Alberyk II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Alberyk II (ur. ok. 905; zm. w 954[1]), książę Rzymu w latach 932-954[2], syn Alberyka I, księcia Spoleto, i jego żony Marozji, wpływowej kobiety w Rzymie[1], ojciec Oktawiana i Teofilakta. Jego przyrodnim bratem był Jan XI.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W 932 Alberyk II po kłótni z drugim mężem swojej matki, Gwidonem z Toskanii, królem Włoch, podburzył do rewolty przeciwko Gwidonowi, w wyniku czego doprowadził do jego ucieczki z Rzymu i uwięzienia Marozji. Posunięcia te pozwoliły uzyskać Alberykowi kontrolę nad Rzymem i obwołanie siebie księciem Rzymu[1]. Władzę sprawował do śmierci w roku 954[2].

W roku 936 Alberyk II poślubił swoją przyrodnią siostrę Aldę (córkę Gwidona), z którą miał syna Oktawiana[1]. Na łożu śmierci Alberyk nominował swojego syna na papieża; Oktawian przyjął imię Jan XII[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Dukes and Marchesi of Spoleto: Alberico II (ang.). Foundation for Medieval Genealogy. [dostęp 2012-11-18].
  2. 2,0 2,1 Lindsay Brook: Popes and pornocrats in the early middle ages – 4. Albericus II (ang.). Foundation for Medieval Genealogy, 2003. [dostęp 2012-11-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-02-13)]. s. 8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Gilbert Dagron, Pierre Riche, Andre Vauchez: Historia chrześcijaństwa. T. 4: Biskupi, mnisi i cesarze 610-1054. Warszawa: Krupski i S-ka, 1999, s. 625-627. ISBN 83-86117-31-1.