Alfonso Ratliff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Boxing pictogram.svg Alfonso Ratliff
Data i miejsce urodzenia 18 lutego 1956
Clarksdale
Obywatelstwo  Stany Zjednoczone
Styl walki praworęczny
Kategoria wagowa ciężka
Bilans walk zawodowych
Liczba walk 34
Zwycięstwa 25
Przez nokauty 18
Porażki 9

Alfonso Ratcliff (ur 18 lutego 1956 w Clarksdale) – amerykański bokser były mistrz świata federacji WBC w wadze junior ciężkiej

Amatorska kariera[edytuj | edytuj kod]

1980 roku wygrał turniej Chicago Golden Gloves.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Na zawodowych ringach zadebiutował 25 sierpnia 1980 nokautując już w pierwszej rundzie Jima Flynna. 5 grudnia 1981 w swoim czternastym pojedynku doznał swojej pierwszej porażki przegrywając przez techniczny nokaut w siódmej rundzie z przyszłym mistrzem świata WBA wagi ciężkiej Timem Witherspoonem który wówczas legitymował się rekordem 12-0. 6 czerwca 1985 zdobył pas mistrza federacji WBC wagi junior ciężkiej pokonując niejednogłośnie na punkty puertorykańskiego pięściarza Carlosa De Leona tracąc ten pas już w pierwszej obronie 21 września 1985 ulegając jednogłośnie na punkty Bernardowi Bentonowi. 6 września 1986 zmierzył się z niepokonanym przyszłym mistrzem wagi ciężkiej Mike Tysonem przegrywając przez TKO już w drugiej rundzie[1]. W swoim kolejnym pojedynku pokonał decyzją większości niepokonanego wówczas Craiga Bodzianowskiego dodatkowo Craig był trzykrotnie liczony w rundach pierwszej, dziewiątej i dziesiątej[2]. 12 maja 1988 doszło do walki rewanżowej pomiędzy tymi pięściarzami i ponownie decyzją większości zwyciężył Alfonso. 18 sierpnia 1988 znokautował w siódmej rundzie byłego mistrza IBF Rickiego Parkera. 26 czerwca 1989 został znokautowany w czwartej rundzie przez byłego mistrza IBF Lee Roy Murphy-go[3]. Po tym pojedynku Alfonso Ratliff zakończył karierę.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Poprzednik
Carlos De Leon
Mistrz świata wagi junior ciężkiej WBC
6 czerwca 1985 - 21 września 1985
Następca
Bernard Benton