Alfons II d'Este

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Girolamo da Carpi 002.jpg

Alfons d'Este (ur. 22 listopada 1533 w Ferrarze, zm. 27 października 1597 tamże) – książę Ferrary i Modeny w latach 15591597. Był najstarszym synem Herkulesa II d'Este i Renaty Walezjuszki (młodszej córki Ludwika XII i Anny Bretońskiej).

Jako młody człowiek walczył w armii Henryka II przeciwko Habsburgom. Wspierał sztukę i naukę - podobnie jak wszyscy jego przodkowie. Objął swoim mecenatem Torquata Tassa i Giovanniego Battistę Guariniego, zaś Luzzasco Luzzaschi służył na jego dworze jako organista.

W 1575 był kandydatem to tronu polskiego, popierał go Henryk III Walezy, a za jego sojuszników uchodzili również Zborowscy i Chodkiewiczowie. Również dla Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła była to kandydatura poważna, niemniej z racji popierania jej przez Chodkiewiczów nie do zaakceptowania[1]. Ostatecznie spośród Zborowskich za Alfonsem opowiedział się podczas głosowania w senacie jedynie Andrzej, marszałek nadworny koronny[2]. Kandydatura księcia Ferrary na króla polskiego rozpatrywana była również podczas elekcji w 1586 jednak nie miała ona większego poparcia[3].

Był trzykrotnie żonaty:

Sukcesja[edytuj | edytuj kod]

Żadne z małżeństw nie przyniosło Alfonsowi znanych potomków (w tym też dzieci nieślubnych). Dlatego główna linia d'Este skończyła się po jego śmierci, w 1597. Rudolf II Habsburg - cesarz niemiecki uczynił spadkobiercą d'Este jego kuzyna - Cezara d'Este (1561−1628) - wojskowego. Ten utracił wkrótce Ferrarę i dalej rządził w księstwie Modeny.

Przypisy

  1. S. Grzybowski, Jan Zamoyski, Warszawa 1994, s. 67.
  2. S. Grzybowski, Jan Zamoyski, Warszawa 1994, s. 73.
  3. S. Grzybowski, Jan Zamoyski, Warszawa 1994, s. 200.


Poprzednik
Ercole II
Książę Ferrary i Modeny Następca
Cezar