Aleksandr Alechin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Aleksander Alechin)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandr Alechin
Alexandre Alekhine Color.jpg
Aleksandr Alechin (ok. 1924)
Państwo  Imperium Rosyjskie
 Rosyjska FSRR
 Francja
Data i miejsce urodzenia 31 października 1892
Moskwa
Data i miejsce śmierci 24 marca 1946
Estoril
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Aleksandr Alechin w Wikicytatach
a b c d e f g h
8
Chessboard480.svg
a8 black rook
b8 black knight
c8 black bishop
d8 black queen
e8 black king
f8 black bishop
h8 black rook
a7 black pawn
b7 black pawn
c7 black pawn
d7 black pawn
e7 black pawn
f7 black pawn
g7 black pawn
h7 black pawn
f6 black knight
e4 white pawn
a2 white pawn
b2 white pawn
c2 white pawn
d2 white pawn
f2 white pawn
g2 white pawn
h2 white pawn
a1 white rook
b1 white knight
c1 white bishop
d1 white queen
e1 white king
f1 white bishop
g1 white knight
h1 white rook
8
7 7
6 6
5 5
4 4
3 3
2 2
1 1
a b c d e f g h
Obrona Alechina

Aleksandr Alechin, ros. Александр Александрович Алехин, fr. Alexandre Alekhine (ur. 31 października 1892 w Moskwie, zm. 24 marca 1946 w Estoril) – rosyjski szachista, czwarty mistrz świata w szachach, znany ze swojego bardzo ofensywnego stylu gry.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Alechin urodził się w bogatej rodzinie. Jego ojciec był posiadaczem ziemskim i deputowanym do Dumy, matka, córka bogatego przemysłowca, była jego pierwszym nauczycielem szachów. Po rozegraniu sławnego turnieju w Petersburgu w 1914 był jednym z pierwszych szachistów, którym przyznano nieformalny wówczas tytuł arcymistrza. Oprócz języka rosyjskiego biegle posługiwał się angielskim, francuskim i niemieckim.

Kilka lat po rewolucji październikowej Alechin wyemigrował do Francji, gdzie w 1925 roku otrzymał francuskie obywatelstwo i rozpoczął studia na wydziale prawniczym w Sorbonie. Pomimo że nie ukończył swoich badań nad chińskim systemem więziennictwa, przez resztę życia był tytułowany doktorem prawa.

W 1927 roku, po pokonaniu Capablanki, zdobył tytuł mistrza świata, po czym konsekwentnie odmawiał swojemu rywalowi prawa do rewanżu. W 1935 roku utracił swój tytuł na rzecz Maksa Euwego. Przyczyną porażki było najprawdopodobniej nadużywanie alkoholu. Alechin uporał się z tym problemem i w roku 1937 odzyskał tytuł mistrza świata, pokonując Euwego w meczu rewanżowym. Tytuł zachował już do śmierci.

Po kapitulacji Francji Alechin nie mógł uzyskać wizy wyjazdowej do USA (żona Alechina była Amerykanką) oraz w celu zabezpieczenia kolekcji swoich obrazów w posiadłości żony we Francji napisał w gazecie Pariser Zeitung w 1941 antyżydowskie artykuły i rozpoczął okres kolaboracji z Niemcami[1].

Podczas II wojny światowej Alechin brał udział w turniejach organizowanych w nazistowskich Niemczech, w krajach przez Niemcy okupowanych (Francja, Czechy, Polska) oraz w krajach neutralnych (Hiszpania, Portugalia). Po wojnie jednak Alechin był traktowany jak persona non grata przez organizatorów turniejów[2].

Alechin planował przystąpienie do kolejnego meczu o mistrzostwo świata przeciwko Michaiłowi Botwinnikowi. Te plany pokrzyżowała śmierć mistrza świata w portugalskim mieście Estoril. Skremowane szczątki pochowano na paryskim Cmentarzu Montparnasse, nagrobek ufundowała FIDE.

Niektóre szachowe otwarcia i warianty nazwano imieniem Alechina. Najważniejszym z nich jest obrona Alechina, powstająca po posunięciach 1.e4 Sf6.

Na cześć Alechina została nazwana planetoida (1909) Alekhin.

Mecze Alechina o mistrzostwo świata[edytuj | edytuj kod]

Rok Przeciwnik Wynik
1927 Capablanca wygrana (+6-3=25)
1929 Bogolubow wygrana (+11-5=9)
1934 Bogolubow wygrana (+8-3=15)
1935 Euwe przegrana (+8-9=13)
1937 Euwe wygrana (+10-4=11)
W nawiasach: liczba wygranych, przegranych i zremisowanych partii.

Publikacje poświęcone Alechinowi[edytuj | edytuj kod]

  • Alexander Alekhine – My Best Games of Chess, 1908 – 1937 (Dover, 1985);
  • Leonard Skinner, Robert Verhoeven – Alexander Alekhine’s Games of Chess, 1902 – 1946 (McFarland, 1999);
  • Pablo Moran – A. Alekhine, Agony of a Chess Genius (McFarland, 1989);
  • Irving Chernev – Twelve Great Chess Players and Their Best Games (Dover, 1995).

Przypisy

  1. Andrzej Filipowicz „Dzieje Polskiego Związku Szachowego”, Wydawnictwo „O-K”, Warszawa 2007.
  2. Was Alekhine a Nazi? by Edward Winter.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzedni
Jose Raul Capablanca
Max Euwe
Mistrz świata w szachach
1927 – 1935
1937 – 1946
Następny
Max Euwe
Michaił Botwinnik