Z Wikipedii
Alfabet turecki – alfabet oparty na alfabecie łacińskim, dodatkowo używane są w nim znaki diakrytyczne.
Został wprowadzony w 1928 roku; wcześniej język turecki był zapisywany za pomocą alfabetu arabskiego. Składa się z 29 liter: A, B, C, Ç, D, E, F, G, Ğ, H, I, İ, J, K, L, M, N, O, Ö, P, R, S, Ş, T, U, Ü, V, Y, Z. Symbol Iı wymiawia się mniej-więcej jak polskie "y". Dla odrożnienia duże İ, pisze się z kropką u góry. Najwcześniejszym alfabetem tureckim były tzw. runy tureckie.
| Litera turecka |
Polska wymowa |
| A a |
a |
| B b |
b |
| C c |
dż |
| Ç ç |
cz |
| D d |
d |
| E e |
e |
| F f |
f |
| G g |
g |
| Ğ ğ |
nieme |
| H h |
h |
| I ı |
y |
| İ i |
i |
| J j |
ż |
| K k |
k |
| L l |
l |
| M m |
m |
| N n |
n |
| O o |
o |
| Ö ö |
niemieckie ö (e wypowiedziane przy wargach złożonych do o)* |
| P p |
p |
| R r |
r |
| S s |
s |
| Ş ş |
sz |
| T t |
t |
| U u |
u |
| Ü ü |
francuskie u lub niemiecki ü |
| V v |
w |
| Y y |
j |
| Z z |
z |
- Polskiego u, polskie "o" jest dużo słabiej zaokrąglone niż polskie "u", oraz "o" w większości języków świata, jak turecki, niemiecki, czy angielski.
[edytuj] Zobacz też
|
Pisma świata |
|
| Alfabetyczne |
|
  |
|
| Sylabowe |
|
|
| Obrazkowe |
|
|
| Chińskie |
|
|
| Zobacz też |
|
|
