Alessandro Del Piero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alessandro Del Piero
Alex Del Piero Sydney FC 2 cropped.jpg
Data i miejsce
urodzenia
9 listopada 1974
Conegliano, Włochy
Pseudonim Alex, ADP, Il Capitano, Pinturicchio, Il Fenomeno Vero
Pozycja Napastnik
Wzrost 173 cm
Masa ciała 73 kg
Kariera juniorska
1981−1988
1988−1991
San Vendemiano
Calcio Padova
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1991–1993
1993–2012
2012–2014
Calcio Padova
Juventus F.C.
Sydney FC
14 (1)
513 (208)
48 (24)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1991
1992−1993
1993−1996
1995−2008
 Włochy U-17
 Włochy U-18
 Włochy U-21
 Włochy
3 (1)
14 (12)
12 (3)
91 (27)
  1. Mecze i gole w lidze akt. 18 kwietnia 2014.
Dorobek medalowy

Alessandro Del Piero (ur. 9 listopada 1974 w Conegliano[1]) – włoski piłkarz, wielokrotny reprezentant Włoch. Mistrz świata 2006.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym klubem Del Piero był San Vendemiano. Gdy dołączył do drużyny był jej najmłodszym piłkarzem, bo miał zaledwie 9 lat. Podczas jednego z meczów jego drużyna była obserwowana przez Vittorio Scantaburlo, obserwatora drugoligowej drużyny AC Padwa, w którym zauważył Alessandro Del Piero[2]. Po czterech latach spędzonych w San Vendemiano Alessandro Del Piero przeniósł się do Padwy. W tym klubie spędził dwa lata. Przez te dwa sezony rozwijał swe umiejętności w Serie B, gdzie zagrał w 14 meczach strzelając jedną bramkę.

22 listopada 1992 zaczął grę w podstawowym składzie Padwy w meczu przeciw Ternanie. Wówczas jego partnerami z drużyny byli tacy piłkarze jak Angelo Di Livio, Demetrio Albertini czy Antonio Benarrivo. Po udanych występach w Serie B, Del Piero zostaje zauważony przez działaczy Juventusu oraz Milanu. W wieku lat 19 przenosi się do Turynu. W Juventusie zaczyna od zespołów juniorskich w Primaverze[3]. Wraz z tą drużyną wygrał turniej w Viareggio. Pomogło mu to w dostaniu się do pierwszego zespołu. 12 września 1993 nastąpił jego debiut w Serie A, w meczu przeciwko Foggi, zakończony remisem 1:1. W następnym meczu z Reggianą dostał kolejną szansę. W 80 minucie został wprowadzony na boisko za Fabrizia Ravanelliego i 10 minut gry wystarczyło, aby strzelił swoją pierwszą bramkę w Serie A.

Po niedługim czasie zdobył swojego pierwszego hat-tricka w zawodowej karierze w meczu z Parmą. W decydującym o mistrzostwie meczu, Juventus przegrywał z Fiorentiną 0:2, wówczas dwa trafienia zaliczył Gianluca Vialli, a zwycięskiego gola zdobył właśnie Del Piero.

Lata 1995-1999[edytuj | edytuj kod]

Del Piero wznosi trofeum Ligi Mistrzów

W 1996 Juventus zdobywa Scudetto, wygrywa Ligę Mistrzów oraz zdobywa Puchar Interkontynentalny, do czego w dużej mierze przyczyniły się gole Alessandro Del Piero. Zdobył między innymi decydującego gola w Pucharze Interkontynentalnym z Club Atlético River Plate, który dał Juventusowi miano najlepszej drużyny globu.

Gorsze chwile nadeszły wraz z rokiem 1998. Podczas MŚ we Francji Del Piero grał mało. Włosi, kandydujący do zdobycia mistrzostwa odpadli w ćwierćfinale. Po mistrzostwach szkoleniowiec Romy Zdenek Zeman, oskarżył Del Piero oraz innych wielkich graczy Juve o stosowanie niedozwolonych środków dopingujących.

8 listopada 1998 podczas ligowego meczu z Udinese Calcio, Del Piero ulega bardzo ciężkiej i skomplikowanej kontuzji, która wyłącza go z gry na okres 9 miesięcy. Wówczas poddaje się operacji w USA i przez kolejne 3/4 roku dochodzi do formy. Pod jego nieobecność Juve spisywało się bardzo słabo, zajmując dopiero 6 lokatę w Serie A. Del Piero powraca 4 sierpnia 1999 i zaraz po powrocie podpisuje z Juventusem 5-letni kontrakt, który sprawia, że Del Piero jest w tym czasie najlepiej zarabiającym piłkarzem na świecie.

Lata 2000-2005[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1999/00 jest bardzo ważny dla Del Piero. W Juventusie skończyła się era Lippiego i nadeszły dwa sezony pracy Ancelottiego. Del Piero zdobywa z Juve 2 wicemistrzostwa Włoch i kilka nagród na najlepszego gracza sezonu, w różnych kategoriach. 12 lutego umiera Gino Del Piero – ojciec Alessandro. Pogrążony w smutku w następnym meczu strzela bramkę, dedykując ją ojcu.

W sezonie 2001/02 wraca Lippi. Ligą Mistrzów dla Juventusu kończy się w drugiej rundzie grupowej. Atak Del Piero – Trezeguet prowadził Juventus do 26 mistrzostwa kraju. Przed ostatnią kolejką Juve było drugie, z jednym punktem straty do Interu Mediolan. „Bianconeri” musieli pokonać Udinese i liczyć na potknięcie Interu w meczu z Lazio. Lazio wygrało 4:2, a Juve po bramkach Del Piero i Trezegueta wygrywa i zdobywa „scudetto”. Del Piero ponownie zostaje wybranym najlepszym napastnikiem sezonu w Serie A.

Sezon 2002/03 był jednym z lepszych w wykonaniu Aleksa. Wraz Trezeguetem i Nedvědem stworzyli bardzo groźne trio w Lidze Mistrzów. Juventus dochodzi do finału Ligi Mistrzów przegrywając w finale z Milanem w rzutach karnych. Na pocieszenie Juventus zdobył „scudetto”. Sezon 2003/04 to jedno wielkie rozczarowanie. Juventus nie zdobywa żadnego trofeum, a w dodatku przegrywa w lidze z Romą aż 4:1. Juventus kończy sezon na 3 miejscu. W finale pucharu Włoch przegrywa w dwumeczu z Lazio Rzym. Sezon 2004/05 to w miarę udany sezon dla Juve. W letnim okienku transferowym do Juventusu przybywają Emerson, Ibrahimović, Mutu, Cannavaro i Zebina, a nowym trenerem zostaje Fabio Capello. W Lidze Mistrzów odpada w ćwierćfinale z Liverpoolem, który potem sięga po to trofeum. Del Piero gra cały czas poniżej oczekiwań i często zostaje zmieniany. Ma jednak momenty przebłysków dawnego geniuszu takich jak np. w decydującym o mistrzostwie meczu z Milanem, kiedy to w fenomenalny sposób zagrywa piłkę przewrotką do Davida Trezegueta, który strzela bramkę na wagę mistrzostwa.

Lata 2006-2012[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2005/06 trener Capello nie widział go w pierwszym składzie dając częściej szansę gry Ibrahimoviciowi. Del Piero wchodził jednak w końcówkach meczu i strzelał bramki, często na wagę zwycięstwa, jednak dało się zauważyć konflikt z trenerem Fabio Capello. W tym sezonie Del Piero zdobył swoją 183 bramkę dla Juve, tym samym stał się najlepszym strzelcem w historii klubu.

Koszulka upamiętniająca 500. występ Del Piero w barwach Juventusu

Po zdobyciu przez reprezentację Włoch Mistrzostwa Świata, we Włoszech doszło do rozstrzygnięcia tzw. Afery Calciopoli, w wyniku której Juventus został zdegradowany do Serie B oraz zostały mu odebrane dwa mistrzostwa Włoch z poprzednich dwóch sezonów. Jednak Alessandro Del Piero postanowił pozostać wierny swojemu klubowi. Nowym trenerem w tym czasie klubu został, przyjaciel Del Piero z czasów początku jego kariery, Didier Deschamps. Tymczasem Del Piero w wygranym meczu z Modeną (4-0) strzela swoją 199. bramkę w koszulce Juventusu.

28 października 2006 kapitan Juventusu w meczu przeciwko Frosinone zdobył swoją 200. bramkę dla klubu.

Niespełna 3 miesiące później, wybiegając na boisko w meczu z Bari Del Piero odnotowuje swój 500. występ w barwach „Starej Damy”. 17 lutego 2007 roku w meczu 24. kolejki Serie B przeciwko Crotone kapitan Juventusu zdobywa swojego 6. w karierze hat-tricka. Ponad 2 tygodnie później, 4 marca, Del Piero powtórzył swój wyczyn – zdobywając 7. hat-tricka prowadzi Bianconerich do zwycięstwa 4:0 nad Piacenzą. Ostatecznie został królem strzelców Serie B z 20 bramkami na koncie.

W sezonie 2007/2008 potwierdził swoją wysoką formę, prowadząc Juventus do trzeciego miejsca w Serie A. Indywidualnie został królem strzelców ligi włoskiej z 21 bramkami, tuż przed kolegą z zespołu Davidem Trezeguet (20 bramek). Rok 2008 był jednym z najbardziej udanych w karierze napastnika piłkarskiej reprezentacji Włoch i Juventusu – z 28 bramkami w przeciągu jednego roku mistrz świata z 2006 roku poprawił swój najlepszy wynik. Został również rekordzistą włoskiej Serie A, bowiem nikt w historii rozgrywek nie zdołał w ciągu roku strzelić 20 goli[4].

Popis swoich umiejętności pokazał także w meczu Ligi Mistrzów przeciwko Realowi Madryt strzelając dwie bramki. Dzięki niemu „Stara Dama” wygrała z „Królewskimi” 2:0[5]. Pod koniec meczu zmienił go De Ceglie. Hiszpańscy kibice na stojąco żegnali brawami schodzącego z boiska Włocha. W wywiadzie podkreślił: „żyje dla takich emocji” i przyznał że wygranie Ligi Mistrzów jest dla niego ważniejsze niż zdobycie Scudetto.

Quote-alpha.png
Liga Mistrzów to większe emocje, większa adrenalina. Każdy mecz jest jakby ostatnim. Tu nie możliwości odrobienia kilku punktów straty tak jak w lidze. Co do mojej formy, to jest z nią naprawdę dobrze. Jestem już doświadczonym piłkarzem i wiem co robić by moja forma utrzymywała się na wysokim poziomie. – zakończył[6].

14.03.2010 r. Alessandro Del Piero po raz kolejny zapisał się w annałach historii. Tym razem przy okazji strzelenia 300 i 301 bramki dla Juventusu. Włoski napastnik zdobył dwie bramki w spotkaniu przeciwko AC Siena. Najpierw w 2. minucie rozpoczął strzelanie, a pięć minut później podwyższył na 2:0. Jednak nie dało to zwycięstwa Juventusowi, gdyż w ostatecznym rozrachunku padł remis 3:3. Del Piero jest nie tylko najlepszym strzelcem w historii Juventusu, ale i piłkarzem, który najczęściej bronił barw klubowych. W tym sezonie Alex zagrał w 29 meczach, strzelając jedenaście bramek. 23 występy zaliczył w Serie A, a dwa w Lidze Mistrzów i trzy w Lidze Europy.

20.05.2012 Alessandro Del Piero rozegrał swój ostatni mecz w historii w barwach Juventusu Turyn, było to 705. spotkanie Del Piero w koszulce „Starej Damy”, Juventus Turyn podejmował SSC Napoli w finale Coppa Italia. Mecz zakończył się porażką turyńczyków 0:2 (0:0). W ciągu 19 lat gry w Juventusie rozegrał 705 oficjalnych spotkań i strzelił w nich 290 goli co czyni go najlepszym strzelcem w historii klubu.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Włoch Del Piero zadebiutował 25 marca 1995. Podczas Euro 96 w Anglii zagrał zaledwie 45 minut. Potem były Mistrzostwa Świata we Francji w 1998, jednak na nich Del Piero również był rezerwowym. Włosi odpadli w ćwierćfinale po rzutach karnych z Francją. Większe zaufanie Alessandro Del Piero zyskał u Dino Zoffa podczas ME 2000 roku. Co prawda Del Piero nie grał w każdym meczu, ale był podstawowym graczem, który pomógł reprezentacji zajść aż do finału. W finale Włosi przegrali z Francją 1:2, prowadząc do 90 min 1:0. Następne lata w reprezentacji to czasy „panowania” Trapattoniego i MŚ w Japonii i Korei. Po raz kolejny trener nie chciał od początku postawić na Del Piero. Jednak wystarczyło mu 20 minut meczu z Meksykiem, aby strzelić gola dającego awans Italii do następnej rundy. Gdy wydawało się, że po tym wyczynie znalazł miejsce w pierwszym składzie, Squadra Azzurra pożegnała się z turniejem. W 2004 jako pewniak Del Piero pojechał na ME do Portugalii. Nie zdobył tam jednak bramki i Reprezentacja Włoch szybko odpada po „Skandynawskim Spisku”.

Po rocznej przerwie Del Piero z reprezentacją, nowy trener Marcello Lippi zaczął powoływać go na mecze eliminacji do Mistrzostw Świata w Niemczech. Alessandro Del Piero otrzymał także powołanie do kadry Włoch na Mistrzostwa Świata 2006. W Niemczech Del Piero grywał głównie końcówki meczów, nie zdobywając żadnej bramki aż do 4 lipca 2006. Tego dnia wszedł na drugą część dogrywki meczu półfinałowego z Niemcami i strzelił bramkę na 2:0, ostatecznie decydując o wyniku spotkania. W finale z Francją także wszedł pod koniec spotkania i zdobył bramkę w serii rzutów karnych (wygranych 5-3). Dzięki temu wywalczył wraz z reprezentacją Włoch Mistrzostwo Świata[7].

Trener reprezentacji Włoch Roberto Donadoni powołał Del Piero na Euro 2008. Wystąpił na tym turnieju w trzech meczach – z Holandią, Rumunią oraz z Hiszpanią w ćwierćfinale. Były to jego czwarte Mistrzostwa Europy i siódmy wielki turniej.

Statystyki kariery[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Rozgrywki Liga Coppa Italia Puchary Europejskie Inne Łącznie
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
1991–92 Padova Serie B 4 0 4 0
1992–93 10 1 10 1
1993–94 Juventus Serie A 11 5 1 0 2 0 14 5
1994–95 29 8 10 1 11 1 50 10
1995–96 29 6 2 1 11 6 42 13
1996–97 22 8 4 0 8 6 34 14
1997–98 32 21 4 1 10 10 46 32
1998–99 8 2 1 0 4 0 13 2
1999–00 34 9 2 1 9 2 45 12
2000–01 25 9 2 0 6 0 33 9
2001–02 32 16 4 1 10 4 46 21
2002–03 24 16 0 0 13 5 37 21
2003–04 22 8 4 3 4 3 30 14
2004–05 30 14 1 0 10 3 41 17
2005–06 33 12 4 5 7 3 44 20
2006–07 Serie B 35 20 2 3 37 23
2007–08 Serie A 37 21 4 3 41 24
2008–09 31 13 3 2 9 6 43 21
2009–10 23 9 1 2 5 0 29 11
2010–11 33 8 2 0 10 3 45 11
2011–12 23 3 5 2 28 5
Suma Juventus 513 208 55 25 129 52 7 4 705 289
W karierze 527 209 55 25 129 52 7 4 719 290

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Z Juventusem[edytuj | edytuj kod]

Z reprezentacją Włoch[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Najlepszy młody gracz w Europie (Bravo Award): 1996
  • Piłkarz roku we Włoszech: 1998
  • Najlepszy strzelec Ligi Mistrzów: 1997/1998
  • FIFA 100 (lista stu najlepszych piłkarzy wszech czasów utworzona przez Pelé)
  • Najlepszy strzelec Pucharu Włoch: 2006
  • Golden Foot (Złota Stopa): 2007
  • Najlepszy strzelec Serie B: 2007
  • Najlepszy strzelec Serie A: 2008
  • Nagroda imienia Gaetano Scirei: 2008
  • Najlepszy napastnik Ligi Mistrzów ostatniego 10-lecia
  • Najlepszy strzelec w historii Juventusu
  • Najwięcej występów w historii Juventusu

Ordery[edytuj | edytuj kod]

  • Kawaler Orderu Zasługi Republiki Włoskiej: 2000
  • Oficjalny Orderu Zasługi Republiki Włoskiej: 2006

Bramki[edytuj | edytuj kod]

Del Piero w 705[8] występach zdobył dla Juventusu 289 bramek.

  • 188 w Serie A
  • 20 w Serie B
  • 28 w Coppa Italia
  • 3 w Super Coppa Italiana
  • 50 w Lidze Mistrzów (razem z meczami kwalifikacyjnymi)
  • 2 w Pucharze UEFA
  • 1 w Pucharze Intertoto
  • 2 w Superpucharze Europy
  • 1 w Pucharze Interkontynentalnym

Przypisy

  1. 90minut.pl: Alessandro Del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  2. filmy.aeri.pl: Alessandro Del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  3. SoloJuve: Info Zawodnika – Alessandro Del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  4. Sport – Wirtualna Polska: Rekordowy rok Alessandro del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  5. sport.pl: Liga Mistrzów: Debiut Fabiańskiego, klęska Realu (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  6. Kaliski Portal Lokalny: „Królewscy” żegnali go na stojąco (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  7. 90minut.com: Alessandro Del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  8. Stan 2012-05-20.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons