Alessandro Del Piero

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alessandro Del Piero
Alex Del Piero Sydney FC 2 cropped.jpg
Data i miejsce
urodzenia
9 listopada 1974
Conegliano, Włochy
Pseudonim Alex, ADP, Il Capitano, Pinturicchio, Il Fenomeno Vero
Pozycja Napastnik
Wzrost 173 cm
Masa ciała 73 kg
Informacje klubowe
Obecny klub Sydney FC
Numer 10
Kariera juniorska
1981−1988
1988−1991
San Vendemiano
Calcio Padova
Kariera seniorska[a]
Lata Klub M (G)
1991–1993
1993–2012
2012–
Calcio Padova
Juventus F.C.
Sydney FC
14 (1)
513 (208)
39 (21)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1991
1992−1993
1993−1996
1995−2008
 Włochy U-17
 Włochy U-18
 Włochy U-21
 Włochy
3 (1)
14 (12)
12 (3)
91 (27)
  1. Mecze i gole w lidze akt. w dniu 15 listopada 2013.
Dorobek medalowy

Alessandro Del Piero (ur. 9 listopada 1974 w Conegliano[1]) – włoski piłkarz, wielokrotny reprezentant Włoch. Mistrz świata 2006.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Początki[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym klubem Del Piero był San Vendemiano. Gdy dołączył do drużyny był jej najmłodszym piłkarzem, bo miał zaledwie 9 lat. Podczas jednego z meczów jego drużyna była obserwowana przez Vittorio Scantaburlo, obserwatora drugoligowej drużyny AC Padwa, w którym zauważył Alessandro Del Piero[2]. Po czterech latach spędzonych w San Vendemiano Alessandro Del Piero przeniósł się do Padwy. W tym klubie spędził dwa lata. Przez te dwa sezony rozwijał swe umiejętności w Serie B, gdzie zagrał w 14 meczach strzelając jedną bramkę.

22 listopada 1992 zaczął grę w podstawowym składzie Padwy w meczu przeciw Ternanie. Wówczas jego partnerami z drużyny byli tacy piłkarze jak Angelo Di Livio, Demetrio Albertini czy Antonio Benarrivo. Po udanych występach w Serie B, Del Piero zostaje zauważony przez działaczy Juventusu oraz Milanu. W wieku lat 19 przenosi się do Turynu. W Juventusie zaczyna od zespołów juniorskich w Primaverze[3]. Wraz z tą drużyną wygrał turniej w Viareggio. Pomogło mu to w dostaniu się do pierwszego zespołu. 12 września 1993 nastąpił jego debiut w Serie A, w meczu przeciwko Foggi, zakończony remisem 1:1. W następnym meczu z Reggianą dostał kolejną szansę. W 80 minucie został wprowadzony na boisko za Fabrizia Ravanelliego i 10 minut gry wystarczyło, aby strzelił swoją pierwszą bramkę w Serie A.

Po niedługim czasie zdobył swojego pierwszego hat-tricka w zawodowej karierze w meczu z Parmą. W decydującym o mistrzostwie meczu, Juventus przegrywał z Fiorentiną 0:2, wówczas dwa trafienia zaliczył Gianluca Vialli, a zwycięskiego gola zdobył właśnie Del Piero.

Lata 1995-1999[edytuj | edytuj kod]

Del Piero wznosi trofeum Ligi Mistrzów

W 1996 Juventus zdobywa Scudetto, wygrywa Ligę Mistrzów oraz zdobywa Puchar Interkontynentalny, do czego w dużej mierze przyczyniły się gole Alessandro Del Piero. Zdobył między innymi decydującego gola w Pucharze Interkontynentalnym z Club Atlético River Plate, który dał Juventusowi miano najlepszej drużyny globu.

Gorsze chwile nadeszły wraz z rokiem 1998. Podczas MŚ we Francji Del Piero grał mało. Włosi, kandydujący do zdobycia mistrzostwa odpadli w ćwierćfinale. Po mistrzostwach szkoleniowiec Romy Zdenek Zeman, oskarżył Del Piero oraz innych wielkich graczy Juve o stosowanie niedozwolonych środków dopingujących.

8 listopada 1998 podczas ligowego meczu z Udinese Calcio, Del Piero ulega bardzo ciężkiej i skomplikowanej kontuzji, która wyłącza go z gry na okres 9 miesięcy. Wówczas poddaje się operacji w USA i przez kolejne 3/4 roku dochodzi do formy. Pod jego nieobecność Juve spisywało się bardzo słabo, zajmując dopiero 6 lokatę w Serie A. Del Piero powraca 4 sierpnia 1999 i zaraz po powrocie podpisuje z Juventusem 5-letni kontrakt, który sprawia, że Del Piero jest w tym czasie najlepiej zarabiającym piłkarzem na świecie.

Lata 2000-2005[edytuj | edytuj kod]

Sezon 1999/00 jest bardzo ważny dla Del Piero. W Juventusie skończyła się era Lippiego i nadeszły dwa sezony pracy Ancelottiego. Del Piero zdobywa z Juve 2 wicemistrzostwa Włoch i kilka nagród na najlepszego gracza sezonu, w różnych kategoriach. 12 lutego umiera Gino Del Piero – ojciec Alessandro. Pogrążony w smutku w następnym meczu strzela bramkę, dedykując ją ojcu.

W sezonie 2001/02 wraca Lippi. Ligą Mistrzów dla Juventusu kończy się w drugiej rundzie grupowej. Atak Del Piero – Trezeguet prowadził Juventus do 26 mistrzostwa kraju. Przed ostatnią kolejką Juve było drugie, z jednym punktem straty do Interu Mediolan. „Bianconeri” musieli pokonać Udinese i liczyć na potknięcie Interu w meczu z Lazio. Lazio wygrało 4:2, a Juve po bramkach Del Piero i Trezegueta wygrywa i zdobywa „scudetto”. Del Piero ponownie zostaje wybranym najlepszym napastnikiem sezonu w Serie A.

Sezon 2002/03 był jednym z lepszych w wykonaniu Aleksa. Wraz Trezeguetem i Nedvědem stworzyli bardzo groźne trio w Lidze Mistrzów. Juventus dochodzi do finału Ligi Mistrzów przegrywając w finale z Milanem w rzutach karnych. Na pocieszenie Juventus zdobył „scudetto”. Sezon 2003/04 to jedno wielkie rozczarowanie. Juventus nie zdobywa żadnego trofeum, a w dodatku przegrywa w lidze z Romą aż 4:1. Juventus kończy sezon na 3 miejscu. W finale pucharu Włoch przegrywa w dwumeczu z Lazio Rzym. Sezon 2004/05 to w miarę udany sezon dla Juve. W letnim okienku transferowym do Juventusu przybywają Emerson, Ibrahimović, Mutu, Cannavaro i Zebina, a nowym trenerem zostaje Fabio Capello. W Lidze Mistrzów odpada w ćwierćfinale z Liverpoolem, który potem sięga po to trofeum. Del Piero gra cały czas poniżej oczekiwań i często zostaje zmieniany. Ma jednak momenty przebłysków dawnego geniuszu takich jak np. w decydującym o mistrzostwie meczu z Milanem, kiedy to w fenomenalny sposób zagrywa piłkę przewrotką do Davida Trezegueta, który strzela bramkę na wagę mistrzostwa.

Lata 2006-2012[edytuj | edytuj kod]

W sezonie 2005/06 trener Capello nie widział go w pierwszym składzie dając częściej szansę gry Ibrahimoviciowi. Del Piero wchodził jednak w końcówkach meczu i strzelał bramki, często na wagę zwycięstwa, jednak dało się zauważyć konflikt z trenerem Fabio Capello. W tym sezonie Del Piero zdobył swoją 183 bramkę dla Juve, tym samym stał się najlepszym strzelcem w historii klubu.

Koszulka upamiętniająca 500. występ Del Piero w barwach Juventusu

Po zdobyciu przez reprezentację Włoch Mistrzostwa Świata, we Włoszech doszło do rozstrzygnięcia tzw. Afery Calciopoli, w wyniku której Juventus został zdegradowany do Serie B oraz zostały mu odebrane dwa mistrzostwa Włoch z poprzednich dwóch sezonów. Jednak Alessandro Del Piero postanowił pozostać wierny swojemu klubowi. Nowym trenerem w tym czasie klubu został, przyjaciel Del Piero z czasów początku jego kariery, Didier Deschamps. Tymczasem Del Piero w wygranym meczu z Modeną (4-0) strzela swoją 199. bramkę w koszulce Juventusu.

28 października 2006 kapitan Juventusu w meczu przeciwko Frosinone zdobył swoją 200. bramkę dla klubu.

Niespełna 3 miesiące później, wybiegając na boisko w meczu z Bari Del Piero odnotowuje swój 500. występ w barwach „Starej Damy”. 17 lutego 2007 roku w meczu 24. kolejki Serie B przeciwko Crotone kapitan Juventusu zdobywa swojego 6. w karierze hat-tricka. Ponad 2 tygodnie później, 4 marca, Del Piero powtórzył swój wyczyn – zdobywając 7. hat-tricka prowadzi Bianconerich do zwycięstwa 4:0 nad Piacenzą. Ostatecznie został królem strzelców Serie B z 20 bramkami na koncie.

W sezonie 2007/2008 potwierdził swoją wysoką formę, prowadząc Juventus do trzeciego miejsca w Serie A. Indywidualnie został królem strzelców ligi włoskiej z 21 bramkami, tuż przed kolegą z zespołu Davidem Trezeguet (20 bramek). Rok 2008 był jednym z najbardziej udanych w karierze napastnika piłkarskiej reprezentacji Włoch i Juventusu – z 28 bramkami w przeciągu jednego roku mistrz świata z 2006 roku poprawił swój najlepszy wynik. Został również rekordzistą włoskiej Serie A, bowiem nikt w historii rozgrywek nie zdołał w ciągu roku strzelić 20 goli[4].

Popis swoich umiejętności pokazał także w meczu Ligi Mistrzów przeciwko Realowi Madryt strzelając dwie bramki. Dzięki niemu „Stara Dama” wygrała z „Królewskimi” 2:0[5]. Pod koniec meczu zmienił go De Ceglie. Hiszpańscy kibice na stojąco żegnali brawami schodzącego z boiska Włocha. W wywiadzie podkreślił: „żyje dla takich emocji” i przyznał że wygranie Ligi Mistrzów jest dla niego ważniejsze niż zdobycie Scudetto.

Quote-alpha.png
Liga Mistrzów to większe emocje, większa adrenalina. Każdy mecz jest jakby ostatnim. Tu nie możliwości odrobienia kilku punktów straty tak jak w lidze. Co do mojej formy, to jest z nią naprawdę dobrze. Jestem już doświadczonym piłkarzem i wiem co robić by moja forma utrzymywała się na wysokim poziomie. – zakończył[6].

14.03.2010 r. Alessandro Del Piero po raz kolejny zapisał się w annałach historii. Tym razem przy okazji strzelenia 300 i 301 bramki dla Juventusu. Włoski napastnik zdobył dwie bramki w spotkaniu przeciwko AC Siena. Najpierw w 2. minucie rozpoczął strzelanie, a pięć minut później podwyższył na 2:0. Jednak nie dało to zwycięstwa Juventusowi, gdyż w ostatecznym rozrachunku padł remis 3:3. Del Piero jest nie tylko najlepszym strzelcem w historii Juventusu, ale i piłkarzem, który najczęściej bronił barw klubowych. W tym sezonie Alex zagrał w 29 meczach, strzelając jedenaście bramek. 23 występy zaliczył w Serie A, a dwa w Lidze Mistrzów i trzy w Lidze Europy.

20.05.2012 Alessandro Del Piero rozegrał swój ostatni mecz w historii w barwach Juventusu Turyn, było to 705. spotkanie Del Piero w koszulce „Starej Damy”, Juventus Turyn podejmował SSC Napoli w finale Coppa Italia. Mecz zakończył się porażką turyńczyków 0:2 (0:0). W ciągu 19 lat gry w Juventusie rozegrał 705 oficjalnych spotkań i strzelił w nich 290 goli co czyni go najlepszym strzelcem w historii klubu.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W reprezentacji Włoch Del Piero zadebiutował 25 marca 1995. Podczas Euro 96 w Anglii zagrał zaledwie 45 minut. Potem były Mistrzostwa Świata we Francji w 1998, jednak na nich Del Piero również był rezerwowym. Włosi odpadli w ćwierćfinale po rzutach karnych z Francją. Większe zaufanie Alessandro Del Piero zyskał u Dino Zoffa podczas ME 2000 roku. Co prawda Del Piero nie grał w każdym meczu, ale był podstawowym graczem, który pomógł reprezentacji zajść aż do finału. W finale Włosi przegrali z Francją 1:2, prowadząc do 90 min 1:0. Następne lata w reprezentacji to czasy „panowania” Trapattoniego i MŚ w Japonii i Korei. Po raz kolejny trener nie chciał od początku postawić na Del Piero. Jednak wystarczyło mu 20 minut meczu z Meksykiem, aby strzelić gola dającego awans Italii do następnej rundy. Gdy wydawało się, że po tym wyczynie znalazł miejsce w pierwszym składzie, Squadra Azzurra pożegnała się z turniejem. W 2004 jako pewniak Del Piero pojechał na ME do Portugalii. Nie zdobył tam jednak bramki i Reprezentacja Włoch szybko odpada po „Skandynawskim Spisku”.

Po rocznej przerwie Del Piero z reprezentacją, nowy trener Marcello Lippi zaczął powoływać go na mecze eliminacji do Mistrzostw Świata w Niemczech. Alessandro Del Piero otrzymał także powołanie do kadry Włoch na Mistrzostwa Świata 2006. W Niemczech Del Piero grywał głównie końcówki meczów, nie zdobywając żadnej bramki aż do 4 lipca 2006. Tego dnia wszedł na drugą część dogrywki meczu półfinałowego z Niemcami i strzelił bramkę na 2:0, ostatecznie decydując o wyniku spotkania. W finale z Francją także wszedł pod koniec spotkania i zdobył bramkę w serii rzutów karnych (wygranych 5-3). Dzięki temu wywalczył wraz z reprezentacją Włoch Mistrzostwo Świata[7].

Trener reprezentacji Włoch Roberto Donadoni powołał Del Piero na Euro 2008. Wystąpił na tym turnieju w trzech meczach – z Holandią, Rumunią oraz z Hiszpanią w ćwierćfinale. Były to jego czwarte Mistrzostwa Europy i siódmy wielki turniej.

Statystyki kariery[edytuj | edytuj kod]

Sezon Klub Rozgrywki Liga Coppa Italia Puchary Europejskie Inne Łącznie
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
1991–92 Padova Serie B 4 0 4 0
1992–93 10 1 10 1
1993–94 Juventus Serie A 11 5 1 0 2 0 14 5
1994–95 29 8 10 1 11 1 50 10
1995–96 29 6 2 1 11 6 42 13
1996–97 22 8 4 0 8 6 34 14
1997–98 32 21 4 1 10 10 46 32
1998–99 8 2 1 0 4 0 13 2
1999–00 34 9 2 1 9 2 45 12
2000–01 25 9 2 0 6 0 33 9
2001–02 32 16 4 1 10 4 46 21
2002–03 24 16 0 0 13 5 37 21
2003–04 22 8 4 3 4 3 30 14
2004–05 30 14 1 0 10 3 41 17
2005–06 33 12 4 5 7 3 44 20
2006–07 Serie B 35 20 2 3 37 23
2007–08 Serie A 37 21 4 3 41 24
2008–09 31 13 3 2 9 6 43 21
2009–10 23 9 1 2 5 0 29 11
2010–11 33 8 2 0 10 3 45 11
2011–12 23 3 5 2 28 5
Suma Juventus 513 208 55 25 129 52 7 4 705 289
W karierze 527 209 55 25 129 52 7 4 719 290

Sukcesy[edytuj | edytuj kod]

Z Juventusem[edytuj | edytuj kod]

Z reprezentacją Włoch[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

  • Najlepszy młody gracz w Europie (Bravo Award): 1996
  • Piłkarz roku we Włoszech: 1998
  • Najlepszy strzelec Ligi Mistrzów: 1997/1998
  • FIFA 100 (lista stu najlepszych piłkarzy wszech czasów utworzona przez Pelé)
  • Najlepszy strzelec Pucharu Włoch: 2006
  • Golden Foot (Złota Stopa): 2007
  • Najlepszy strzelec Serie B: 2007
  • Najlepszy strzelec Serie A: 2008
  • Nagroda imienia Gaetano Scirei: 2008
  • Najlepszy napastnik Ligi Mistrzów ostatniego 10-lecia
  • Najlepszy strzelec w historii Juventusu
  • Najwięcej występów w historii Juventusu

Ordery[edytuj | edytuj kod]

  • Kawaler Orderu Zasługi Republiki Włoskiej: 2000
  • Oficjalny Orderu Zasługi Republiki Włoskiej: 2006

Bramki[edytuj | edytuj kod]

Del Piero w 705[8] występach zdobył dla Juventusu 289 bramek.

  • 188 w Serie A
  • 20 w Serie B
  • 28 w Coppa Italia
  • 3 w Super Coppa Italiana
  • 50 w Lidze Mistrzów (razem z meczami kwalifikacyjnymi)
  • 2 w Pucharze UEFA
  • 1 w Pucharze Intertoto
  • 2 w Superpucharze Europy
  • 1 w Pucharze Interkontynentalnym

Przypisy

  1. 90minut.pl: Alessandro Del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  2. filmy.aeri.pl: Alessandro Del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  3. SoloJuve: Info Zawodnika – Alessandro Del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  4. Sport – Wirtualna Polska: Rekordowy rok Alessandro del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  5. sport.pl: Liga Mistrzów: Debiut Fabiańskiego, klęska Realu (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  6. Kaliski Portal Lokalny: „Królewscy” żegnali go na stojąco (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  7. 90minut.com: Alessandro Del Piero (pol.). [dostęp 8 marca 2009].
  8. Stan 2012-05-20.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons