Aleksiej Morozow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aleksiej Morozow
Alex Morozov Dec 2010.jpg

Aleksiej Morozow w barwach reprezentacji Rosji
Pozycja napastnik (prawosrzydłowy)
Uchwyt kija lewy
Przydomek The Devil Killer
(Diabeł Zabójca)
Wzrost 188 cm
Masa 89 kg
Numer 95
Narodowość  Rosja
Urodzony 16 lutego 1977 w Moskwie
Draft NHL 1 runda, 24 numer, 1995
Pittsburgh Penguins
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Aleksiej Aleksiejewicz Morozow (ros. Алексей Алексеевич Морозов; ur. 16 lutego 1977 w Moskwie) – rosyjski hokeista, reprezentant Rosji, dwukrotny olimpijczyk.

W lipcu 2014 został członkiem rady dyrektorów KHL jako dyrektor Departamentu sportów zimowych i Współpracy z Zagranicą, Ministerstwo Sportu Rosji [1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego brat Walentin (ur. 1975) także był hokeistą[2]. Ma żonę Irinę (ur. 1979)[3] oraz syna Nikitę (ur. 2007) i córkę Anastasiję (ur. 2009)[4]. Wystąpił w filmie Brat 2 (2000)[5][6].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Aleksiej Morozow jest wychowankiem klubu Krylja Sowietow Moskwa. W 1995 roku był draftowany z 24 miejsca przez Pittsburgh Penguins. Po drafcie nadal występował w Rosji aż do 1997 roku, gdy dołączył do amerykańskiego zespołu. Aleksiej rozpoczął karierę, podobnie jak legenda "Pingwinów" Mario Lemieux, strzelając gola w pierwszym meczu podczas pierwszej zmiany i odddając pierwszy strzał. W trakcie siedmiu sezonów w Pittsburghu rozegrał 451 spotkań, strzelił w nich 84 gole i uzyskując 219 punktów. W trakcie swojej kariery w NHL zdobył przydomek The Devil Killer (Diabeł Zabójca), który zawdzięcza serii notorycznych sukcesów w rywalizacji z drużyną New Jersey Devils. Bramkarz "Diabłów" Martin Brodeur w wywiadzie dla Fox Sports Net przed meczem z Pittsburgh Penguins żartując powiedział, że przed każdym meczem z "Pingwinami" ma koszmary z udziałem Morozowa. Pomimo tych sukcesów, jak również zdobycia olimpijskiego medalu, Morozow nigdy w pełni nie rozwinął się w zawodnika na jakiego miał możliwości, jako że w pierwszych sezonach w NHL występował w trzeciej i czwartej formacji drużyny. W końcu dostał szansę gry w pierwszej piątce w trakcie sezonu 2002/2003 i następnie atak nazwany "KLM" (Kowalow, Lemieux i Morozow) doprowadził "Pingwinów" do trzech głównych rekordów w Konferencji Wschodniej w pierwszej części sezonu. Po zdobyciu 25 punktów w 27 meczach, Morozow złamał nadgarstek, co oznaczało dla niego przedwczesne zakończenie sezonu. Kolejną edycję NHL (2003/2004) zawodnik zakończył najlepszym wynikiem podczas gry za Oceanem - uzyskał 50 punktów za 16 goli i 34 asysty.

Podczas lockoutu powrócił do Rosji przenosząc się do Ak Barsu Kazań. Po udanym sezonie postanowił pozostać w tatarskim klubie na kolejne lata. W sezonie 2005/2006 Superligi Morozow został najskuteczniejszym zawodnikiem ligi 23 golami, a Ak Bars po ośmiu latach zdobył drugie w historii mistrzostwo Rosji. Następny sezon Morozow miał jeszcze lepszy - w lidze uzyskał 83 punkty (za 34 gole i 49 asyst), co jest rekordem rosyjskiej Superligi, wywalczył Puchar Mistrzów (został najlepszym zawodnikiem turnieju), w którym uzyskał 10 punktów. Nie udało się obronić mistrzostwa - w finale lepszy okazał się zespół Mietałłurga Magnitogorsk. Po zakończeniu sezonu postanowił na kolejny rok zostać w Barsie Kazań mimo ofert klubów NHL.

Do końca sezonu 2012/2013 rozegrał w klubie z Kazania 569 spotkań i strzelił w nich 266 bramek. Zarówno w Ak Barsie jak i w reprezentacji występował długo w jednym ataku razem z Siergiejem Zinowjewem i Danisem Zaripowem. Przez pewien czas był to najskuteczniejszy atak w lidze i w rozgrywkach międzynarodowych (nazywany "Złotą Ordą").

W kwietniu 2013 wygasł jego kontrakt z klubem z Kazania i od tego czasu media donosiły o ewentualnych przenosina Morozowa do CSKA Moskwa[7][8]. W maju 2013 zawodnik podpisał dwuletnią umową z tym klubem[9]. W lipcu 2014 opuścił CSKA[10].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w turniejach mistrzostw świata w 1997, 1998, 2004, 2007, 2008, 2009, 2011 oraz na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1998 i 2010 (w 2010 był chorążym ekipy narodowej[11]).

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Aleksiej Morozow z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiedewem podczas wizyty na Kremlu (2008)
Aleksiej Morozow w barwach reprezentacji Rosji (2009)
Aleksiej Morozow w barwach Ak Barsu Kazań
Aleksiej Morozow (niesie flagę) jako chorąży ekipy narodowej podczas ceremonii rozpoczęcia ZIO 2010
Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne
  • Sezon Superligi 1994/1995:
  • Mistrzostwa świata juniorów do lat 20 w 1996:
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców turnieju: 5 goli
    • Skład gwiazd turnieju
  • Mistrzostwa świata juniorów do lat 20 w 1997:
    • Najlepszy napastnik turnieju
  • Superliga rosyjska w hokeju na lodzie (2005/2006):
  • Superliga rosyjska w hokeju na lodzie (2006/2007):
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej
    • Nagroda Najlepsza Trójka dla tercetu najskuteczniejszych strzelców ligi (oraz Danis Zaripow i Siergiej Zinowjew) - łącznie 73 goli
  • Puchar Mistrzów IIHF 2007:
    • Trzecie miejsce w klasyfikacji asystentów turnieju: 8 asyst
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej turnieju: 10 punktów
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji +/- turnieju: +7
    • Skład gwiazd turnieju
    • Najlepszy napastnik turnieju
    • Najbardziej Wartościowy Gracz (MVP) turnieju
  • Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2007/Elita:
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców turnieju: 8 goli
    • Drugie miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej turnieju: 13 punktów
    • Drugie miejsce w klasyfikacji klasyfikacji +/- turnieju: +9
    • Najlepszy napastnik turnieju
    • Skład gwiazd turnieju
  • Superliga rosyjska w hokeju na lodzie (2007/2008):
    • Złoty Kask (przyznawany sześciu zawodnikom wybranym do składu gwiazd sezonu)
  • Sezon KHL (2008/2009):
    • Mecz Gwiazd KHL
    • Piąte miejsce w klasyfikacji strzelców w sezonie zasadniczym: 32 gole
    • Drugie miejsce w klasyfikacji asystentów w sezonie zasadniczym: 39 asyst
    • Trzecie miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej w sezonie zasadniczym: 71 punktów
    • Piąte miejsce w klasyfikacji zwycięskich goli w sezonie zasadniczym: 7
    • Czwarte miejsce w klasyfikacji strzelców w fazie play-off: 8 goli
    • Drugie miejsce w klasyfikacji asystentów w fazie play-off: 11 asyst
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej w fazie play-off: 19 punktów
    • Piąte miejsce w klasyfikacji +/- w fazie play-off: +9
    • Czwarte miejsce w klasyfikacji zwycięskich goli ww fazie play-off: 2 gole
    • Nagroda Najlepsza Trójka dla tercetu najskuteczniejszych strzelców ligi (oraz Tony Mårtensson i Danis Zaripow) - łącznie 55 goli
    • Nagroda Mistrz Play-off: 19 punktów (8 goli i 11 asyst) w 21 meczach
    • Najbardziej Wartościowy Gracz (MVP) fazy play-off:
    • Złoty Kask (przyznawany sześciu zawodnikom wybranym do składu gwiazd sezonu)
  • Sezon KHL (2009/2010):
    • Mecz Gwiazd KHL
    • Piąte miejsce w klasyfikacji strzelców w sezonie zasadniczym: 26 goli
    • Piąte miejsce w klasyfikacji zwycięskich goli w sezonie zasadniczym: 6 goli
  • Sezon KHL (2010/2011):
  • Sezon KHL (2011/2012):
    • Nagroda Najlepsza Trójka dla tercetu najskuteczniejszych strzelców ligi (oraz Niko Kapanen i Danis Zaripow) - łącznie 46 gole
  • Sezon KHL (2012/2013):
  • Trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców w historii najwyższej ligi rosyjskiej: 283 goli (stan 11.02.2012)[13]
  • Drugie miejsce w klasyfikacji strzelców w historii ligi KHL: 134 gole (stan 11.02.2012)
Wyróżnienia

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]