Alexandre Lamfalussy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Baron Alexandre Lamfalussy (ur. 1929) – belgijski ekonomista pochodzenia węgierskiego, prezydent Europejskiego Instytutu Walutowego – prekursora Europejskiego Banku Centralnego (1994–1997), przewodniczący Komitetu Mędrców ds regulacji europejskiego rynku papierów wartościowych, który opracował szereg reform w celu uproszczenia i przyspieszenie procesu ustawodawczego UE w dziedzinie usług finansowych – tzw. procedura Lamfalussy’ego.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Alexandre Lamfalussy urodził się w 1929 roku na Węgrzech, które opuścił w 1949 roku[1]. W latach 1949–1953 studiował ekonomie na Katolickim Uniwersytecie w Leuven oraz w Kolegium Nuffield na Uniwersytecie Oxfordzkim, gdzie obronił doktorat z zakresu nauk ekonomicznych[1]. W latach 1955–1975 pracował w Banque de Bruxelles[1].

W 1976 przeszedł do Banku Rozrachunków Międzynarodowych w Bazylei, którego został dyrektorem generalnym w 1985 roku – funkcję tę sprawował do 1993 roku[1]. W latach 1988–1989 był członkiem Komitetu Delorsa[2], który w kwietniu 1989 roku przedstawił tzw. Raport Delorsa precyzujący plan realizacji Unii Gospodarczej i Walutowej w trzech etapach[3]:

  1. liberalizacji przepływów kapitałowych (1990–1994)
  2. wzmocnienia koordynacji polityki pieniężnej krajów UE i stworzenia Europejskiego Instytutu Walutowego – prekursora Europejskiego Banku Centralnego (1994–1999)
  3. wprowadzenia wspólnej waluty euro (od 1999 roku)

Od stycznia 1994 do końca czerwca 1997 Lamfalussy pełnił funkcję prezydenta Europejskiego Instytutu Walutowego[1], odpowiedzialnego za realizacje trzeciego etapu Unii Gospodarczej i Walutowej[4]. W 1993 roku król Belgii Baldwin I Koburg nadał mu tytuł szlachecki barona[4].

W czerwcu roku 2000 rada do spraw gospodarczych i finansowych powołała go na przewodniczącego Komitetu Mędrców ds regulacji europejskiego rynku papierów wartościowych[5]. Komitet zaproponował reformy w ramach czteropoziomowego programu, tzw. procedury Lamfalussy’ego, której celem było uproszczenie i przyspieszenie procesu ustawodawczego UE w dziedzinie usług finansowych[5]. W marcu 2002 roku Rada Europejska zatwierdziła procedurę Lamfalussy’ego w zakresie papierów wartościowych, a w grudniu tego samego roku zdecydowała o jej rozszerzeniu na cały sektor finansowy UE[5].

W 2008 roku Lamfalussy został powołany na stanowisko przewodniczącego grupy zadaniowej wysokiego szczebla na rzecz nowej architektury finansowej w Belgii[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Katolicki Uniwersytet Leuven: Alexandre Lamfalussy (ang.). [dostęp 2011-10-19].
  2. Komisja Europejska: List of members of the ad hoc Committee (ang.). [dostęp 2011-10-19].
  3. Komisja Europejska: Phase 3: the Delors Report (ang.). [dostęp 2011-10-19].
  4. 4,0 4,1 ECB-CFS Research Networ: Alexandre Lamfalussy (ang.). [dostęp 2011-10-19].
  5. 5,0 5,1 5,2 Parlament Europejski: Usługi finansowe: procedura Lamfalussy’ego – powstanie i zastosowanie w praktyce (pol.). [dostęp 2011-10-19].