Albin F. Schoepf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Albin Schoepf
Generał brygady Generał brygady
Data i miejsce urodzenia 1 marca 1822
Podgórze
Data i miejsce śmierci 10 maja 1886
Waszyngton
Przebieg służby
Lata służby 18411866
Siły zbrojne Armia Cesarstwa Austriackiego
US Army
Główne wojny i bitwy Wiosna Ludów na Węgrzech
wojna secesyjna
Późniejsza praca dowódca Fortu Delaware

Albin Franciszek Schoepf (ur. 1 marca 1822 w Podgórzu, zm. 10 maja 1886 w Waszyngtonie) – amerykański generał pochodzenia polskiego, uczestnik wojny secesyjnej.

Początki kariery wojskowej[edytuj | edytuj kod]

W latach 1837-1841 studiował w Wyższej Szkole Wojskowej w Wiedniu. Ukończył ją w stopniu porucznika artylerii. Po wstąpieniu do armii austriackiej awansował na kapitana. W 1848 skierowany do tłumienia powstania na Węgrzech zdezerterował z armii austriackiej i wstąpił do Legionu Polskiego, gdzie służył początkowo w stopniu szeregowca. Wkrótce został awansowany do stopnia majora. Po upadku powstania przedostał się do Turcji, gdzie został internowany. M.Haiman pisał, że Schoepf podjął służbę w armii osmańskiej i został instruktorem artylerii[1].

Pierwsze lata w Stanach Zjednoczonych[edytuj | edytuj kod]

W 1851 wraz z grupą żołnierzy dawnego Legionu Polskiego wyjechał do Anglii, a stamtąd do Stanów Zjednoczonych. Początkowo pracował w Urzędzie Pomiarów Wybrzeża, a potem w Urzędzie Patentowym. Dzięki wsparciu Josepha Holta, komisarza w Urzędzie Patentowym, Schoepf w 1861 trafił na stanowisko sekretarza wojny w gabinecie prezydenta Jamesa Buchanana. Działając w imieniu Departamentu Wojny wykonywał pomiary o charakterze wojskowym w Wirginii.

Wojna secesyjna[edytuj | edytuj kod]

Po wybuchu wojny secesyjnej, dzięki poparciu Holta, Polak otrzymał awans do stopnia generała brygady i objął dowództwo jednostki, stacjonującej w stanie Kentucky. W październiku 1861 otrzymał rozkaz zatrzymania konfederatów na rzecz Rockcastle. Obóz warowny o nazwie Camp Wildcat, któego broniły oddziały Schoepfa 21 października stał się celem ataku sił konfederackich, dowodzonych przez gen. Felixa Zollicoffera. Po nieudanej próbie przełamania oddziałów Schoepfa, oddziały konfederackie wycofały się z pola bitwy.

W styczniu 1862 oddziały dowodzone przez Schoepfa po raz kolejny starły się z konfederatami Zollicoffera pod Mill Springs, odnosząc kolejne zwycięstwo. Już jako dowódca dywizji, Schoepf wziął udział w bitwie pod Perryville (8 października 1862). W czasie bitwy doszło do konfliktu między nim, a głównodowodzącym Armią Ohio - gen. Don Carlosem Buellem. Schoepf znalazł się potem w składzie Komisji Wojskowej, która miała ocenić działania Buella i nie krył dezaprobaty wobec jego decyzji podejmowanych w czasie bitwy.

Zły stan zdrowia i postępująca głuchota spowodowały, że Schoepf nie brał więcej udziału w działaniach na froncie, 14 kwietnia 1863 został mianowany komendantem Fortu Delaware.

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu działań wojennych Schoepf wrócił do pracy w Urzędzie Patentowym. Zmarł w 1886, po długiej chorobie (rak żołądka). Pochowany na Congressional Cemetery w Waszyngtonie.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

W 1855 Albin Schoepf poślubił Julie Bates Kesley, z którą miał 9 dzieci.

Przypisy

  1. M. Haiman, General Albin F. Schoepf, Polish American Studies 1945, t.2, nr.3-4, s.71

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Piotr Derengowski, Albin Schoepf - pierwszy polski generał w wojnie secesyjnej 1861-1865, Przegląd Historyczno-Wojskowy 2009/1, s.25-54.
  • Biogram generała