Aleksander Litwinowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Litwinowicz
Władysław
Aleksander Litwinowicz
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 27 lutego 1879
Petersburg
 Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 14 stycznia 1948
Szczecin
 Polska
Przebieg służby
Lata służby 19141939
Siły zbrojne Wojsko Polskie (1914 – 1939)
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Złoty Krzyż Zasługi Order Krzyża z Orłem II Klasy (Estonia)

Aleksander Litwinowicz ps. "Władysław" (ur. 27 lutego 1879 w Petersburgu, zm. 14 stycznia 1948 w Szczecinie) – inżynier mechanik, generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 1918[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum filologiczne w Petersburgu w 1897, a następnie Wydział Budowy Maszyn Politechniki Lwowskiej w 1904. Był członkiem Związku Walki Czynnej i od 1910 Związku Strzeleckiego. Od 1 sierpnia 1914 w Legionach Polskich – intendent 1 Kompanii Kadrowej, a następnie w 1 Pułku Piechoty. Odmówił złożenia przysięgi, po czym działał w Polskiej Organizacji Wojskowej w Galicji. Następnie od października 1916 do sierpnia 1917 służył w Polskim Korpusie Posiłkowym jako zastępca szefa intendentury.

Służba w Wojsku Polskim[edytuj | edytuj kod]

W okresie listopad 1918 - czerwiec 1919 walczył w obronie Lwowa, potem był szefem służby intendentury Dowództwa "Wschód". Pomocnik szefa Departamentu Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych od czerwca 1919 do października 1919. Od listopada 1919 do lipca 1923 szef Departamentu Intendentury M.S.Wojsk. 20 września 1920 został zatwierdzony w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 w Korpusie Intendentów[1].

14 marca 1920 został pierwszym prezesem Wojskowego Klubu Sportowego Legia. Od lipca 1923 do marca 1924 piastował stanowisko rezerwowego oficera sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu I Warszawa, po czym pozostawał w dyspozycji Ministra Spraw Wojskowych.

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów intendentów. 31 marca 1924 Prezydent RP, Stanisław Wojciechowski, na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go do stopnia generała brygady ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 7. lokatą w korpusie generałów[2].

Od marca do sierpnia 1924 w Departamencie Intendentury M.S.Wojsk. Od sierpnia 1924 - lipca 1927 szef Departamentu Przemysłu Wojskowego M.S.Wojsk. Od sierpnia 1927 - października 1935 dowódca Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie, od października 1935 - lipca 1936 dowódca Okręgu Korpusu Nr VI we Lwowie.

Od lipca 1936 do 18 września 1939 był II Wiceministrem Spraw Wojskowych – szefem Administracji Armii. Po kampanii wrześniowej internowany w Rumunii.

Po wojnie powrócił do Polski, osiadł w Szczecinie, gdzie pracował jako kierownik Biura Pełnomocnika Rządu ds. Odbudowy Portów. Zmarł w Szczecinie. Pochowany tamże na Cmentarzu Centralnym.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • PL Epolet por.svg porucznik – 9 października 1914
  • PL Epolet kpt.svg kapitan – 1 kwietnia 1916
  • PL Epolet mjr.svg major – 23 listopada 1918
  • PL Epolet pplk.svg podpułkownik – 1 listopada 1919
  • PL Epolet plk.svg pułkownik – 20 września 1920 zatwierdzony ze starszeństwem z 1 kwietnia 1920 w Korpusie Intendentów, 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów intendentów
  • PL Epolet gen bryg.svg generał brygady – 31 marca 1924 ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 7. lokatą w korpusie generałów

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 37 z 29.09.1920 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 32 z 02.04.1924 r.
  3. Dziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 10 z 15.05.1928
  4. 17 marca 1930 „za zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska” M.P. z 1930 r. Nr 98, poz. 143
  5. Lista odznaczonych Orderem Krzyża z Orłem

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

publikacje
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 122,
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 198-199,
  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.
prasa i periodyki
  • "Łódź w Ilustracji", 26 IX 1937, nr 39, s. 1 (na otwarciu szpitala DOK IV w Łodzi; fotoreportaż)