Aleksandr Jemieljanienko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
MMA pictogram.svg Aleksandr Jemieljanienko
{{{nazwa}}}
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1981
Stary Oskoł
Obywatelstwo  Rosja
Wzrost 192 cm
Masa ciała 120 (2013) kg
Styl walki judo, sambo
Klub Red Devil Sport Club
Zwycięstwa 23
Przez nokauty 15
Przez poddania 5
Przez decyzje 3
Porażki 6
Remisy 0
Nieodbyte 0

Aleksandr Władimirowicz Jemieljanienko (ros. Александр Владимирович Емельяненко; ur. 2 sierpnia 1981) – rosyjski sambista i zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). Trzykrotny mistrz świata w sambo bojowym.

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Sambo[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy kontakt ze sportami walki miał będąc jeszcze w szkole podstawowej, gdy w 1988 rozpoczął trenować judo. Następnie w ślad za swoim starszym bratem, Fiodorem podjął również treningi sambo. W 1999 odniósł pierwszy poważny sukces, zostając w Sofii mistrzem Europy w sambo bojowym. W 2002, 2003 i 2006 został również mistrzem świata w sambo bojowym w kat. +100 kg. W 2010 zdobył w Pekinie srebrny medal 1. Igrzysk Sportów Walki SportAccord w sambo w kat. +100 kg[1].

Mieszane sztuki walki[edytuj | edytuj kod]

Profesjonalny debiut w MMA zanotował w 2003, walcząc dla prestiżowej japońskiej organizacji PRIDE FC. W ciągu 4 lat stoczył tam 8 walk (bilans 6-2-0), wygrywając m.in. z Pawłem Nastulą czy Siergiejem Charitonowem. Po rozwiązaniu PRIDE FC związał się z rosyjską organizacją M-1 Global. Od tego czasu występuje głównie na terenie Rosji.

Od przegranej z Fabricio Werdumem w listopadzie 2006 do grudnia 2010 był niepokonany, wygrywając 8 walk z rzędu przed czasem. Passę przerwała dopiero niespodziewana porażka przez TKO z niżej notowanym Peterem Grahamem podczas gali Draka 5 w Chabarowsku[2]. 12 listopada 2011 na gali M-1 Challenge 28 nieoczekiwanie przegrał przez nokaut w 23 sekundzie pojedynku z Rosjaninem dagestańskiego pochodzenia Magomiedem Malikowem. 6 czerwca 2012 pokonał przez TKO (przerwanie przez lekarza) wracającego po ponad 2 latach przerwy od startów w MMA Ibragima Magomiedowa na gali M-1 Challenge 33.

30 września na kolejnej gali M-1, pokonał łotewskiego kick-boksera Konstantīnsa Gluhovsa na punkty po 3. rundowym pojedynku.

Boks[edytuj | edytuj kod]

W październiku 2009 zadebiutował w zawodowym boksie. W swojej pierwszej walce zremisował w Moskwie z innym debiutantem, Chizirem Plijewem.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Ma trójkę rodzeństwa. Jego starszy brat Fiodor Jemieljanienko jest utytułowanym sambistą i zawodnikiem MMA. Od 2007 Aleksandr jest żonaty z Olgą. Ma dwójkę dzieci. W 2009 został absolwentem Państwowego Uniwersytetu w Biełgorodzie na kierunku ekonomia[3].

Kontrowersyjne zachowanie[edytuj | edytuj kod]

Jemieljanieko jest postacią w MMA dość kontrowersyjną, głównie z powodu swojego zachowania i zarzucanych mu poglądów. Rok po zdobyciu Mistrzostwa Europy w sambo (1999) został skazany na 5 lat pozbawienia wolności za napaść z bronią w ręku. Wyszedł po trzech i pół roku więzienia. W 2003 pojawiły się problemy z zakontraktowaniem Jemieljanienki w PRIDE FC z powodu jego kryminalnej przeszłości, ale ostatecznie z pomocą swojego brata Fiodora, który w tamtym czasie był już znany i ceniony w Japonii, Aleksandr podpisał kontrakt. W 2008 na dzień przed galą Affliction, na której miał się zmierzyć z Paulem Buentello, nie został dopuszczony do pojedynku przez komisje licencyjną stanu Kalifornia. Oficjalnym powodem miało być niedostarczenie na czas wszystkich dokumentów[4], przy czym pierwsze doniesienia medialne wskazywały na to, iż Jemieljanienko choruje na zapalenie wątroby[5]. Ostatecznie Rosjanin otrzymał zakaz odbywania pojedynków w całym kraju na czas nieokreślony.

W 2010 na kanale NTV został wyemitowany reportaż o Jemieljanience i jego domniemanych nacjonalistycznych poglądach i powiązaniach z innym zawodnikiem MMA, Romanem Zieńcowem, który takowe poglądy wygłaszał oficjalnie. Jemieljanienko kategorycznie zaprzeczył, oświadczył, iż poglądów Zieńcowa nie podziela i nazwał reportaż "oszczerstwem"[6]. W sierpniu tego samego roku spotkał się z włodarzami polskiej federacji KSW - Martinem Lewandowskim i Marcinem Kawulskim odnośnie podpisania kontraktu na walkę w Polsce przeciwko Mariuszowi Pudzianowskiemu. Ostatecznie nie doszło do podpisania kontraktu z powodu rzekomego wykrycia u Jemieljanienki zapalenia wątroby typu C, o czym poinformował w jednym z wywiadów sam Kawulski[potrzebne źródło] Następnie Rosjanin zaprzeczył, jakoby chorował na żółtaczkę i domagał się oficjalnych przeprosin od włodarzy KSW[7].

19 listopada miał zmierzyć się w Polsce na gali Strefa Walk z Niemcem Chrisem Male, lecz z powodu występu Jemieljanienki w finałowym odcinku rosyjskiej edycji Mam Talent galę przełożono na inny termin. W lutym 2011 został dyscyplinarnie zawieszony przez Rosyjską Federację Sambo na okres jednego roku. Nie podano oficjalnego powodu zawieszenia, jednak było to m.in. pokłosie incydentu z przed Olimpiady Sportów Walki, która miała miejsce w 2010 roku w Pekinie (wtedy zdenerwowany Jemieljanienko opluł i spoliczkował obywatela Chin). Został za to zatrzymany przez policję, ale z powodu tego, iż był znanym sportowcem nie aresztowano go[8]. 28 października 2011 ostatecznie została zaplanowana wcześniej odwołana gala Strefa Walki. Wcześniej, bo w sierpniu 2011 organizatorzy gali przedstawili wyniki badań Jemieljanienki przeprowadzone w Warszawie, z których wynikało, iż jest w pełni zdrowy[9]. Na trzy dni przed planowaną galą, 25 października, Rosjanin wystosował oświadczenie z którego wynikało, że organizatorzy nie wywiązali się z zobowiązań finansowych, wynikających z kontraktu. Dodał również, że wizerunek jego brata Fiodora był nielegalnie wykorzystywany do promocji gali i z tych powodów on jak i inni rosyjscy zawodnicy którzy mieli walczyć w Polsce nie będą uczestniczyć w gali[10]. Dwa dni później galę całkowicie odwołano.

19 grudnia 2012 Jemieljanienko ogłosił zakończenie kariery. Głównym powodem tej decyzji miały być problemy ze zdrowiem spowodowane odnawiającymi się starymi kontuzjami[11]. W styczniu 2013 w jednym z wywiadów właściciel M-1 Global Vadim Filkelsztejn poinformował o zwolnieniu Aleksandra z jego organizacji. Za powód podał nieprzestrzeganie warunków umowy i skandaliczne zachowanie - w grudniu będąc pod wpływem alkoholu Jemieljanienko miał wywołać burdę podczas lotu i wizyty w Kraju Ałtajskim, pobić pracownika portu lotniczego[12] oraz prowadzić seminarium w stanie upojenia alkoholowego.

Po oficjalnym zakończeniu kariery od grudnia do marca 2013 przebywał w prawosławnym klasztorze na greckim półwyspie Athos gdzie zajmował się pracami konserwatorskimi, pomagał mnichom w budowie nowych obiektów na terenie klasztoru oraz piekł chleb. Jak stwierdził, pobyt w klasztorze zmienił go i postanowił wrócić na ring. Następnie związał się z dwoma organizacjami: ProFC oraz Legend Fighting Show[13].

2 sierpnia 2013, w dzień swoich 32. urodzin, Jemieljanienko miał dopuścić się gwałtu na młodej dziewczynie. Dziewczyna twierdziła, że była więziona całą dobę przez sportowca w jego apartamencie oraz wskazała miejsce rzekomego gwałtu. Policja natychmiast skierowała się do miejsca przebywania Jemieljanienki, który miał być - jak zeznawali świadkowie, pod wpływem alkoholu w czasie zatrzymania. Podczas przesłuchania, Rosjanin zaprzeczył jakoby miał się dopuścić gwałtu. Dzień później dziewczyna wycofała oskarżenie oraz wyszło na jaw, że zarabia na życie poprzez świadczenie usług seksualnych[14].

23 października 2013 w jednej z kawiarni na terenie Moskwy doszło do bójki z grupą klientów, której prowodyrem był Jemieljanienko, który po incydencie uciekł z miejsca zdarzenia. W wyniku awantury ucierpiało kilka osób w tym 63-letni mężczyzna, który został przewiedziony do szpitala z licznymi obrażeniami ciała. Według jednego ze świadków, Jemieljanienko miał uderzyć jego ojca z powodu tego, iż za głośno się zachowywali w czasie imprezy urodzinowej organizowanej w kawiarni[15]. Incydent miał miejsce na 14 dni przed jego zaplanowanym rewanżowym pojedynkiem z Mirko Filipoviciem na gali Legend Fighting Show 2, zmuszając organizatorów do rozwiązania kontraktu z Rosjaninem i znalezieniem zastępstwa dla Chorwata[16].

Lista walk MMA[edytuj | edytuj kod]

Wynik Bilans Przeciwnik Rozstrzygnięcie Runda Czas Rozgrywki Data Miejsce Uwagi
Wygrana 23-6 Brazylia Jose Rodrigo Guelke TKO (ciosy pięściami) 1 4:10 ProFC 49: Resurrection 04.07.2013 Rosja Chimki
Wygrana 22-6 Stany Zjednoczone Bob Sapp TKO (ciosy pięściami) 1 1:18 Legend Fight Show: Emelianenko vs. Sapp 25.05.2013 Rosja Moskwa
Przegrana 21-6 Stany Zjednoczone Jeff Monson Poddanie (duszenie północ-południe) 2 3:43 M-1 Challenge 35: 15 Years Of MMA 15.11.2012 Rosja Petersburg
Wygrana 21-5 Łotwa Konstantīns Gluhovs Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 M-1 Challenge 34 30.09.2012 Rosja Moskwa
Wygrana 20-5 Rosja Ibragim Magomiedow TKO (przerwanie przez lekarza) 2 5:00 M-1 Challenge 33 06.06.2012 Rosja Dżejrah
Wygrana 19-5 Litwa Tadas Rimkevicius TKO (ciosy pięściami) 2 1:58 M-1 Challenge 31 16.03.2012 Rosja Petersburg
Wygrana 18-5 Kazachstan Tolegen Akylbekow Poddanie (kimura) 1 4:26 Bushido Vol. 50 21.12.2011 Kazachstan Ałmaty
Przegrana 17-5 Rosja Magomied Malikow KO (ciosy pięściami) 1 0:23 M-1 Challenge 28 12.11.2011 Rosja Astrachań
Przegrana 17-4 Australia Peter Graham TKO (niezdolność do walki) 2 2:59 Draka 5 18.12.2010 Rosja Chabarowsk specjalne zasady − walka w parterze tylko do 30 sekund
Wygrana 17-3 Serbia Miodrag Petković TKO (ciosy pięściami) 1 3:00 APF: Azerbaijan vs Europe 22.05.2010 Azerbejdżan Baku
Wygrana 16-3 Szwecja Eddy Bengtsson KO (cios pięścią) 1 0:40 ProFC - Commonwealth Cup 23.04.2010 Rosja Moskwa
Wygrana 15-3 Rosja Ibragim Magomiedow TKO (ciosy pięściami) 1 0:51 ProFC - Russia vs Europe 29.03.2009 Rosja Rostów nad Donem
Wygrana 14-3 Korea Południowa Sang Soo Lee KO (ciosy pięściami) 1 2:40 M-1 Challenge 9 21.11.2008 Rosja Petersburg
Wygrana 13-3 Brazylia Silvao Santos KO (ciosy pięściami) 1 1:34 M-1 Challenge 2 03.04.2008 Rosja Petersburg
Wygrana 12-3 Stany Zjednoczone Dan Bobish Poddanie (duszenie gilotynowe) 1 1:09 HCF - Title Wave 19.10.2007 Kanada Calgary
Wygrana 11-3 Holandia Jessie Gibbs Poddanie (kimura) 1 3:37 M-1 MFC - Battle on the Neva 21.07.2007 Rosja Petersburg
Wygrana 10-3 Stany Zjednoczone Eric Pele KO (cios pięścią) 1 4:07 BodogFight: Clash of the Nations 14.04.2007 Rosja Petersburg
Przegrana 9-3 Brazylia Fabricio Werdum Poddanie (duszenie trójkątne rękoma) 1 3:24 2H2H Pride & Honor 12.11.2006 Holandia Rotterdam
Wygrana 9-2 Rosja Siergiej Charitonow TKO (ciosy pięściami) 1 6:45 PRIDE Final Conflict Absolute 10.09.2006 Japonia Saitama walka rezerwowa PRIDE 2006 Openweight GP
Przegrana 8-2 Stany Zjednoczone Josh Barnett Poddanie (klucz na rękę) 2 1:57 PRIDE Total Elimination Absolute 05.05.2006 Japonia Osaka I runda PRIDE 2006 Openweight GP
Wygrana 8-1 Polska Paweł Nastula Poddanie (duszenie zza pleców) 1 8:45 PRIDE Shockwave 2005 31.12.2005 Japonia Saitama
Wygrana 7-1 Holandia Rene Rooze KO (cios kolanem) 1 0:28 Bushido Europe Rotterdam Rumble 09.10.2005 Holandia Rotterdam
Wygrana 6-1 Brazylia Ricardo Morais KO (ciosy pięściami) 1 0:15 PRIDE Bushido 6 03.04.2005 Japonia Jokohama
Wygrana 5-1 Wielka Brytania James Thompson KO (cios pięścią) 1 0:11 PRIDE 28: High Octane 31.10.2004 Japonia Saitama
Wygrana 4-1 Brazylia Carlos Barreto Decyzja (jednogłośna) 3 5:00 M-1 MFC Middleweight GP 09.10.2004 Rosja Petersburg
Przegrana 3-1 Chorwacja Mirko Filipović KO (kopnięcie okrężne w głowę) 1 2:09 PRIDE Final Conflict 2004 15.08.2004 Japonia Saitama
Wygrana 3-0 Nowa Zelandia Matt Foki Poddanie (duszenie zza pleców) 1 3:16 PRIDE Bushido 3 23.05.2004 Japonia Jokohama
Wygrana 2-0 Brazylia Angelo Araujo TKO (rozcięcie) 2 4:28 Inoki Bom-Ba-Ye 2003 31.12.2003 Japonia Kobe
Wygrana 1-0 Brazylia Assuerio Silva Decyzja (niejednogłośna) 2 5:00 PRIDE Bushido 1 10.05.2003 Japonia Saitama

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]