Aleksandr Radiszczew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksander Radiszczew

Aleksandr Nikołajewicz Radiszczew (ur. 31 sierpnia (20 VIII) 1749, w Moskwie, zm. 24 września (12 IX) 1802 po zażyciu trucizny) – rosyjski pisarz, filozof, myśliciel społeczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z zamożnej szlachty, przez siedem pierwszych lat życia mieszkał z rodzicami, po czym został oddany pod opiekę stryjecznego brata matki. W 1762 r. został przyjęty do petersburskiego Korpusu Paziów. W 1766 roku został skierowany na Uniwersytet Lipski, gdzie zapoznał się z prawem, filozofią, historią, literaturą i językami obcymi.

Po powrocie do kraju, w 1771 roku został protokolantem w Senacie, a następnie prokuratorem wojskowym. W 1775 porzucił służbę wojskową, ożenił się. W tym czasie napisał szkic psychologiczny Dziennik jednego tygodnia, następnie odę Wolność oraz List do przyjaciela zamieszkałego w Tobolsku. Wstąpił do Towarzystwa Miłośników Literatury. Wydał Żywot Fiodora Wasiljewicza Uszakowa oraz Dyskurs o tym, czym jest syn ojczyzny. W roku 1790 wydał anonimowo Podróż z Petersburga do Moskwy, powieść traktującą o konieczności zniesienia poddaństwa chłopów oraz likwidacji rządów despotycznych. Po jej opublikowaniu, w niewielkim nakładzie, został uwięziony i osadzony w twierdzy Pietropawłowskiej, a następnie skazany na karę śmierci, zamienioną przez Katarzynę II na dziesięcioletnie zesłanie do Ilimska. Napisał tam traktat filozoficzny O człowieku, jego śmiertelności i nieśmiertelności, gdzie zbliżył się do monizmu materialistycznego; List o targu chińskim oraz Krótką opowieść o zdobyciu Syberii.

Gdy w roku 1796 zmarła Katarzyna II, Radiszczew został uwolniony przez Pawła I[1], otrzymał pozwolenie na powrót i zamieszkał, pod nadzorem policji, w majątku ojca Niemcowo. W 1799 pozwolono mu odwiedzić ojca we wsi Wierchnieje Oblazowo, w tym roku napisał poemat Bowa. W 1801 roku Po wstąpieniu Aleksandra I na tron uzyskał całkowite ułaskawienie oraz został powołany do udziału w pracach przygotowujących reformę ustawodawczą. Początkowo myślał, że komisja przychyli się do jego wniosków, jednak tak się nie stało. Rozżalony napisał antydespotyczny poemat pt. Pieśń historyczna. Obawiając się ponownego zesłania, 24 września 1802 st. stylu zażył truciznę.

Literatura o Radiszczewie[edytuj | edytuj kod]

Radzieckie opracowania filozofii Radiszczewa są niestety przykładem bardzo daleko idącej tendencyjności i symplifikacji; obiektywnie i życzliwie ocenił natomiast Radiszczewa emigracyjny historik filozofii rosyjskiej Wasilij Zieńkowski w książce Historia filozofii rosyjskiej[2]. Szczegółowy rozdział o Radiszczewie zawiera rozprawa Andrzeja Walickiego[3].

Przypisy

  1. Łosski 2000 ↓, s. 7..
  2. Walicki 2005 ↓, s. 71..
  3. Walicki 2005 ↓, s. 71-88..

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mikołaj Łosski: Historia filozofii rosyjskiej. Kęty: Wydawnictwo Marek Derewiecki, 2000. ISBN 83-88524-00-3.
  • Andrzej Walicki: Zarys myśli rosyjskiej: Od Oświecenia do renesansu religijno-filozoficznego. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, 2005. ISBN 83-233-1999-5.