Alicja Dorabialska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alicja Dorabialska
Alicja Dorabialska
Alicja Dorabialska
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 14 października 1897
Sosnowiec
Data i miejsce śmierci 7 sierpnia 1975
Warszawa
profesor zwyczajny
Doktorat 1922 – filozofia
Uniwersytet Warszawski
Habilitacja 1928 – chemia fizyczna
Politechnika Warszawska
Profesura 1934
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Grób fizyko-chemiczki Alicji Dorabialskiej i pianistki oraz kompozytorki Julii Heleny Dorabialskiej na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Alicja Dorabialska (ur. 14 października 1897 w Sosnowcu, zm. 7 sierpnia 1975 w Warszawie) – polska fizykochemik, profesor Politechniki Lwowskiej, Warszawskiej i Łódzkiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego im. Emilii Plater w Sosnowcu[potrzebne źródło]. W 1914, po uzyskaniu świadectwa dojrzałości rozpoczęła studia w Towarzystwie Kursów Naukowych w Warszawie, a następnie do 1918 kontynuuje studia w Moskwie. W latach 1918–1922 była asystentką profesora Wojciecha Świętosławskiego w Zakładzie Chemii Fi­zycznej Politechniki Warszawskiej. W 1922 Dorabialska uzyskuje na Uniwersytecie Warszawskim tytuł doktora filozofii za pracę Badania termochemiczne nad stereoizomerią ketok­symów, napisaną pod kierunkiem prof. W. Lampego. W latach 1925–1926 pod kierunkiem Marii Skłodowskiej-Curie w Instytucie Radowym w Paryżu Dorabialska kontynuuje studia uzupełniające. Po powrocie do Warszawy, w 1928 habilituje się na Politechnice Warszawskiej w dzie­dzinie chemii fizycznej, a w 1934 r. uzy­skuje tytuł profesora nadzwyczajnego oraz nominację na kierownika Katedry Chemii Fizycznej Politechniki Lwowskiej. W ten sposób jako pierwsza kobieta - została profesorem Politechniki Lwowskiej. W maju 1940 - w ramach umowy przesiedleńczej między Niemcami a ZSRR wyjechała ze Lwowa do Warszawy. W okresie okupacji wykładała na tajnych studiach w Warszawie. W 1945 otrzymała nominację na profesora zwyczajnego i jednocześnie objęła Katedrę Chemii Fizycznej na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej. Została również pierwszym dziekanem Wydziału Chemicznego.

Zajmowała się głównie problematyką:

  • ciepła promieniowania radioizotopów,
  • mikrokalorymetrią,
  • przemianami alotropowymi,
  • korozją metali
  • historią chemii.

W 1972 wydała wspomnienia zatytułowane Jeszcze jedno życie.

Zmarła w 1975 roku, spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 107–VI–6)[1].

Członkostwa[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia i nagrody[edytuj | edytuj kod]

Publikacje (wybór)[edytuj | edytuj kod]

  • Badania termochemiczne nad oksymami, 1925
  • Mikrokalorymetr adjabatyczny do badań radjologicznych, 1927
  • O cieple promieniowania radjatoru, 1927
  • Ciepło promieniowania polonu, 1930
  • Mikrokalorymetryczne pomiary efektu cieplnego zmiennego w czasie, 1931
  • Mikrokalorymetryczne pomiary okresu półtrwania polonu, 1931
  • Badania nad nienormalnie wielkiemi efektami cieplnemi pewnych minerałów promieniotwórczych, 1932
  • Badania termochemiczne nad korozją metali, 1937
  • Znaczenie metody termochemicznej w badaniach nad korozją, 1937
  • Badania fotograficzne w dziedzinie słabych promieniowań, 1938
  • Tajemnice powietrza, 1938
  • Zastosowanie metody Millikana do badania słabej promieniotwórczości, 1939
  • Dwa doświadczenia z zakresu promieniotwórczości antymonu, 1946
  • Promieniotwórczość naturalna pierwiastków chemicznych, 1952
  • Prace Marii Skłodowskiej-Curie, 1954
  • Maria Skłodowska-Curie, 1967

Przypisy

  1. Cmentarz Powązkowski w Warszawie. (red.). Krajowa Agencja Wydawnicza, 1984. ISBN 83-03-00758-0.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]