Aleksander Narbutt-Łuczyński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksander Narbutt-Łuczyński
Aleksander Narbutt-Łuczyński
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1890
Skierniewice
Data śmierci 25 lipca 1977
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Odznaczenia
Znak oficerski "Parasol"
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (czterokrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Kawaler Legii Honorowej (Francja)

Aleksander Jerzy Narbut-Łuczyński (ur. 28 lutego 1890 w Skierniewicach, zm. 25 lipca 1977) – generał brygady Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys [edytuj]

Działalność niepodległościowa [edytuj]

Studiował filozofię we Lwowie skąd przeniósł się na wydział prawa w Liège. Działał w Drużynach Strzeleckich. Od sierpnia 1914 do lipca 1917 w Legionach Polskich, dowódca kompanii i batalionu w 5 i 6 Pułku Piechoty Legionów. Porucznik z października 1914, kapitan z marca 1915. Po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie. Sierpień – październik 1918 zastępca komendanta kursów oficerskich Polskiej Siły Zbrojnej. 1 listopada tego roku na czele oddziału 2 Pułku Piechoty przejął od Austriaków twierdzę dęblińską[1].

Służba w Wojsku Polskim [edytuj]

Grudzień 1918 – lipiec 1920 organizator i dowódca 34 Pułku Piechoty.

5 kwietnia 1919 roku, w Pińsku, z jego rozkazu podlegli mu żołnierze rozstrzelali 35 osób narodowości żydowskiej (zob. Masakra w Pińsku)[2].

W okresie lipiec – sierpień 1920 dowódca XVIII Brygady Piechoty, sierpień 1920 – listopad 1921 dowódca Grupy Operacyjnej , a potem 9 Dywizji Piechoty i od września 1921 dowódca 2 Dywizji Piechoty Legionów.

1 grudnia 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 32 lokatą w korpusie generałów[3].

Wojewoda krakowski zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 1933 zezwolił mu na zmianę nazwiska rodowego "Łuczyński" na nazwisko "Narbut-Łuczyński"[4].

20 maja 1930 zwolniony został ze stanowiska dowódcy 2 DP Leg. i mianowany dowódcą Okręgu Korpusu Nr V w Krakowie[5]. W kampanii wrześniowej był dowódcą etapów Armii "Kraków".

Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. Styczeń – marzec 1940 generał do specjalnych poruczeń Ministra Spraw Wojskowych w Paryżu, marzec – czerwiec 1940 w rezerwie oficerskiej Naczelnego Wodza. Po ewakuacji do Anglii : lipiec 1940 – luty 1941 bez przydziału, obóz oficerski Rothsay na wyspie Bute w Szkocji, luty 1941 – czerwiec 1942 Wojskowy Trybunał Orzekający Szkocja, czerwiec 1942-1946 przewodniczący Centralnej Komisji Regulaminowej Polskich Sił Zbrojnych. Po demobilizacji osiadł w USA, gdzie zmarł.

Awanse [edytuj]

  • porucznik – październik 1914
  • kapitan – marzec 1915
  • pułkownik – zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
  • generał brygady – 1 grudnia 1924 ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 32 lokatą w korpusie generałów

Ordery i odznaczenia [edytuj]

Zobacz też [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski podają błędnie, że dowodził twierdzą modlińską.
  2. ↑ Henry Morgenthau: Mission of The United States to Poland. 1919.
  3. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 131 z 17.12.1924 r.
  4. ↑ Dziennik Pers. MSWojsk. Nr 8 z 28.06.1933 r.
  5. ↑ Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 11 z 18.06.1930 r.

Bibliografia [edytuj]

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 135.
  • Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, ISBN 83-11-08262-6, s. 202-203.
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998.
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Aleksander_Narbutt-Łuczyński&oldid=35359362”