Aleksiej Morozow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Aleksiej Morozow
Alex Morozov Dec 2010.jpg

Aleksiej Morozow w barwach reprezentacji Rosji
Pozycja napastnik (prawosrzydłowy)
Uchwyt kija lewy
Przydomek The Devil Killer
(Diabeł Zabójca)
Wzrost 188 cm
Masa 89 kg
Klub kariera zakończona
Numer 95
Narodowość  Rosja
Urodzony 16 lutego 1977 w Moskwie
Draft NHL 1 runda, 24 numer, 1995
Pittsburgh Penguins
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Aleksiej Aleksiejewicz Morozow (ros. Алексей Алексеевич Морозов; ur. 16 lutego 1977 w Moskwie) – rosyjski hokeista, reprezentant Rosji, dwukrotny olimpijczyk.

W lipcu 2014 został członkiem rady dyrektorów KHL jako dyrektor Departamentu sportów zimowych i Współpracy z Zagranicą, Ministerstwo Sportu Rosji [1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jego brat Walentin (ur. 1975) także był hokeistą[2]. Ma żonę Irinę (ur. 1979)[3] oraz syna Nikitę (ur. 2007) i córkę Anastasiję (ur. 2009)[4]. Wystąpił w filmie Brat 2 (2000)[5][6].

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Aleksiej Morozow jest wychowankiem klubu Krylja Sowietow Moskwa. W 1995 roku był draftowany z 24 miejsca przez Pittsburgh Penguins. Po drafcie nadal występował w Rosji aż do 1997 roku, gdy dołączył do amerykańskiego zespołu. Aleksiej rozpoczął karierę, podobnie jak legenda "Pingwinów" Mario Lemieux, strzelając gola w pierwszym meczu podczas pierwszej zmiany i odddając pierwszy strzał. W trakcie siedmiu sezonów w Pittsburghu rozegrał 451 spotkań, strzelił w nich 84 gole i uzyskując 219 punktów. W trakcie swojej kariery w NHL zdobył przydomek The Devil Killer (Diabeł Zabójca), który zawdzięcza serii notorycznych sukcesów w rywalizacji z drużyną New Jersey Devils. Bramkarz "Diabłów" Martin Brodeur w wywiadzie dla Fox Sports Net przed meczem z Pittsburgh Penguins żartując powiedział, że przed każdym meczem z "Pingwinami" ma koszmary z udziałem Morozowa. Pomimo tych sukcesów, jak również zdobycia olimpijskiego medalu, Morozow nigdy w pełni nie rozwinął się w zawodnika na jakiego miał możliwości, jako że w pierwszych sezonach w NHL występował w trzeciej i czwartej formacji drużyny. W końcu dostał szansę gry w pierwszej piątce w trakcie sezonu 2002/2003 i następnie atak nazwany "KLM" (Kowalow, Lemieux i Morozow) doprowadził "Pingwinów" do trzech głównych rekordów w Konferencji Wschodniej w pierwszej części sezonu. Po zdobyciu 25 punktów w 27 meczach, Morozow złamał nadgarstek, co oznaczało dla niego przedwczesne zakończenie sezonu. Kolejną edycję NHL (2003/2004) zawodnik zakończył najlepszym wynikiem podczas gry za Oceanem - uzyskał 50 punktów za 16 goli i 34 asysty.

Podczas lockoutu powrócił do Rosji przenosząc się do Ak Barsu Kazań. Po udanym sezonie postanowił pozostać w tatarskim klubie na kolejne lata. W sezonie 2005/2006 Superligi Morozow został najskuteczniejszym zawodnikiem ligi 23 golami, a Ak Bars po ośmiu latach zdobył drugie w historii mistrzostwo Rosji. Następny sezon Morozow miał jeszcze lepszy - w lidze uzyskał 83 punkty (za 34 gole i 49 asyst), co jest rekordem rosyjskiej Superligi, wywalczył Puchar Mistrzów (został najlepszym zawodnikiem turnieju), w którym uzyskał 10 punktów. Nie udało się obronić mistrzostwa - w finale lepszy okazał się zespół Mietałłurga Magnitogorsk. Po zakończeniu sezonu postanowił na kolejny rok zostać w Barsie Kazań mimo ofert klubów NHL.

Do końca sezonu 2012/2013 rozegrał w klubie z Kazania 569 spotkań i strzelił w nich 266 bramek. Zarówno w Ak Barsie jak i w reprezentacji występował długo w jednym ataku razem z Siergiejem Zinowjewem i Danisem Zaripowem. Przez pewien czas był to najskuteczniejszy atak w lidze i w rozgrywkach międzynarodowych (nazywany "Złotą Ordą").

W kwietniu 2013 wygasł jego kontrakt z klubem z Kazania i od tego czasu media donosiły o ewentualnych przenosina Morozowa do CSKA Moskwa[7][8]. W maju 2013 zawodnik podpisał dwuletnią umową z tym klubem[9]. W lipcu 2014 opuścił CSKA[10].

W sierpniu 2014 ogłosił zakończenie kariery zawodniczej[11][12].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

Uczestniczył w turniejach mistrzostw świata w 1997, 1998, 2004, 2007, 2008, 2009, 2011 oraz zimowych igrzysk olimpijskich 1998, 2010 (w 2010 był chorążym ekipy narodowej[13]).

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Aleksiej Morozow z prezydentem Rosji Dmitrijem Miedwiedewem podczas wizyty na Kremlu (2008)
Aleksiej Morozow w barwach reprezentacji Rosji (2009)
Aleksiej Morozow w barwach Ak Barsu Kazań
Aleksiej Morozow (niesie flagę) jako chorąży ekipy narodowej podczas ceremonii rozpoczęcia ZIO 2010
Reprezentacyjne
Klubowe
Indywidualne
  • Sezon Superligi 1994/1995:
  • Mistrzostwa świata juniorów do lat 20 w 1996:
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców turnieju: 5 goli
    • Skład gwiazd turnieju
  • Mistrzostwa świata juniorów do lat 20 w 1997:
    • Najlepszy napastnik turnieju
  • Superliga rosyjska w hokeju na lodzie (2005/2006):
  • Superliga rosyjska w hokeju na lodzie (2006/2007):
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej
    • Nagroda Najlepsza Trójka dla tercetu najskuteczniejszych strzelców ligi (oraz Danis Zaripow i Siergiej Zinowjew) - łącznie 73 goli
  • Puchar Mistrzów IIHF 2007:
    • Trzecie miejsce w klasyfikacji asystentów turnieju: 8 asyst
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej turnieju: 10 punktów
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji +/- turnieju: +7
    • Skład gwiazd turnieju
    • Najlepszy napastnik turnieju
    • Najbardziej Wartościowy Gracz (MVP) turnieju
  • Mistrzostwa Świata w Hokeju na Lodzie 2007/Elita:
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji strzelców turnieju: 8 goli
    • Drugie miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej turnieju: 13 punktów
    • Drugie miejsce w klasyfikacji klasyfikacji +/- turnieju: +9
    • Najlepszy napastnik turnieju
    • Skład gwiazd turnieju
  • Superliga rosyjska w hokeju na lodzie (2007/2008):
    • Złoty Kask (przyznawany sześciu zawodnikom wybranym do składu gwiazd sezonu)
  • Sezon KHL (2008/2009):
    • Mecz Gwiazd KHL
    • Piąte miejsce w klasyfikacji strzelców w sezonie zasadniczym: 32 gole
    • Drugie miejsce w klasyfikacji asystentów w sezonie zasadniczym: 39 asyst
    • Trzecie miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej w sezonie zasadniczym: 71 punktów
    • Piąte miejsce w klasyfikacji zwycięskich goli w sezonie zasadniczym: 7
    • Czwarte miejsce w klasyfikacji strzelców w fazie play-off: 8 goli
    • Drugie miejsce w klasyfikacji asystentów w fazie play-off: 11 asyst
    • Pierwsze miejsce w klasyfikacji kanadyjskiej w fazie play-off: 19 punktów
    • Piąte miejsce w klasyfikacji +/- w fazie play-off: +9
    • Czwarte miejsce w klasyfikacji zwycięskich goli ww fazie play-off: 2 gole
    • Nagroda Najlepsza Trójka dla tercetu najskuteczniejszych strzelców ligi (oraz Tony Mårtensson i Danis Zaripow) - łącznie 55 goli
    • Nagroda Mistrz Play-off: 19 punktów (8 goli i 11 asyst) w 21 meczach
    • Najbardziej Wartościowy Gracz (MVP) fazy play-off:
    • Złoty Kask (przyznawany sześciu zawodnikom wybranym do składu gwiazd sezonu)
  • Sezon KHL (2009/2010):
    • Mecz Gwiazd KHL
    • Piąte miejsce w klasyfikacji strzelców w sezonie zasadniczym: 26 goli
    • Piąte miejsce w klasyfikacji zwycięskich goli w sezonie zasadniczym: 6 goli
  • Sezon KHL (2010/2011):
  • Sezon KHL (2011/2012):
    • Nagroda Najlepsza Trójka dla tercetu najskuteczniejszych strzelców ligi (oraz Niko Kapanen i Danis Zaripow) - łącznie 46 gole
  • Sezon KHL (2012/2013):
  • Trzecie miejsce w klasyfikacji strzelców w historii najwyższej ligi rosyjskiej: 283 goli (stan 11.02.2012)[15]
  • Drugie miejsce w klasyfikacji strzelców w historii ligi KHL: 134 gole (stan 11.02.2012)
Wyróżnienia

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]