Alfabet duńsko-norweski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Alfabet duński od 1948 roku jest identyczny z alfabetem norweskim stąd oba często nazywane są alfabetem duńsko-norweskim. Oparte są na alfabecie łacińskim i służą do zapisu języka duńskiego oraz norweskiego, niemniej te same litery w różnych językach mogą mieć nieco inną wymowę. Od standardowego alfabetu łacińskiego różnią się trzema literami: æ, ø oraz å, które w tej właśnie kolejności występują na końcu alfabetu.

Postać[edytuj | edytuj kod]

Litery alfabetu duńsko-norweskiego na klawiaturze komputera

Alfabet składa się z 24 liter: A B D E F G H I J K L M N O P R S T U V Y Æ Ø Å

Pięć liter, normalnie występujących w alfabecie łacińskim, tj. C Q W X Z, nie jest używanych do zapisu słów rodzimych, występują jedynie w wyrazach obcych i zapożyczeniach.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Przeprowadzona w 1948 r. reforma duńskiej ortografii wprowadziła do użycia literę å, używaną dotychczas w norweskim i szwedzkim. Pierwotna pisownia ("aa") pojawia się w starych dokumentach, oraz, mimo upływu lat, bywa czasem wykorzystywana do zapisu niektórych nazwisk oraz nazw własnych (np. nazwa miasta Ålborg czasem zapisywana jest jako Aalborg). Za sprawą tej reformy alfabet duński oraz alfabet norweski przestały się od siebie różnić graficznie, choć różnice w wymowie głosek zapisywanych tymi samymi literami czasem są dość duże.

Mocą tej reformy zrezygnowano z zapisu wszystkich rzeczowników wielką literą.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]