Aleksandra Fiodorowna (Charlotta Pruska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy żony cara Mikołaja I. Zobacz też: Aleksandra Fiodorowna, żona cara Mikołaja II.
Aleksandra Fiodorowna
królewna pruska, caryca Rosji, królowa Polski
Aleksandra Fiodorowna
Caryca Rosji
Okres panowania od 1825
do 1855
Żona Mikołaj I Romanow
Poprzedniczka Elżbieta Aleksiejewna
Następczyni Maria Aleksandrowna
Królowa Polski
Okres panowania od 1825
do 1855
Żona Mikołaj I Romanow
Poprzedniczka Elżbieta Aleksiejewna
Następczyni Maria Aleksandrowna
Dane biograficzne
Dynastia Hohenzollernowie
Urodzona 13 lipca 1798
Pałac Charlottenburg
Zmarła 1 listopada 1860
Carskie Sioło
Ojciec Fryderyk Wilhelm III Pruski
Matka Luiza Pruska
Mąż Mikołaj I Romanow
Dzieci Aleksander II
Konstanty
Mikołaj (starszy)
Michał
Olga
Maria
Aleksandra
Elżbieta
Odznaczenia
Order Orła Białego Dama Orderu Królowej Marii Luizy (Hiszpania)
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons

Charlotta Pruska, Fryderyka Luisa Charlotta Wilhelmina Hohenzollern (ur. 13 lipca 1798 w podberlińskim pałacu Charlottenburg, zm. 1 listopada 1860 w Carskim Siole) - królewna pruska, od 1825 caryca Rosji jako żona cara Mikołaja I, znana jako Aleksandra Fiodorowna.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Była córką Fryderyka Wilhelma III, króla Prus i Luizy z dynastii meklemburskiej. Dzieciństwo i młode lata spędziła w rodzinnych stronach. W wieku 19 lat poznała młodszego brata cara Aleksandra I, Mikołaja Pawłowicza późniejszego następcę tronu, a od 1825 r. cara Rosji Mikołaja I Romanowa, który czasie odbywania podróży po Europie odwiedził dwór króla Fryderyka Wilhelma. Podczas tej wizyty ustalono szczegóły małżeństwa Mikołaja i księżnej Charlotty.

Do Rosji przyjechała w czerwcu 1817 roku, a ceremonie ślubne rozpoczęły się 1 lipca 1817, w Petersburgu i trwały 13 dni. Charlotta, aby poślubić Mikołaja przyjęła prawosławie, a na chrzcie nadano jej imię Aleksandra Fiodorowna. Początkowo Aleksandra miała problemy w zaadoptowaniu się na rosyjskim dworze, jej zmiana religii była wymuszona. Była w dobrych stosunkach ze swoją teściową, Marią Fiodorowną, jednak jej stosunki z cesarzową Elżbietą, żoną Aleksandra I, nie były już tak dobre.

Było to jedno z nielicznych małżeństw w historii aliansów polityczno-dynastycznych, w którym rzeczywiście panowała miłość i wzajemne poszanowanie. Z tego związku urodziło się dziesięcioro dzieci:

Charlotta Pruska na obrazie Franza Winterhaltera

W 1820 roku po urodzeniu martwego dziecka, była to jej trzecia ciąża w ciągu trzech lat, Aleksandra popadła w depresję. Jesienią tego samego roku Mikołaj zabrał ją do Berlina, aby mogła spotkać się ze swoją rodziną, gdzie pozostali do lata 1821 roku. Do ojczyzny Charlotty przyjechali ponownie w 1824 roku, do Petersburga powrócili dopiero w marcu 1825 roku, na rozkaz Aleksadra I.

Pierwsze lata w Rosji Aleksandra spędziła na nauce języka rosyjskiego i obyczajowości tego kraju pod okiem poety Wasilija Żukowskiego. Carska rodzina mówiła po niemiecku i pisała swoje listy po francusku, w konsekwencji tego Aleksandra nigdy nie nauczyła się dobrze rosyjskiego.

Przez osiem lat, podczas panowania Aleksandra I, Charlotta i jej mąż, żyli spokojnie nigdy nie rozważając możliwości przejęcia przez nich tronu. Car Aleksander nie miał dzieci, a jego następcą wielki książę Konstanty, zrzekł się prawa do tronu w 1822 roku, więc mąż Aleksandry został nowym carewiczem. W 1825 roku Aleksandra otrzymała od swojego szwagra pałac w Peterhofie, gdzie ona i jej mąż żyli szczęśliwie od początku jej pobytu w Rosji.

Aleksandra wstąpiła wraz z mężem na tron w grudniu 1825 roku. Mimo upływających lat Mikołaj nie przestał kochać swojej żony. Podczas pożaru Pałacu Zimowego w 1837 roku, car miał ponoć powiedzieć: Niech wszystko inne spłonie, tylko uratujcie listy od mojej żony, które pisała do mnie podczas naszego narzeczeństwa. Dopiero po upływie 25 lat małżeństwa car wdał się w romans z inną kobietą. Kochanką Aleksandra została Barbara Nelidowa, dama dworu cesarzowej. Carowa nie mogła już współżyć z carem, lekarze uważali że jest zbyt słabego zdrowia i grozi jej atak serca. W 1845 roku Mikołaj I płakał gdy lekarze oznajmili mu, że jego żona powinna wyjechać do Palermo, aby podleczyć swoje zdrowie, miał mówić: Zostawcie mi moją żonę. Cesarzowa Aleksandra była zawsze słabego zdrowia i wyglądała znacznie starzej niż na swoje czterdzieści lat; przez dłuższy czas cierpiała na konwulsje.

Po śmierci męża Aleksandra spłacała dług za Pałac Aleksandra w Carskim Siole i pozostawała w dobrych stosunkach z byłą kochanką męża, która została jej osobistą lektorką. Charlotta zmarła w Carskim Siole, w Petersburgu, 1 listopada 1860 roku. Do historii przeszła jako Aleksandra Fiodorowna.

W 1829 odznaczona Orderem Orła Białego[1].

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
August Wilhelm Hohenzollern
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyk Wilhelm II Pruski
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Luiza Amelia Brunswick-Wolfenbüttel
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyk Wilhelm III Pruski
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Ludwik IX, landgraf Hesji-Darmstadt
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyka Luiza Hessen-Darmstadt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karolina Wittelsbach (Pfalz-Zweibrücken)
 
 
 
 
 
 
 
Aleksandra Fiodorowna
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Karol Ludwik Fryderyk Meklemburski
 
 
 
 
 
 
 
Karol Mecklemburg-Sterlitz
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elżbieta
 
 
 
 
 
 
 
Luiza Pruska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Jerzy Wilhelm von Hessen-Darmstadt
 
 
 
 
 
 
 
Fryderyka Karolina Hessen-Darmstadt
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Maria Luiza Albertyna von Leiningen-Dagsburg-Falkenburg
 
 
 
 
 
 

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 289.


Poprzednik
Elżbieta Aleksiejewna
Coat of Arms of Russian Empire.svg Cesarzowa Rosji
1825-1855
Coat of Arms of Russian Empire.svg Następca
Maria Aleksandrowna
Poprzednik
Elżbieta Aleksiejewna (Ludwika Badeńska)
Medium Coat of Arms of Congress Poland.svg Królowa Polski
1825-1831(1855)
Medium Coat of Arms of Congress Poland.svg Następca
Tytularnie Maria Aleksandrowna (Maria Heska)