Aleksandr Drenteln

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksandr Drenteln
Александр Романович Дрентельн
przed 1888
przed 1888
generał piechoty
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1820
Kijów
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1888
Kijów
Przebieg służby
Lata służby 1627 - 1888
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Pierwszy Korpus Kadetów (Petersburg), Lejb-Gwardyjski Fiński Pułk, Lejb-Gwardyjski Pułk Grenadierów, 7 Samogidzki Pułk Grenadierów, 2 Dywizja Piechoty Gwardii Imperium Rosyjskiego, Lejb-Gwardyjski Izmaiłowski Pułk, Kijowski Okręg Wojskowy
Główne wojny i bitwy Powstanie węgierskie 1848, Wojna krymska, Powstanie styczniowe, Wojna rosyjsko-turecka (1877-1878)
Aleksandr Drenteln
Data i miejsce urodzenia 7 marca 1820
Kijów
Data i miejsce śmierci 15 lipca 1888
Kijów
szef III Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości
Okres urzędowania od 22 października 1878
do 16 marca 1888
Poprzednik Nikołaj Mieziencow
Następca likwidacja struktury
generał-gubernator Kijowa
Okres urzędowania od 1881
do 1888
Poprzednik Michaił Czertkow
Następca Aleksiej Ignatjew

Aleksandr Romanowicz Drenteln (ur. 7 marca 1820, zm. 15 lipca 1888 w Kijowie) – rosyjski działacz państwowy i wojskowy, generał piechoty, ostatni kierownik III Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości.

Był synem Romana Drentelna, rosyjskiego wojskowego i jego żony Warwary Aleksandrowny zd. Jeropkiny. W wieku siedmiu lat stracił jednak oboje rodziców i wychowywał się odtąd w Aleksandryjskim korpusie kadetów dla sierot. Następnie został przeniesiony do I korpusu kadetów[1]. W 1838 został chorążym w Lejb-Gwardyjskim Fińskim Pułku, w którym służył przez kolejne szesnaście lat z krótką przerwą na służbę w Lejb-Gwardyjskim Pułku Grenadierów. W 1855 został mianowany dowódcą dowódcą pułku grenadierów arcyksięcia Franciszka Karola. Następnie w 1859 został dowódcą Izmajłowskiego Pułku Lejbgwardii w stopniu generała majora. W 1862 przejął dowództwo nad I gwardyjską dywizją piechoty. Działał na rzecz poprawy bytu żołnierzy w związku z reformą wojskową Aleksandra II. Po wybuchu powstania styczniowego jego dywizja została skierowana do wileńskiego okręgu wojskowego; od czerwca do października 1863 dowodził wszystkimi siłami rosyjskimi na terenie okręgu i stał się zaufanym współpracownikiem generał-gubernatora Michaiła Murawjowa[1]. W 1867 awansował na generał-adiutanta[1].

W 1872 został dowódcą Kijowskiego Okręgu Wojskowego. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej dowodził początkowo siłami rosyjskimi działającymi na ziemiach tureckich na kontynencie europejskim, a następnie dowódcą wojsk znajdujących się na tyłach. Po zakończeniu działań wojennych w 1878 objął stanowisko szefa III Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości i dowódcy Samodzielnego Korpusu Żandarmów. Opowiadał się za stosowaniem surowych represji w walce z ruchem rewolucyjnym Narodnej Woli[1]. W 1879 przeżył zamach na swoje życie zorganizowany przez rewolucjonistę Mirskiego[1].

Kierował III Oddziałem do 1880, gdy został on rozwiązany i zastąpiony przez Najwyższą Komisję Zarządzającą. Nie godząc się z tą decyzją, odszedł z funkcji dowódcy żandarmów. W tym samym roku wszedł do Rady Państwa, a następnie został mianowany p. o. generał-gubernatora odeskiego oraz dowódcą wojsk odeskiego okręgu wojskowego. W 1881 został generał-gubernatorem kijowskim[1]. W tym samym roku, po fali pogromów, wykazał się wrogą wobec Żydów postawą. Przedstawiając ministrowi spraw wewnętrznych wyniki prac komisji badających wydarzenia w guberniach kijowskiej, podolskiej i wołyńskiej stwierdził, że przyczyną antagonizmów między Żydami i chrześcijanami była odmienność i cechy charakterystyczne samych Żydów, a zatem to oni byli w istocie winni zaistniałej sytuacji. Sugerował odebranie Żydom-rzemieślnikom uprawnień, jakie posiadali, jak również nałożenie na Żydów zakazu osiedlania się w określonych wsiach i miastach, w tym w Kijowie[1].

Zmarł nagle w czasie parady wojskowej z okazji 900. rocznicy chrztu Rusi[1].

Przypisy