Albrecht Hohenzollern (1809-1872)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy księcia i generała pruskiego. Zobacz też: inne osoby o tym nazwisku.

Friedrich Heinrich Albrecht (ur. 4 października 1809, Królewiec - zm. 14 października 1872, Berlin), książę (Prinz von Preußen) i generał pruski, 1830-1849 mąż księżniczki niderlandzkiej Marianny Orańskiej.

Albrecht ks. pruski (ok. 1859)

Albrecht urodził się jako dziewiąte dziecko i najmłodszy syn królewskiej pary pruskiej Fryderyka Wilhelma III i Luizy von Mecklenburg-Strelitz w Królewcu, gdzie rodzina przebywała na dobrowolnym wygnaniu po ucieczce z okupowanego przez Napoleona Berlina. W pierwszym roku życia stracił matkę. Według zwyczajów panujących w rodzie Hohenzollernów (utrzymywanych do 1918) w wieku lat 10 przywdział mundur oficerski 1. Pułku Gwardii Pieszej. W 1829 wstąpił do kawalerii i pozostał w niej do końca życia. W wojnie prusko-austriackiej, w 1866 walczył m.in. w bitwie pod Sadową. W czasie wojny francusko-niemieckiej (1870-1871) znając swoje ograniczenia[1], nie przyjął ofiarowanego mu przez brata Wilhelma I dowództwa jednej z armii i zadowolił się dowodzeniem 4. Dywizji Kawalerii. Zmarł jako generał-pułkownik i szef 1. Pułku Dragonów, który potem do 1918 nosił jego imię.

Małżeństwo z Marianną Orańską rozpadło się w 1845 i zakończyło się rozwodem w 1849; mieli czworo dzieci[1]:

W 1853 Albrecht zawarł źle przyjęte przez dwór brata Fryderyka Wilhelma IV morganatyczne małżeństwo z Rozalią von Rauch (1820-1879), córką ministra wojny Gustava von Raucha, opuścił Prusy i osiedlił się w Dreźnie, w wybudowanym przez siebie pałacu Albrechtsberg. Dynastia pruska pogodziła się z nim dopiero po wstąpieniu na tron drugiego brata, Wilhelma I (1861). Miał z Rozalią dwóch synów, którzy otrzymali od Wilhelma I tytuł hrabiów von Hohenau:

  • Wilhelm (1854–1930)
  • Bernard (1857–1914)

Linia Albrechta wygasła po mieczu w 1940 wraz ze śmiercią jego wnuka, księcia Friedricha Heinricha, ostatniego właściciela pałacu w Kamieńcu Ząbkowickim (dawniej Kamenz)[1].

Albrecht posiadał oprócz Albrechtsbergu także pałac "Prinz-Albrecht-Palais" w Berlinie na Wilhelmstrasse 102. Wynajęty w 1931 roku władzom Rzeszy, pałac był od 1934 główną siedzibą gestapo. Dziś na jego miejscu stoi Pomnik Pamięci.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Henryk Grzybowski, Książęta pruscy na Ziemi Kłodzkiej [hasło w:] Popularna encyklopedia Ziemi Kłodzkiej, t. II, Kłodzko-Nowa Ruda: Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, 2009, s. 163-165.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Grzybowski, Książęta pruscy na Ziemi Kłodzkiej [hasło w:] Popularna encyklopedia Ziemi Kłodzkiej, t. II (K-M), Kłodzko-Nowa Ruda: Kłodzkie Towarzystwo Oświatowe, 2009, s. 163-165, ISBN 978-83-60478-90-5
  • Henryk Grzybowski, Książęce „ślady” w nazwach polanickich zdrojów [w:] red. Henryk Grzybowski, Georg Wenzel, Polanica Zdrój wczoraj i dziś, tom I, Nowa Ruda-Polanica Zdrój 2006, s. 407-412, ISBN 83-88842-98-6.
  • Marek Gaworski, Pałac w Kamieńcu Ząbkowickim. Architektura i właściciele, Strzelce Opolskie 2009.
  • Georg von Alten, Handbuch für Heer und Flotte, tom IV, Berlin 1912

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Commons in image icon.svg

Familiengeschichte Prinz Albrecht von Preußen (niem.|Hohenzollern, Albrecht)