Aleksander Stano
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Aleksander de Stano herbu Gozdawa – szlachcic polski, krzewiciel kalwinizmu, stolnik sandomierski (1697-1704) dziedzic Nowotańca, Woli Sękowej, Pielni i Nadolan. Klucz nowotaniecki przeszedł następnie w roku 1678 na wnuka - Aleksandra Michała[1][2], syna Krzysztofa Stano. W dokumencie wizytacji biskupa Denhoffa z roku 1699 zapisano, że z jednej strony kościoła stoi zamek Aleksandra de Stano, a z drugiej zbór dysydentów.
[edytuj] Zobacz też
- Hieronim Stano dziedzic Nowotańca, krzewiciel kalwinizmu
[edytuj] Bibliografia
- Nikołaj Iwanowicz Pawliszczew, Herbarz rodzin szlacheckich Królestwa Polskiego najwyżej zatwierdzony, t. 1-2. - Warszawa 1853 [w:] Gozdawa str. 65.
- Nowotaniec w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom VII (Netrebka – Perepiat) z 1886 r.
- Michał Proksa. Zamki w południowo-wschodniej Polsce w świetle badań archeologiczno-historycznych i żródeł pisanych [Schlösser im süd-östlichen Polen im Lichte der archeologisch-historischen Forschungen und der schriftlichen Quellen] [w:] Archivarisch-historisches Jahrbuch Bd. 1-13 1979-1996 Band 7/8, 1989, Przemyśl 1994.
Przypisy
- ↑ Józef Półćwiartek. Sąsiedztwo: osadnictwo na pograniczu etnicznym polsko-ukraińskim w czasach. Wyższa Szkoła Pedagogiczna w Rzeszowie. 1997; "Michał Stano, właściciel I miasta (Nowotaniec) i 5 wsi" str. 90
- ↑ "Aleksander Michał Stano ożeniony w 1695 z Katarzyną Potocką, stolnik sanocki, i senior dystryktu ruskiego, miał dwóch synów Bogusława i Samuela, których uczył w Kobylanach Daniel Cefas, a następnie do 1707 ks. Wacław Radosz, późniejszy minister w Nowotańcu. ..." [w:] Józef Garbacik. Krosno. PWN. 1972.
