Aleksandr Potapow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksandr Potapow
Александр Львович Потапов
Aleksandr Potapow
generał kawalerii
Data i miejsce urodzenia 15 września 1818
Ziemlansk
Data i miejsce śmierci 24 października 1886
Petersburg
Przebieg służby
Lata służby 1835 - 1886
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego
Jednostki Lejb-Gwardyjski Pułk Huzarów Jego Wysokości
Główne wojny i bitwy Powstanie węgierskie 1848, Wojna krymska
Późniejsza praca urzędnik
szef III Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości
Okres urzędowania od lipiec 1875
do styczeń 1877
Poprzednik Piotr Szuwałow
Następca Nikołaj Mieziencow
generał-gubernator wileński
Okres urzędowania od 28 lutego 1868
do lipiec 1874
Poprzednik Eduard Baranow
Następca Piotr Albiedyński

Aleksandr Lwowicz Potapow (ur. 15 września 1818, zm. 14 października 1886) – rosyjski wojskowy, w latach 1874-1876 naczelnik III Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości i dowódca Oddzielnego Korpusu Żandarmów.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej z Woroneża. W 1849, jako adiutant generała-feldmarszałka Iwana Paskiewicza brał udział w tłumieniu powstania węgierskiego. Walczył także w wojnie krymskiej, razem z armią dunajską brał udział w zakończonym dla Rosjan niepowodzeniem oblężeniu Silistry. W 1857 zasiadał w komisji zajmującej się zbadaniem kwestii nieporządków i nadużyć w zaopatrzeniu armii krymskiej i południowej[1].

Od 1860 do 1861 był oberpolicmajstrem Moskwy. Następnie do 1864 był naczelnikiem Oddzielnego Korpusu Żandarmów, kierował tymczasowo III Oddziałem Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości. Następnie do 1864 był naczelnikiem sztabu Oddzielnego Korpusu Żandarmów i III Oddziału Kancelarii Osobistej Jego Cesarskiej Mości. W latach 1864-1868 był pomocnikiem generał-gubernatora wileńskiego, kowieńskiego, grodzieńskiego i mińskiego. W 1868 został generał-gubernatorem wileńskim. Złagodził politykę rusyfikacji ziem litewskich i białoruskich prowadzoną przez jego poprzedników, wprowadzał jedynie na podległym sobie obszarze rosyjskie prawodawstwo, sądownictwo i szkoły ludowe, kontynuował budowę kolei. Jego polityka sprawiła, iż był oskarżany o sprzyjanie Polakom[1].

W latach 1874-1876 kierował III Oddziałem i Oddzielnym Korpusem Żandarmów[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego żoną była Jekatierina Wasiljewna Oboleńska, w małżeństwie tym nie przyszły na świat żadne dzieci. Gdy Aleksandr Potapow był generał-gubernatorem wileński, jego małżonka silnie angażowała się w działalność dobroczynną. W 1871 zaraziła się cholerą, odwiedzając chorych w wileńskim szpitalu. Dla jej upamiętnienia Aleksandr Potapow wzniósł w Wilnie, w pobliżu letniego pałacu gubernatorów, cerkiew św. Katarzyny[2].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Потапов, Александр Львович
  2. G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Вильнюс, Свято-Духов монастырь, 2006, ISBN 9986-559-62-6, s.103-104