Alessandro Scarlatti

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alessandro Scarlatti
Scarlatti w młodości.
Commons in image icon.svg

Alessandro Pietro Gaspare Scarlatti (ur. 2 maja 1660 w Palermo, zm. 24 października 1725 w Neapolu) – włoski kompozytor okresu baroku.

Pochodził z rodziny neapolitańskich muzyków. Drugi z ośmiorga dzieci Pietro Scarlattiego i Eleonory d’Amato. Brat Anny Marii Scarlatti, Melchiory Brigidy Scarlatti, Francesca Antonia Nicoli Scarlattiego i Tommaso Scarlattiego.[1] Ojciec Pietra Filippo Scarlattiego oraz Domenica Scarlattiego. Z dziesięciorga dzieci z Antonią Anzalone (siedmiu synów i trzy córki), pięcioro dożyło wieku dojrzałego.[2] Mając 12 lat zetknął się w Rzymie z takimi mistrzami ówczesnej muzyki jak Giacomo Carissimi, Bernardo Pasquini i Arcangelo Corelli. Możliwe, że kształcił się u Francesco Provenzale[3]. Był dyrektorem konserwatorium w Neapolu, czołowym przedstawicielem operowej szkoły neapolitańskiej. W latach 16791683 był kapelmistrzem szwedzkiej królowej Krystyny.

Komponował głównie opery (115) ale także oratoria, msze, motety, kantaty, madrygały i psalmy. Jego syn Domenico Scarlatti (16851757) również był znanym kompozytorem.

Interesował się kulturą polską, wyrażając to np. poprzez oratorium "San Casimiro rè di Polonia".

Wybrane opery[edytuj | edytuj kod]

(tytuł, data i miejsce pierwszego przedstawienia)[4]

  • Gli Equivoci nel sembiante (1679, Bolonia (jako L'Errore innocente))
  • L'Honestŕ negli Amori (6 lutego 1680, Palazzo Bernini w Rzymie)
  • Il Pompeo (1683, Palazzo Colonna w Rzymie)
  • Pirro e Demetrio (1684, Teatr San Bartolomeo w Neapolu)
  • Rosmene overo L'Infedeltŕ fedele (1688, Palazzo Reale w Neapolu)
  • Gli Equivoci in amore overo La Rosaura (grudzień 1690, Rzym)
  • La Caduta dei Decemviri (listopad 1697, Teatr San Bartolomeo w Neapolu)
  • L'Eraclea (1700, Teatr San Bartolomeo w Neapolu)
  • Il Mitridate Eupatora (1707, Teatr San Giovanni Crisostomo w Wenecji)
  • Il Tigrane ossia L'egual impegno d'amore e di fede (16 lutego 1715, Teatr San Bartolomeo w Neapolu)
  • Le Dirindine (1715, Teatr Capranica w Rzymie)
  • Ifigenia in Aulide (4 listopada 1718, Wiedeń)
  • Il trionfo dell'onore (26 listopada 1718, Teatr Fiorentini w Neapolu)
  • Marco Attilio Regulo (1719, Rzym)
  • La Griselda (1721)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Pozostałe rodzeństwo (Anna Maria Antonia Diana oraz Antonio Giuseppe zmarło po urodzeniu.) The New Grove Dictionary of Music and Musicians., tom 16, s.549-550.
  2. The New Grove Dictionary of Music and Musicians., tom 16, s.550.
  3. Manfred Bukofzer w Muzyka w epoce baroku (s.338) mocno sprzeciwia się temu obiegowemu twierdzeniu
  4. Alessandro Scarlatti Operas. [dostęp 25 maja 2008].