Aleksander Czernyszow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksander Czernyszow
Chernyshov Alexander.jpg
Portet Aleksandra Czernyszowa
pędzla George'a Dawe
Data i miejsce urodzenia 10 stycznia 1786
Moskwa
Data i miejsce śmierci 1857
Castellammare di Stabia
Minister wojny Imperium Rosyjskiego
Okres urzędowania od 1832
do 1852
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Złota szabla „Za dzielność” (Imperium Rosyjskie) Krzyż Wielki Orderu św. Stefana (Austria) Krzyż Mały Orderu Marii Teresy Komandor Orderu św. Ludwika (Francja) Komandor Legii Honorowej (Francja) Komandor Orderu Wojskowego Wilhelma (Holandia) Wojskowy Order Maksymiliana Józefa (Królestwo Bawarii) Order Orła Białego Krzyż Wielki Wojskowego Orderu Aviz (Portugalia) Order Czarnego Orła (Prusy) Order Czerwonego Orła (Prusy) Pour le Mérite Komandor Orderu Złotego Lwa (Wielkie Księstwo Hesji) Wojskowy Order Zasługi (Wielkie Księstwo Hesji) Królewski Order Serafinów (Szwecja) Kawaler Krzyża Wielkiego Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Królestwo Włoch)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Aleksander Iwanowicz Czernyszow, ros. Александр Иванович Чернышёв (ur. 10 stycznia 1786 w Moskwie, zm. 1857 w Castellammare di Stabia) – hrabia od 1826, najjaśniejszy książę od 1846, generał adiutant (1812), generał kawalerii (1826), rosyjski dowódca wojskowy, dyplomata, działacz państwowy, którego kariera rozpoczęła się w okresie wojen napoleońskich.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Od 1802 służył w jednostkach kawalerii Gwardii Cesarskiej. Uczestniczył w wojnie z Francją 1805–1807. Od 1808 wykonywał zadania dyplomatyczne we Francji i Szwecji. Był agentem dyplomatyczno-wojskowym w Paryżu. Na początku I wojny ojczyźnianej 1812 przy carze Aleksandrze I, później w armii czynnej na froncie, dowodził oddziałem kawaleryjskim. Uczestnik zagranicznych wypraw wojennych armii rosyjskiej 1813–1814. Od 1815 w świcie cara, od 1821 dowodził dywizją kawalerii. Od 1826 wchodził jako członek w skład komisji śledczej sądzącej dekabrystów. Od 1827 senator. W 1828 wyznaczony na zastępcę szefa Sztabu Głównego i kierującym Ministerstwem Wojny. W latach 1832–1852 piastował urząd ministra wojny Imperium Rosyjskiego. Przeprowadził w armii szereg reform, które regulowały system kompletowania armii oparty na rekrucie – regulamin 1831, przeprowadził centralizację ministerstwa wojny. Od 1848 przewodniczący Rady Państwa Imperium Rosyjskiego, premier rosyjskiego rządu (1848–1856). Zwolennik dyscypliny metodą pałki i przestarzałej taktyki linearnej. Obwiniany o spowodowanie klęski armii rosyjskiej w wojnie krymskiej 1853–1856.

W 1830 odznaczony Orderem Orła Białego[1].

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 292–293

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • М. Роспэн, Отечественная война 1812 года. Энциклопедия, 2004, s. 773–773, ISBN 5-8243-0324-X
  • Bolszaja Sowietskaja Encykłopedia, t. 29, Moskwa 1978