Aleksander Samsonow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Generał Aleksander Samsonow w roku 1913

Aleksander Wasiliewicz Samsonow (ur. 2 listopada 1859, zm. 30 sierpnia 1914) – generał rosyjski, dowódca wojskowy w czasie I wojny światowej.

Do armii zaciągnął się mając 18 lat i wziął udział w wojnie rosyjsko-tureckiej 1877 - 1878. Po wojnie rozpoczął edukację w akademii wojskowej w Petersburgu.

Dowodził jednostką kawalerii podczas tłumienia powstania bokserów w roku 1900 oraz w wojnie rosyjsko-japońskiej w latach 1904 - 1905. Zyskał wtedy reputację energicznego i dzielnego dowódcy. Byli jednak obserwatorzy, którzy wątpili w jego umiejętności strategiczne. Po bitwie pod Mukdenem w roku 1905 oskarżył generała Paula von Rennenkampfa o zaniechanie udzielenia mu pomocy w czasie walki. Między dowódcami doszło do rękoczynów. Po wojnie rosyjsko-japońskiej w roku 1906 Samsonow został szefem sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego a później rządcą w Turkmenistanie.

Na początku I wojny światowej, Samsonow został dowódcą rosyjskiej II Armii atakującej Prusy Wschodnie. Realizując zamiar połączenia swych jednostek z wojskami generała Rennenkampfa jego wojska przemieszczały się powoli w stronę południowo-zachodniej części Prus Wschodnich. Jednakże brak dobrej komunikacji, a przede wszystkim niechęć obu generałów do siebie (zarzucali sobie nawzajem niekompetencję i żywili urazy jeszcze z wojny rosyjsko-japońskiej) uniemożliwiły koordynację i zniszczyły ten plan.

Wojska niemieckie, dowodzone przez przybyłych do Prus Wschodnich generałów Paula von Hindenburga oraz Ericha Ludendorffa, związały walką siły Samsonowa. W ciągu sześciu dni walk od 22 sierpnia 1914 Rosjanie odnieśli kilka sukcesów dzięki przewadze liczebnej, jednak 29 sierpnia Prusakom udało się otoczyć siły Samsonowa pod Tannenbergiem (dziś Stębark). Generał Samsonow próbował co prawda wyrwać się z kotła, lecz powiodło się to jedynie nieznacznej części (ok. 10 tys.) pierwotnie 150-tys. armii.

Samsonow przed powołaniem do dowodzenia 2 Armią przebywał w sanatorium, gdzie leczył się na chore serce. Prawdopodobnie będąc w okrążeniu i próbując wraz ze swym sztabem się z niego wyrwać doznał zawału serca[potrzebne źródło] i zmarł, według innych informacji popełnił samobójstwo. W trakcie chaotycznego odwrotu oddalił się od swoich oficerów w nocy z 29 na 30 sierpnia 1914 roku. Wycofujący się Rosjanie słyszeli strzał, ale nie odnaleźli zwłok. Zostały ono odnalezione przez Niemców i pogrzebane pod Wielbarkiem. Niemcy upamiętnili miejsce pochówku w tym miejscu: 53°22′00″N 20°51′45″E/53,366667 20,862500. Dzięki pomocy Międzynarodowego Czerwonego Krzyża w 1916 żona generała przeprowadziła ekshumację. [1] [2] Samsonow był odznaczony Orderem Świętego Aleksandra Newskiego, Orderem Orła Białego, Orderem Świętego Jerzego IV klasy, Orderem Świętego Włodzimierza II, III i IV klasy, Orderem Świętej Anny wszystkich czterech klas, Orderem Świętego Stanisława I, II i III klasy.

Link zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]


Przypisy

  1. Barbara W. Tuchman, Sierpniowe salwy, Bellona, Warszawa 1995 ISBN 83-11-08362-2, s. 373-374
  2. Janusz Pajewski Pierwsza Wojna Światowa 1914-1918, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005 ISBN 83-01-14162-X, s. 221