Aleksiej Mariesjew

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksiej Piotrowicz Mariesjew
Алексей Петрович Маресьев
11 zwycięstw
Aleksiej Piotrowicz Mariesjew
pułkownik pilot pułkownik pilot
Data i miejsce urodzenia 20 maja 1916
Kamyszyn,  Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 18 maja 2001
Moskwa,  Rosja
Przebieg służby
Lata służby 19371946
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Główne wojny i bitwy II wojna światowa,
Wielka Wojna Ojczyźniana:
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Zasług dla Ojczyzny III klasy (Rosja) Order Lenina Order Lenina Order rewolucji październikowej Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order Przyjaźni Narodów Order Czerwonej Gwiazdy Order "Znak Honoru" Medal za Wybitne zasługi w ochronie granic państwowych ZSRR Medal Weteran Pracy

Aleksiej Piotrowicz Mariesjew, ros. Алексей Петрович Маресьев (ur. 20 maja 1916 w Kamyszynie, zm. 18 maja 2001 w Moskwie) – legendarny radziecki pilot, pułkownik Armii Czerwonej, Bohater Związku Radzieckiego (1943), którego mocno zbeletryzowane losy przedstawił Borys Polewoj w Opowieści o prawdziwym człowieku.

Miał na koncie cztery samoloty niemieckie, gdy 4 kwietnia 1942 roku jego myśliwski dolnopłat I-16 został zestrzelony nad Starą Russą okupowaną wtedy przez Niemców. Ciężko ranny zdołał przedostać się poza odległą o 18 km linię frontu. Z powodu odniesionych obrażeń amputowano mu obie nogi poniżej kolan.

Mimo kalectwa postanowił wrócić do latania, w którym to celu poddał się intensywnym ćwiczeniom fizycznym. Jednocześnie przystosowywał swe protezy do zgrania z orczykiem. W rezultacie tych zabiegów mógł − w czerwcu 1943 roku − podjąć ponownie loty bojowe.

W sierpniu tegoż roku zestrzelił trzy niemieckie myśliwce Fw 190. W ciągu całej wojny odbył 86 lotów bojowych i zestrzelił 11 samolotów wroga. W roku 1944 wstąpił do KPZR, a dwa lata później odszedł do cywila.

W 1952 roku ukończył szkołę partyjną w Moskwie, a w 1956 obronił doktorat z historii i zaczął działać w komitecie weteranów.

Zmarł na atak serca 18 maja 2001 roku, tuż przed swymi 85. urodzinami.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]