Alfred Palla

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Alfred Palla

Alfred Jan Palla (ur. 1960 w Wodzisławiu Śląskim[1]) – polski pisarz, historyk, podróżnik, teolog adwentystyczny i biblista, popularyzator Biblii, apologeta. Jest autorem licznych książek, a jego publikacje mają interkonfesyjny charakter. Wierzy w historyczność całego Pisma Świętego, reprezentuje kreacjonizm młodej Ziemi, argumentuje za starożytnością i autentycznością całunu turyńskiego. Popularyzuje zagadnienia historyczno-archeologiczno-biblijne, a także związane z rozwojem ludzkiego potencjału. Jego działalność jest adresowana do szeroko rozumianego środowiska ewangelikalnego[2][3]. Członek Association for Psychological Type, licencjonowany przez Consulting Psychological Press do stosowania wskaźnika psychologicznego MBTI (Myers-Briggs Type Indicator) do określenia typu osobowości.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Alfred Palla podczas wykładu „Tajemnice Biblii i starożytności: Odkrycie Niniwy” w zborze Kościoła Chrystusowego „Warszawa Północ” we wrześniu 2012 roku.

Ukończył Pedagogiczne Studium Techniczne w Gliwicach, a następnie studiował w krakowskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej, specjalizując się w historii starożytnej pod kierunkiem prof. Aleksandra Krawczuka[4]. W 1986 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie studiował biblistykę na Andrews University w stanie Michigan. Stopień doktorski uzyskał w Fuller Theological Seminary w Kalifornii. W Stanach Zjednoczonych mieszkał do roku 2006[5].

W latach 1997–2006 pracował jako duchowny protestancki w środowisku polonijnym w Chicago, usługując m.in. w kościele adwentystycznym i baptystycznym[4][6]. Od 2006 roku zajmuje się popularyzowaniem wiedzy biblijnej i historycznej w Polsce. Na zaproszenie kilku miejscowych kościołów, wystąpił pro bono jako główny prelegent podczas „Dni Biblii” w Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze w 2007 roku[7], a także podczas „Dni Biblii” zorganizowanych w Świdnicy w 2010 roku[8]. Prowadził wykłady o wiarygodności Pisma Świętego, archeologii biblijnej oraz historii starotestamentowej m.in. na zaproszenie takich społeczności chrześcijańskich w Polsce, jak: Kościół Chrystusowy, Kościół Baptystów, Społeczność Chrześcijańska Północ, Społeczność Chrześcijańska Południe, Centrum Chrześcijańskie Woda Życia, Kościół Wolnych Chrześcijan, Kościół Zielonoświątkowy oraz Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. W latach 2010–2011 był prelegentem w Instytucie Badań Żydowskich przy Wyższym Baptystycznym Seminarium Teologicznym, dwukrotnie w Ostródzie[9] i raz w Warszawie[10]. W 2012 roku został zaproszony w roli wykładowcy na konferencję Chrześcijańskiego Forum Pracowników Nauki[11]. W 2014 roku prowadził wykłady o Biblii w ośrodku polonijnym Copernicus Center w Chicago[12].

Jest autorem kilkudziesięciu artykułów oraz kilkunastu książek, w których zajmuje się historią, archeologią, biblistyką, apologetyką chrześcijańską oraz kształtowaniem w czytelniku pozytywnego wyznania[5]. Współpracuje z czasopismami protestanckimi Magazynem Chrześcijańskim Cel oraz Znakami Czasu. Pisywał także do takich czasopism, jak Dziennik Chicagowski, Relax, Panorama, Gwiazda Polarna, Słowo i Życie oraz Fakty i Mity[13][14], broniąc historycznej rzetelności Pisma Świętego.

Poglądy[edytuj | edytuj kod]

Uważa, że prawdziwy sukces nie polega na tym, co posiadamy, lecz kim jesteśmy[15]. Dlatego zachęca do rozpoznania i rozwoju otrzymanego talentu, w tym pasji, temperamentu, preferencji osobowościowych i darów duchowych[16], a także do wytrwałego rozwoju potencjału[17]. Jego życiowa misja oscyluje wokół krzyża: skierowana jest w górę na przyjaźń z Bogiem przez modlitwę i studiowanie Pisma Świętego, w głąb na rozpoznanie swojego potencjału oraz na zewnątrz, aby usługiwać nim bliźnim[18].

Jako sceptyk zainteresował się całunem turyńskim. Po przestudiowaniu wyników badań przeprowadzonych przez naukowców reprezentujących różne dyscypliny, doszedł do przekonania, że jest to zabytek autentyczny i starożytny[19][20][21]. Przedstawił je wraz z losami całunu, począwszy od Jerozolimy w I wieku, przez Edessę i Konstantynopol, aż po Turyn[22]. W 2003 roku wysunął tezę, że datowanie wyciętej z całunu próbki metodą węgla radioaktywnego w 1988 roku przyniosło średniowieczną datę ze względu na skażenie jej przez nici wplecione kilkaset lat wcześniej, aby załatać ubytek, który powstał w miejscu, z którego ją wycięto[23]. W 2005 roku potwierdził tę tezę chemik Raymond Rogers. Przeprowadzone przez niego badania tej próbki wykazały, że zawiera ona bawełniane nici wplecione w lniane płótno całunu w miejscu, z którego ją wycięto[24].

Traktuje przestrzeganie przykazań Bożych jako wyraz wdzięczności, lojalności i miłości wobec Boga (por. 1 J 5,2-3)[25] i dlatego w swoich publikacjach broni świętowania sabatu[26]. Wskazuje, że Bóg podarował dzień siódmy całej ludzkości, zanim pojawili się Żydzi, i zgodnie z Nowym Testamentem nadal pozostaje on dniem odpoczynku[25][27][28].

Odrzuca wiarę w wieczne męki piekielne jako pogląd niebiblijny, który zniekształca piękno Bożego charakteru i odpycha ludzi od Boga[29]. Biblijne terminy „szeol” i „hades” oznaczają jego zdaniem „cmentarz” albo „grób”, natomiast „gehenna”, czyli „piekło”, jest jeziorem ognistym, w którym unicestwiony zostanie Szatan i jego zwolennicy. Zgodnie z Biblią „karą za grzech jest śmierć” (Rz 6,23), a nie wieczne męki w piekle[29][30].

Jest zwolennikiem kreacjonizmu młodej Ziemi oraz katastrofizmu. Wierzy, że Bóg stworzył wszystkie rodzaje roślin i zwierząt ex nihilo, wraz z potencjałem do mikroewolucyjnych zmian pod wpływem środowiska czy mutacji[31]. Uważa, że dinozaury mogły współistnieć z ludźmi, a ich wyginięcie wyjaśnia ogólnoświatowy biblijny potop[32]. Jego zdaniem taki kataklizm stanowi najlepsze wyjaśnienie dla m.in.: milionów skamieniałości, skał osadowych, pokładów ropy naftowej, gazu ziemnego i węgla[33]. Uważa także, że najlepszym wytłumaczeniem pochodzenia obiektów znalezionych w bryłach węgla i skałach osadowych, jest ich wytworzenie przez człowieka[34]. Wskazuje, że obchodzone przez niemal wszystkie kultury Święto Zmarłych, czyli Wszystkich Świętych, przypada na dzień, w którym rozpoczął się biblijny potop (Rdz 7,11), stanowiąc jego pamiątkę[35].

Broni historycznej wiarygodności Pisma Świętego[36], w tym Mojżeszowego autorstwa Pięcioksięgu[37][38]. Argumentuje za datowaniem wyjścia Izraelitów z Egiptu na 1446 r. p.n.e., powołując się na biblijny tekst (1 Krl 6,1), który plasuje exodus 480 lat przed budową świątyni Salomona (966 r. p.n.e.), a więc w połowie XV wieku p.n.e., z czego wynika, że Mojżesz żył za panowania XVIII dynastii[37][38]. W obronie tej daty powołuje się m.in. na egipską inskrypcję z Soleb, która wymienia „Szasu JHWH” w Kanaanie ok. 1400 r. p.n.e. Uważa, że owymi wyznawcami Jahwe byli Hebrajczycy. Twierdzi, że opisaną w Księdze Wyjścia córką faraona, która wyłowiła z rzeki Mojżesza, była Hatszepsut[39]. Wysuwa tezę, że egipski Aton, wywyższony niedługo potem do pozycji jedynego boga przez faraona Echnatona (1379-1362), to zniekształcony biblijny Adon, czyli Adonaj[40]. Sugeruje, że także inne ludy mogły znać prawdziwego Boga, np. chiński Shangdi wydaje się odpowiednikiem biblijnego El Szaddaj[41].

Uważa, że wiele poglądów Świadków Jehowy powstało w wyniku czytania Biblii przy pomocy konkordancji, z pominięciem kontekstu[30].

Wierzy w realne i osobowe zło[42], za którego istnienie odpowiedzialny jest szatan. Zło jest wynikiem nadużycia wolności wyboru, którą Bóg obdarzył wszystkie stworzenia w kosmosie. Wierzy, że ofiara Jezusa na krzyżu zaowocuje zbawieniem ludzi z grzechów i położeniem kresu złu[43].

Kod Leonarda da Vinci[edytuj | edytuj kod]

W swej polemice z bestsellerem Dana Browna „Kod Leonarda da Vinci” zarzuca, że opisy dzieł i dokumentów w jego powieści nie „odpowiadają rzeczywistości”[44] i wskazuje na liczne błędy merytoryczne w tej książce[45]. W oparciu o historyczne źródła odpiera jako bezzasadne tezy Browna o rzekomym małżeństwie i potomstwie Jezusa, o rzekomej wyższości ewangelii gnostyckich nad kanonicznymi, o rzekomym późnym powstaniu Biblii, a także o rzekomym zatajeniu przez Kościół katolicki tożsamości Marii Magdaleny oraz usunięciu gnostyckich ewangelii z Biblii[46]. Zarzuca Brownowi, że fałszuje historię pisząc o Zakonie Syjonu, traktuje jego istnienie poważnie, pomimo iż źródłem informacji o nim był Pierre Plantard, który w 1993 roku przyznał się w sądzie do fałszerstwa w tej sprawie. Na jego kłamstwa dali się nabrać Richard Leigh, Michael Baigent i Henry Lincoln, autorzy książek pt. „Święty Graal”, „Święta Krew” i „Mesjańskie dziedzictwo”, które Brown uznał za historyczne opracowania i bezkrytycznie powielił zawarte w nich nieprawdy. Palla zwraca też uwagę, że Richard Leigh i Michael Baigent napisali wcześniej sensacyjną książkę pt. „Zwoje znad Morza Martwego”, w której przypisali Watykanowi konspirację, mającą na celu niedopuszczenie pism z Qumran do druku, ze względu na ich domniemaną szkodliwość dla chrześcijaństwa. Już wcześniej, w książce „Sekrety Biblii” wskazywał bezpodstawność ich pomówień pod adresem Watykanu[47].

Próbuje rozwikłać zagadkę Świętego Graala. Rozwija tezę, że nie chodziło o kielich, z jakim kojarzy się go za sprawą późniejszych celtyckich legend o zagubionym kielichu, lecz o wizerunek okrytej krwią twarzy Jezusa, pochodzący ze słynnego Mandylionu z Edessy[48]. Uważa, że tak nazywano w pierwszych wiekach całun turyński, kiedy był zwinięty w czworo, czego ślady potwierdziły badania przeprowadzone w 1978 roku światłem posuwistym przez fizyka Johna Jakcsona. Tak zwinięty całun pokazywał samo oblicze Chrystusa, jako Mandylion z Edessy, zwany także Tetradiplonem (zwiniętym w czworo)[49]. Wyjaśnia to jego zdaniem związek między Graalem a Józefem z Arymatei, który zakupił płótno całunowe[50]. Wskazuje, że mnich Beda, żyjący w IX wieku, popełnił błąd, wiążąc Józefa z Arymatei z Brytanią, jako że źle pojął słowo „britio” w Księdze Papieży (Liber Pontificalis), które wcale nie pochodziło od Brytanii, lecz od syryjskiego „birtha”, czyli „zamek”[48]. Chodziło jego zdaniem o Britio Edessenorum, słynny zamek w Edessie, gdzie pochowano apostoła Judę Tadeusza, który przyniósł tam z Jerozolimy płótno z grobu Jezusa w czasach króla Abgara V Ukkamy, na co jest pozabiblijne poświadczenie[51]. Jego zdaniem „graal” pochodzi od francuskiego „greil”, które znaczyło „kratka” i zapewne odnosiło się do wzoru w kratkę zdobiącego obramowanie Mandylionu z Edessy oraz relikwiarz, w którym trzymano później płótno z grobu Jezusa w Konstantynopolu, zanim trafiło do Francji za sprawą templariuszy, po napaści na stolicę Bizancjum przez krzyżowców w 1204 roku[52].

Książki[edytuj | edytuj kod]

  • A.Jan. Palla: Gdzie są skarby świątyni Salomona. Rybnik: Wydawnictwo „Betezda”, 1997. ISBN 83-901949-1-0.
  • A.Jan. Palla: Sukces w twoich rękach. Rybnik: Wydawnictwo „Betezda”, 1998. ISBN 83-901949-1-2.
  • A.J. Palla: Poznaj swoje dary duchowe. Rybnik: Wydawnictwo „Betezda”, 1998. ISBN 83-901949-4-5.
  • A.J. Palla: Skarby świątyni. Rybnik: Wydawnictwo „Betezda”, 1999. ISBN 83-901949-3-7.
  • A.J. Palla: Poradnik walki duchowej. Rybnik: Wydawnictwo „Betezda”, 1999. ISBN 83-901949-5-3.
  • A.J. Palla: Sekrety Biblii. Rybnik: Wydawnictwo „Betezda”, 2002. ISBN 83-915259-0-2.
  • A.J. Palla: Mądrość starożytnych: wybrane sentencje łacińskie z tłumaczeniem na język polski. Rybnik: Betezda, 2002. ISBN 83-915259-2-9.
  • A.J. Palla: Całun Turyński. Rybnik: Wydawnictwo „Betezda”, 2003. ISBN 83-915259-3-7.
  • A.J. Palla: Kod Leonarda da Vinci: fakt czy fikcja?. Rybnik: Wydawnictwo „Betezda”, 2004. ISBN 83-915259-5-3.
  • A.J. Palla: Całun Turyński: wielka historia czy wielka mistyfikacja?. Warszawa: Świat Książki, 2008. ISBN 978-83-247-1114-7.
  • A.J. Palla: Poznaj swoją osobowość i dary duchowe. Warszawa: Nowe Spojrzenia, 2010. ISBN 978-83-61640-12-7.
  • A.J. Palla: Radość mimo trudności. Warszawa: Nowe Spojrzenia, 2011. ISBN 978-83-61640-25-7.
  • A.J. Palla: Niewidzialna wojna o Twoje życie. Warszawa: Bogulandia, 2013. ISBN 978-83-63097-02-8.
  • A.J. Palla: Niezwykłe historie zwykłych ludzi. Warszawa: Bogulandia, 2013. ISBN 978-83-63097-06-6.

Przypisy

  1. Tajemnice zmartwychwstania (pol.). warszawa.naszemiasto.pl, 2008-03-23. [dostęp 2013-10-10].
  2. Zakazana archeologia (pol.). zaufanie.pl, 2010-05-04. [dostęp 2013-12-07].
  3. Tajemnice Księgi Wyjścia (pol.). adwentysci.org.pl, 2011-06-08. [dostęp 2013-12-07].
  4. 4,0 4,1 A.J. Palla (pol.). przystan.maranatha.pl. [dostęp 2013-12-07].
  5. 5,0 5,1 Alfred Palla [nota o autorze]. „Studia Theologica Pentecostalia”. 1, s. 199, 2013. WSTS. ISSN 2300-729X. 
  6. Polonia adwentowa (pol.). ads.maranatha.pl. [dostęp 2013-12-07].
  7. Zielonogórskie "Dni Biblii". ekumenizm.pl.
  8. Dzień z Pismem Świętym czyli II Świdnickie Czytanie Biblii
  9. www.wbst.edu.pl
  10. Zakończenie roku akademickiego 2010/2011 w WBST WBST – Aktualności
  11. Konferencja Bryza 2012 Chrześcijańskie Forum Pracowników Nauki
  12. „Tajemnice Starożytności” i „Zakazana archeologia”. adwentysciusa.com. [dostęp 2014-07-16].
  13. A.J. Palla. Żona Kaina. „Fakty i Mity”. nr 10 (157), s. 16, 7-13 III 2003. 
  14. A.J. Palla. Legendy o potopie. „Fakty i Mity”. nr 45 (192), s. 17, 7-13 XI 2003. 
  15. A. Palla: Niezwykłe historie zwykłych ludzi, s. 6-8.
  16. A. Palla: Poznaj swoją osobowość i dary duchowe, s. 9-56.
  17. A. Palla: Sięgnij po sukces
  18. A. Palla: Sukces w twoich rękach, s. 42-43.
  19. A.J. Palla: Prawda o Całunie Turyńskim. magazyncel.pl, 2012-12-11. [dostęp 2013-12-06].
  20. Bożena Rojek, Tajemnice ukryte w cudownych relikwiach „Nowe Życie” Czerwiec 2010
  21. Cyprian Sajna: Całun turyński (pol.). unitarianie.pl. [dostęp 2013-12-07].
  22. A. Palla: Całun Turyński: wielka historia czy wielka mistyfikacja?. Warszawa: Świat Książki, 2008.
  23. A. Palla, Całun turyński jednak autentykiem w świetle nowych odkryć i badań, Rybnik: Betezda, 2003, s. 14-15.
  24. Raymond N. Rogers, Studies on the radiocarbon sample from the Shroud of Turin, „Thermochimica Acta”, 425/2005, s. 189-194.
  25. 25,0 25,1 A. Palla. Nadanie dziesięciu przykazań. „Znaki Czasu”. 12/2013. s. 26-27. 
  26. A. Palla: Sabat pod obstrzałem. eliasz.dekalog.pl, 21 lutego 1999.
  27. A. Palla: Prawa niedzielne dawniej i dziś. filadelfiamedia.com.
  28. A. Palla, Nadanie dziesięciu przykazań, „Znaki Czasu”, 12/2013, s. 25.
  29. 29,0 29,1 A. Palla, Biblijna prawda o piekle
  30. 30,0 30,1 A. Palla, Jak studiować Biblię (1998) eliasz.pl
  31. A. Palla, Brakujące ogniwo ewolucji „Cel”
  32. A. Palla. Skała ze śladami dinozaura i człowieka?. „Znaki Czasu”. 1/2010. 
  33. A. Palla. Biblijny potop - fakt czy fikcja?. „Znaki Czasu”. 7-8/2009. 
  34. A. Palla. Przedpotopowe skarby. „Znaki Czasu”. 10, s. 24-26, 2009. 
  35. A. Palla: Potop i jego echa w pamięci ludzi. deon.pl, 2011-10-29. [dostęp 2013-12-22].
  36. A.J. Palla: Odkrycie miasta Abrahama. magazyncel.pl, 2013-10-14. [dostęp 2013-12-06].
  37. 37,0 37,1 A. Palla. Odkrycie w Ugarit a datowanie Pięcioksięgu Mojżeszowego. „Studia Theologica Pentecostalia”. 1, s. 199-208, 2013. WSTS. ISSN 2300-729X. 
  38. 38,0 38,1 A.J. Palla: Jahwe w egipskich źródłach. magazyncel.pl, 2013-08-26. [dostęp 2013-12-06].
  39. A. Palla: Córka faraona. szczecin.adwentysci.org, 2012-01-22. [dostęp 2014-01-03].
  40. Alfred Palla, Jahwe w egipskich źródłach „Cel”
  41. Alfred J. Palla: Czy Trójca jest w Biblii? (pol.). nadzieja.pl, 2011-06-12. [dostęp 2013-12-12].
  42. A.J. Palla: Niewidzialna wojna o Twoje życie, s. 167-179.
  43. A.J. Palla: Niewidzialna wojna o Twoje życie, s. 178.
  44. Dan Brown: Kod Leonarda da Vinci, s. 9.
  45. A.J. Palla: Kod Leonarda da Vinci: fakt czy fikcja?, s. 6-7.
  46. A.J. Palla: Kod Leonarda da Vinci: fakt czy fikcja?, s. 8-64.
  47. A.J. Palla: Sekrety Biblii, s. 205-212.
  48. 48,0 48,1 A.J. Palla: Kod Leonarda da Vinci: fakt czy fikcja?, s. 67.
  49. A.J. Palla: Całun Turyński jednak autentykiem, 2003, s. 71.
  50. Pismo Święte: Jn 19:38-40.
  51. Sokrates Scholastyk: Historia Kościoła, 86:2; Euzebiusz z Cezarei: Historia Kościoła, 1:13.
  52. A.J. Palla: Kod Leonarda da Vinci: fakt czy fikcja?, s. 66-67.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
Alfred Palla