Aleksander z Afrodyzji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Aleksander z Afrodyzji - filozof neoarystotelicki, komentator pism Arystotelesa.

O jego życiu wiadomo niewiele. Żył na przełomie II i III w. n.e. W latach 198-211 n.e. zajmował katedrę filozofii w Atenach. Aleksander z Afrodyzji uznawany jest za najwybitniejszego przedstawiciela odrodzenia myśli perypatetyckiej, związanego z ponownym odkryciem ezoterycznych pism Arystotelesa[1]. Chociaż był autorem również oryginalnych prac filozoficznych (obecnie zaginionych), to uważał się przede wszystkim za interpretatora i komentatora myśli arystotelejskiej.

Wybrane dzieła (w dużej części zaginione)[edytuj | edytuj kod]

  • komentarze do ezoterycznych pism Arystotelesa
  1. "Komentarz do Metafizyki Arystotelesa"
  2. "Komentarz do Analityk Pierwszych Arystotelesa"
  3. "Komentarz do Topik Arystotelesa"
  4. "Komentarz do traktatu Arystotelesa O zmysłach"
  5. "Komentarz do Meteorologiki Arystotelesa"
  • traktaty teoretyczne
  1. "De anima" ("O duszy")
  2. "Problemy"
  3. "O fatum"
  4. "O mieszaninie"

Przypisy

  1. Giovanni Reale: Historia filozofii starożytnej. T. 4. Lublin: Wydawnictwo KUL, 1999, s. 61. ISBN 88-343-2570-2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Giovanni Reale: Historia filozofii starożytnej. T. 4. Lublin: Wydawnictwo KUL, 1999, s. 61-72. ISBN 88-343-2570-2.