem André Aamodtem w klasyfikacji giganta, a wśród slalomistów lepszy był tylko Szwed Thomas Fogdö.

Najważniejszym punktem sezonu 1993/1994 były igrzyska olimpijskie w Lillehammer. Po pierwszym przejeździe giganta Tomba zajmował trzynaste miejsce, tracąc do prowadzącego Austriaka Christiana Mayera 1,19 sekundy. Podczas drugiego przejazdu Włoch ominął jedną z bramek i nie ukończył zawodów. Pierwszy przejazd rozgrywanego parę dni później slalomu zakończył na dwunastej pozycji, ze stratą 1,84 sekundy do prowadzącego Thomasa Stangassingera z Austrii. W drugim przejeździe Tomba uzyskał zdecydowanie najlepszy czas i przesunął się na drugie miejsce, niwelując stratę do Austriaka do 0,15 sekund. Trzecie miejsce w tych zawodach zajął Słoweniec Jure Košir, który był wolniejszy od Tomby o 0,36 sekundy. Podobnie jak pięć lat wcześniej w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął trzecie miejsce, tym razem ulegając Aamodtowi i Girardellemu. W sezonie 1993/1994 osiem razy stawał na podium, w tym odniósł cztery zwycięstwa: 5 grudnia w Stoneham, 14 grudnia w Sestriere, 30 stycznia w Chamonix i 6 lutego 1994 roku w Garmisch-Partenkirchen wygrywał slalomy. Wyniki te dały mu trzecie w karierze zwycięstwo w klasyfikacji slalomu.

Tomba w 2006 roku

Najlepsze wyniki w zawodach pucharowych osiągnął w sezonie 1994/1995, kiedy wywalczył Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji generalnej. Na podium nie stawał tak często jak w sezonie 1991/1992, jednak tym razem na podium stawał tylko na najwyższym stopniu. Odniósł w sumie jedenaście zwycięstw: 4 grudnia w Tignes, 12 grudnia w Sestriere, 20 i 21 grudnia w Lech am Arlberg, 8 stycznia w Garmisch-Partenkirchen, 15 stycznia w Kitzbühel i 22 stycznia 1995 roku w Wengen był najlepszy w slalomie, a 22 grudnia w Alta Badia, 6 stycznia w Kranjskiej Gorze, 4 lutego w Adelboden i 18 marca w Bormio wygrywał giganta. Pozwoliło mu to zdobyć czwarte w karierze Małe Kryształowe Kule za zwycięstwa w klasyfikacjach obu tych konkurencji. Było to pierwsze zwycięstwo włoskiego alpejczyka w klasyfikacji generalnej PŚ od czasu, kiedy Gustav Thöni triumfował sezonie 1974/1975. W 1995 roku Tomba został także drugim alpejczykiem w historii, który wygrywał co najmniej jedne zawody Pucharu Świata na sezon przez dziesięć lat z rzędu[3].

Kolejne zwycięstwa odnosił w sezonie 1995/1996. Triumfował wtedy trzykrotnie: 19 grudnia w Madonna di Campiglio, 22 grudnia w Kranjskiej Gorze i 7 stycznia 1996 roku we Flachau był najlepszy w slalomie. W klasyfikacji końcowej tej konkurencji zajął drugie miejsce, przegrywając tylko z Francuzem Sébastienem Amiezem. W klasyfikacji generalnej zajął jednak piątą pozycję. W lutym 1996 roku wystąpił na mistrzostwach świata w Sierra Nevada, gdzie zdobył między innymi pierwszy w karierze tytuł mistrza świata. Sukces ten osiągnął w slalomie gigancie, zwyciężając z przewagą 0,44 s nad Szwajcarem Ursem Kälinem i 0,82 s nad jego rodakiem, Michaelem von Grünigenem. Tomba wygrał także rozgrywany dwa dni później slalom, wyprzedzając bezpośrednio Austriaka Mario Reitera i Michaela von Grünigena.

W dwóch kolejnych sezonach łącznie siedem razy stawał na podium, zwyciężając trzykrotnie: 30 stycznia 1997 roku i 8 stycznia 1998 roku w Schladming oraz 15 marca 1998 roku w Crans-Montana był najlepszy w slalomie. Zwycięstwo w Crans-Montana było jego ostatnim występem w zawodach Pucharu Świata. W klasyfikacji generalnej obu sezonów plasował się poza czołową dziesiątką, zajmując 25. miejsce w sezonie 1996/1997 i czternaste w sezonie 1997/1998. Nie stawał także na podium klasyfikacji końcowych poszczególnych konkurencji, najlepszy wynik osiągając w slalomie sezonu 1996/1997, kiedy był piaty. Ostatni medal w karierze zdobył na mistrzostwach świata w Sestriere w 1997 roku, gdzie był trzeci w slalomie. W zawodach tych lepsi okazali się jedynie Norweg Tom Stiansen oraz Sébastien Amiez z Francji. Tomba brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Nagano w 1998 roku, jednak nie zdobył medali. Startował tam w slalomie i gigancie, jednak rywalizacji w żadnej z tych konkurencji nie ukończył. W 1998 roku zakończył karierę.

Odniósł łącznie 50 zwycięstw w zawodach Pucharu Świata, co daje mu trzecie miejsce w klasyfikacji wszech czasów, za Ingemarem Stenmarkiem i Austriakiem Hermannem Maierem[4]. Ponadto 88 razy stawał na podium co w klasyfikacji wszech czasów daje mu piąte miejsce[5]. Ośmiokrotnie zdobywał mistrzostwo Włoch: w slalomie w latach 1988, 1990, 1991, 1993 i 1994 oraz w gigancie w latach: 1990, 1991 i 1992. W 1988, 1992 i 1996 latach otrzymywał nagrodę Skieur d’Or, przyznawaną przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Dziennikarzy Narciarskich[6]. Za swe osiągnięcia w 1992 roku otrzymał także Wojskowy Krzyż Zasługi[7]. Podczas igrzysk w Albertville w 1992 roku był chorążym reprezentacji Włoch[8], a podczas ceremonii otwarcia Zimowych Igrzysk Olimpijskich 2006 w Turynie wniósł ogień olimpijski na stadion.

Dziesięć lat po zakończeniu kariery, w 2008 roku, wydał autobiografię pt. "Pierwszy i drugi przejazd"[9].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Igrzyska olimpijskie Olympic rings with white rims.svg[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
DNF 21 lutego 1988 Kanada Calgary Supergigant 1:39,66 min - Francja Franck Piccard
1.Gold medal.svg 25 lutego 1988 Kanada Calgary Gigant 2:06,37 min - -
1.Gold medal.svg 27 lutego 1988 Kanada Calgary Slalom 1:39,47 min - -
1.Gold medal.svg 18 lutego 1992 Francja Albertville Gigant 2:06,98 min - -
2.Silver medal.svg 22 lutego 1992 Francja Albertville Slalom 1:44,39 min +0,28 s Norwegia Finn Christian Jagge
DNF 23 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Gigant 2:52,46 min - Niemcy Markus Wasmeier
2.Silver medal.svg 27 lutego 1994 Norwegia Lillehammer Slalom 2:02,02 min +0,15 s Austria Thomas Stangassinger
DNF 19 lutego 1998 Japonia Nagano Gigant 2:38,51 min Austria Hermann Maier
DNF 21 lutego 1998 Japonia Nagano Slalom 1:49,31 min Norwegia Hans Petter Buraas

Mistrzostwa świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
14. 2 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Supergigant 1:19,93 min +2,98 s Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
3.Bronze medal.svg 4 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Gigant 2:32,38 min +0,75 s Szwajcaria Pirmin Zurbriggen
DNF 8 lutego 1987 Szwajcaria Crans-Montana Slalom 1:54,63 min - Niemcy Zachodnie Frank Wörndl
6. 8 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Supergigant 1:38,81 min +0,92 s Szwajcaria Martin Hangl
7. 9 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Gigant 2:37,66 min +2,45 s Austria Rudolf Nierlich
DNF 12 lutego 1989 Stany Zjednoczone Vail Slalom 2:02,85 min - Austria Rudolf Nierlich
4. 22 stycznia 1991 Austria Saalbach Slalom 1:55,38 min +0,86 s Luksemburg Marc Girardelli
DNF 3 lutego 1991 Austria Saalbach Gigant 2:29,94 min Austria Rudolf Nierlich
DNS 10 lutego 1993 Japonia Morioka Gigant 2:15,36 min Norwegia Kjetil André Aamodt
DNF 13 lutego 1993 Japonia Morioka Slalom 1:40,33 min Norwegia Kjetil André Aamodt
1.Gold medal.svg 23 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Gigant 1:58,63 min
1.Gold medal.svg 25 lutego 1996 Hiszpania Sierra Nevada Slalom 1:42,26 min
DNF 12 lutego 1997 Włochy Sestriere Gigant 2:48,23 min - Szwajcaria Michael von Grünigen
3.Bronze medal.svg 15 lutego 1997 Włochy Sestriere Slalom 1:51,70 min +0,44 s Norwegia Tom Stiansen

Mistrzostwa świata juniorów[edytuj | edytuj kod]

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
16. 4 lutego 1983 Włochy Sestriere Slalom 1:36,81 min +5,07 s Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Rok Petrović
4. 20 lutego 1984 Stany Zjednoczone Sugarloaf Slalom 1:55,21 min +2,17 s Japonia Atsushi Itō

Puchar Świata[edytuj | edytuj kod]

Miejsca w klasyfikacji generalnej[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwa w zawodach[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Sestriere27 listopada 1987 (slalom)
  2. Włochy Sestriere29 listopada 1987 (gigant)
  3. Włochy Alta Badia13 grudnia 1987 (gigant)
  4. Włochy Madonna di Campiglio16 grudnia 1987 (slalom)
  5. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora20 grudnia 1987 (slalom)
  6. Austria Bad Kleinkirchheim17 stycznia 1988 (slalom)
  7. Szwajcaria Saas-Fee19 stycznia 1988 (gigant)
  8. Szwecja Åre19 marca 1988 (slalom)
  9. Norwegia Oppdal22 marca 1988 (slalom)
  10. Włochy Madonna di Campiglio11 grudnia 1988 (slalom)
  11. Stany Zjednoczone Waterville Valley29 listopada 1989 (slalom)
  12. Norwegia Geilo8 marca 1990 (slalom)
  13. Szwecja Sälen12 marca 1990 (slalom)
  14. Włochy Sestriere11 grudnia 1990 (slalom)
  15. Włochy Alta Badia16 grudnia 1990 (gigant)
  16. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora21 grudnia 1990 (gigant)
  17. Norwegia Lillehammer1 marca 1991 (gigant)
  18. Stany Zjednoczone Aspen9 marca 1991 (gigant)
  19. Stany Zjednoczone Waterville Valley21 marca 1991 (gigant)
  20. Stany Zjednoczone Park City23 listopada 1991 (gigant)
  21. Stany Zjednoczone Park City24 listopada 1991 (slalom)
  22. Włochy Sestriere10 grudnia 1991 (slalom)
  23. Włochy Alta Badia15 grudnia 1991 (gigant)
  24. Słowenia Kranjska Gora5 stycznia 1992 (slalom)
  25. Austria Kitzbühel19 stycznia 1992 (slalom)
  26. Szwajcaria Wengen26 stycznia 1992 (slalom)
  27. Szwajcaria Crans-Montana20 marca 1992 (gigant)
  28. Szwajcaria Crans-Montana22 marca 1992 (slalom)
  29. Niemcy Garmisch-Partenkirchen9 stycznia 1993 (slalom)
  30. Kanada Stoneham5 grudnia 1993 (slalom)
  31. Włochy Sestriere14 grudnia 1993 (slalom)
  32. Francja Chamonix30 stycznia 1994 (slalom)
  33. Niemcy Garmisch-Partenkirchen6 lutego 1994 (slalom)
  34. Francja Tignes4 grudnia 1994 (slalom)
  35. Włochy Sestriere12 grudnia 1994 (slalom)
  36. Austria Lech am Arlberg20 grudnia 1994 (slalom)
  37. Austria Lech am Arlberg21 grudnia 1994 (slalom)
  38. Włochy Alta Badia22 grudnia 1994 (gigant)
  39. Słowenia Kranjska Gora6 stycznia 1995 (gigant)
  40. Niemcy Garmisch-Partenkirchen8 stycznia 1995 (slalom)
  41. Austria Kitzbühel15 stycznia 1995 (slalom)
  42. Szwajcaria Wengen22 stycznia 1995 (slalom)
  43. Szwajcaria Adelboden4 lutego 1995 (gigant)
  44. Włochy Bormio18 marca 1995 (gigant)
  45. Włochy Madonna di Campiglio19 grudnia 1995 (slalom)
  46. Słowenia Kranjska Gora22 grudnia 1995 (slalom)
  47. Austria Flachau7 stycznia 1996 (slalom)
  48. Austria Schladming30 stycznia 1997 (slalom)
  49. Austria Schladming8 stycznia 1998 (slalom)
  50. Szwajcaria Crans-Montana15 marca 1998 (slalom)

Pozostałe miejsca na podium[edytuj | edytuj kod]

  1. Włochy Alta Badia14 grudnia 1986 (gigant) – 2. miejsce
  2. Austria Lienz12 stycznia 1988 (slalom) – 2. miejsce
  3. Socjalistyczna Federacyjna Republika Jugosławii Kranjska Gora17 grudnia 1988 (slalom) – 3. miejsce
  4. Austria Kirchberg10 stycznia 1989 (gigant) – 3. miejsce
  5. Austria Kitzbühel15 stycznia 1989 (slalom) – 2. miejsce
  6. Szwajcaria Adelboden17 stycznia 1989 (gigant) – 3. miejsce
  7. Szwajcaria Wengen22 stycznia 1989 (slalom) – 2. miejsce
  8. Japonia Furano5 marca 1989 (slalom) – 2. miejsce
  9. Szwajcaria Veysonnaz4 marca 1990 (slalom) – 2. miejsce
  10. Nowa Zelandia Mt. Hutt8 sierpnia 1990 (slalom) – 3. miejsce
  11. Szwajcaria Adelboden15 stycznia 1991 (gigant) – 2. miejsce
  12. Stany Zjednoczone Waterville Valley23 marca 1991 (slalom) – 2. miejsce
  13. Stany Zjednoczone Breckenridge29 listopada 1991 (gigant) – 2. miejsce
  14. Stany Zjednoczone Breckenridge30 listopada 1991 (slalom) – 2. miejsce
  15. Włochy Madonna di Campiglio17 grudnia 1991 (slalom) – 2. miejsce
  16. Słowenia Kranjska Gora4 stycznia 1992 (gigant) – 3. miejsce
  17. Niemcy Garmisch-Partenkirchen13 stycznia 1992 (slalom) – 3. miejsce
  18. Francja Saint-Gervais2 lutego 1992 (gigant) – 2. miejsce
  19. Włochy Sestriere28 listopada 1992 (gigant) – 2. miejsce
  20. Włochy Alta Badia13 grudnia 1992 (gigant) – 3. miejsce
  21. Włochy Madonna di Campiglio15 grudnia 1992 (slalom) – 2. miejsce
  22. Słowenia Kranjska Gora19 grudnia 1992 (slalom) – 2. miejsce
  23. Austria Lech17 stycznia 1993 (slalom) – 3. miejsce
  24. Szwajcaria Veysonnaz19 stycznia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  25. Szwajcaria Veysonnaz24 stycznia 1993 (slalom) – 2. miejsce
  26. Szwecja Åre27 marca 1993 (gigant) – 2. miejsce
  27. Stany Zjednoczone Park City27 listopada 1993 (gigant) – 2. miejsce
  28. Włochy Alta Badia19 grudnia 1993 (gigant) – 2. miejsce
  29. Włochy Madonna di Campiglio20 grudnia 1993 (slalom) – 2. miejsce
  30. Austria Kitzbühel16 stycznia 1994 (slalom) – 3. miejsce
  31. Stany Zjednoczone Vail19 listopada 1995 (slalom) – 3. miejsce
  32. Włochy Alta Badia17 grudnia 1995 (gigant) – 3. miejsce
  33. Austria Flachau6 stycznia 1995 (gigant) – 2. miejsce
  34. Austria Kitzbühel14 stycznia 1996 (slalom) – 2. miejsce
  35. Włochy Madonna di Campiglio17 grudnia 1996 (slalom) – 2. miejsce
  36. Austria Kitzbühel26 stycznia 1997 (slalom) – 2. miejsce
  37. Stany Zjednoczone Vail15 marca 1997 (slalom) – 3. miejsce
  38. Austria Saalbach-Hinterglemm6 stycznia 1998 (gigant) – 2. miejsce

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy