Aleksandr Lüders

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksandr Lüders
Luders alexandr nikolaevitch.jpeg
Data urodzenia 26 stycznia 1790
Data śmierci 13 lutego 1874
Namiestnik Królestwa Polskiego
Okres urzędowania od listopada 1861
do czerwca 1862
Poprzednik Karol Lambert
Następca Konstanty Mikołajewicz Romanow
Odznaczenia
Order Świętego Andrzeja Powołańca (Imperium Rosyjskie) Krzyż Komandorski Orderu Virtuti Militari Order św. Jerzego – II klasy (Imperium Rosyjskie) Order św. Jerzego – IV klasy (Imperium Rosyjskie) Cesarski i Królewski Order Orła Białego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Aleksandra Newskiego (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza II klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza III klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętego Włodzimierza IV klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny I klasy (Imperium Rosyjskie) Order Świętej Anny II klasy (Imperium Rosyjskie)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Aleksandr Nikołajewicz von Lüders (ros. Александр Николаевич Лидерс) (ur. 26 stycznia 1790, zm. 13 lutego 1874) – rosyjski hrabia, generał, namiestnik Królestwa Polskiego od listopada 1861 do czerwca 1862. Pochodził z rodu pruskiej szlachty osiadłej w Cesarstwie Rosyjskim. Jego ojciec był generałem rosyjskim w okresie wojen napoleońskich.

W czasie tłumienia powstania listopadowego brał udział w szturmie Woli we wrześniu 1831. W 1843 na czele korpusu piechoty tłumił powstanie Czeczenów pod wodzą Szamila w Dagestanie. W 1849 jego V korpus pomógł Austrii w stłumieniu powstania węgierskiego w Transylwanii. 31 lipca 1849 pobił wojska węgierskie dowodzone przez gen. Józefa Bema w bitwie pod Segesvárem. W czasie wojny krymskiej był dowódcą Armii Południowej, operującej nad środkowym Dunajem.

W Królestwie Polskim stosował metody terroru wobec społeczeństwa polskiego i Kościoła katolickiego w okresie niepokojów poprzedzających wybuch powstania styczniowego. W 1862 został ranny w zamachu, przeprowadzonym przez ukraińskiego oficera Andrija Potebnię.

W 1862 powrócił do Sankt Petersburga, gdzie otrzymał tytuł hrabiowski i został członkiem Rady Stanu. Jeden z jego wnuków, Aleksander Aleksandrowicz von Lüders-Weymarn (1856-1910), był w l. 1899-1902 wicegubernatorem piotrkowskim, a później także członkiem rosyjskiej Rady Stanu.

Link zewnętrzny[edytuj | edytuj kod]