Aleksander z Afrodyzji
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Aleksander z Afrodyzji - filozof neoarystotelicki, komentator pism Arystotelesa.
O jego życiu wiadomo niewiele. Żył na przełomie II i III w. n.e. W latach 198-211 n.e. zajmował katedrę filozofii w Atenach. Aleksander z Afrodyzji uznawany jest za najwybitniejszego przedstawiciela odrodzenia myśli perypatetyckiej, związanego z ponownym odkryciem ezoterycznych pism Arystotelesa[1]. Chociaż był autorem również oryginalnych prac filozoficznych (obecnie zaginionych), to uważał się przede wszystkim za interpretatora i komentatora myśli arystotelejskiej.
Wybrane dzieła (w dużej części zaginione)[edytuj]
- komentarze do ezoterycznych pism Arystotelesa
- "Komentarz do Metafizyki Arystotelesa"
- "Komentarz do Analityk Pierwszych Arystotelesa"
- "Komentarz do Topik Arystotelesa"
- "Komentarz do traktatu Arystotelesa O zmysłach"
- "Komentarz do Meteorologiki Arystotelesa"
- traktaty teoretyczne
- "De anima" ("O duszy")
- "Problemy"
- "O fatum"
- "O mieszaninie"
Przypisy
- ↑ Giovanni Reale: Historia filozofii starożytnej. T. 4. Lublin: Wydawnictwo KUL, 1999, s. 61. ISBN 88-343-2570-2.
Bibliografia[edytuj]
Giovanni Reale: Historia filozofii starożytnej. T. 4. Lublin: Wydawnictwo KUL, 1999, s. 61-72. ISBN 88-343-2570-2.