Alexander Baring, 1. baron Ashburton

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alexander Baring
AlexanderBaring.jpg
Data urodzenia 27 października 1774
Data i miejsce śmierci 13 maja 1848
Longleat
Przewodniczący Zarządu Handlu
Przynależność polityczna Torysi
Okres urzędowania od 15 grudnia 1834
do 8 kwietnia 1835
Poprzednik Charles Thomson
Następca Charles Thomson

Alexander Baring, 1. baron Ashburton (ur. 27 października 1774, zm. 13 maja 1848), brytyjski finansista i polityk, członek stronnictwa torysów i Partii Konserwatywnej, minister w pierwszym rządzie Roberta Peela.

Był drugim synem sir Francisa Baringa, słynnego bankiera, i Harriet Herring, córki Williama Herringa. Przez wiele lat pracował w rodzinnym biznesie, aż w końcu został partnerem w banku Hope & Co.. Wielokrotnie wyjeżdżał w interesach do Stanów Zjednoczonych. Tam 23 sierpnia 1798 r. poślubił Annę Louisę Bingham, córkę Williama Binghama. Pomagał przy sprzedaży Luizjany Stanom Zjednoczonym[1]. Po śmierci ojca w 1810 r. stanął na czele rodzinnej firmy. Rok później zmarł Henry Hope i Baring przekształcił jego spółkę w Baring Brothers & Co. Firma Baringów była uznaną marką w całej Europie. Książę Richelieu powiedział nawet, że w Europie jest 6 wielkich potęg: Wielka Brytania, Francja, Austria, Rosja, Prusy i bracia Baringowie[2].

W 1806 r. Alexander uzyskał mandat parlamentarny w okręgu Taunton. W 1826 r. zmienił okręg na Callington. W latach 1831-1832 reprezentował okręg wyborczy Thetford, a następnie był deputowanym z okręgu North Essex. Patrzył na politykę przez prymat świata biznesu. Sprzeciwiał się sankcjom nałożonym na Stany Zjednoczone w przededniu wojny 1812 roku. Początkowo związany z wigami, z biegiem czasu przesuwał się w stronę torysów[3]. W 1832 r. przyjął wstępnie stanowisko Kanclerza Skarbu w projektowanym gabinecie Wellingtona, ale ostatecznie odmówił przyjęcia tego stanowiska, gdyż, jak sam powiedział, wolałby stawić czoła tysiącu diabłów niż takiej Izbie Gmin (która była wówczas zdominowana przez wigów).

Dopiero w 1834 r. Baring został przewodniczącym Zarządu Handlu i zarządcą mennicy w gabinecie Roberta Peela. Pozostał na tym stanowisku do upadku gabinetu w 1835 r. W tym samym roku otrzymał tytuł 1. barona Ashburton i zasiadł w Izbie Lordów. W 1842 r. został wysłany do Stanów Zjednoczonych, gdzie wynegocjował traktat Webstera-Ashburtona, który ustalał granicę między amerykańskim stanem Maine, a kanadyjskim Nowym Brunszwikiem. W politycie wewnętrznej sprzeciwiał się polityce sprzyjania wolnemu handlu prowadzonej przez rząd Peela. Sprzeciwiał się także Bank Charter Act z 1844 r., który ograniczył samodzielność banków oraz wzmocnił pozycję centralnego Banku Anglii.

Lord Ashburton był członkiem rady powierniczej British Museum oraz National Portrait Gallery. Oprócz swoich mów opublikował także An Enquiry into the Causes and Consequences of ... Orders in Council (1808) oraz The Financial and Commercial Crisis Considered (1847). Zmarł w 1848 r. Tytuł barona odziedziczył jego najstarszy syn, William.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
nowa kreacja
Baron Ashburton
1835-1848
Następca
William Baring, 2. baron Ashburton