Alicja Solska-Jaroszewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Alicja Solska-Jaroszewicz
Data i miejsce urodzenia 6 października 1925
Warszawa
Data i miejsce śmierci 1 września 1992
Warszawa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Warszawski Krzyż Powstańczy
Grób Piotra Jaroszewicza i Alicji Solskiej-Jaroszewicz na warszawskim komunalnym cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Alicja Solska-Jaroszewicz z domu Duchińska (ur. 6 października 1925 w Warszawie[1], zm. 1 września 1992 tamże) – polska dziennikarka, żona premiera Piotra Jaroszewicza, uczestniczka powstania warszawskiego, podpułkownik.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Była córką Antoniego Duchińskiego i Marii z domu Pomianowskiej[1].

Okupacja[edytuj | edytuj kod]

Porucznik Alicja Duchińska podczas II wojny światowej walczyła jako Inka w szeregach Armii Ludowej. W okresie powstania warszawskiego była łączniczką i kanałami przedostała się ze Starówki do Śródmieścia, a następnie na Górny Czerniaków. Służyła w Sztabie Głównym Armii Ludowej. Następnie w nocy z 13 na 14 września przepłynęła przez Wisłę na Saską Kępę, z meldunkami do sztabu 1 Armii Wojska Polskiego[1][2].

Dziennikarka[edytuj | edytuj kod]

Była dziennikarką Walki Młodych, następnie Głosu Ludu, który był organem KC PPR. A od 1948 – roku powstania gazety – do 1979 była dziennikarką Trybuny Ludu[3]. Specjalizowała się w tematyce ekonomicznej, w sprawach gospodarczych, zwłaszcza w handlu zagranicznym. Swoje małżeństwo z Piotrem Jaroszewiczem wykorzystywała do tego, aby docierać do interesujących danych, które dla innych były niedostępne[4].

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Jej pierwszym mężem był funkcjonariusz szefostwa transportu WP Paweł Solski, z którym miała dwójkę dzieci. W latach 50. została żoną ówczesnego wicepremiera Piotra Jaroszewicza, który od 23 grudnia 1970 do 18 lutego 1980 był premierem. Z małżeństwa z Jaroszewiczem miała syna Jana[4].

Zabójstwo[edytuj | edytuj kod]

Alicja Solska i jej mąż Piotr Jaroszewicz zostali zamordowani w swoim domu w warszawskim Aninie przy ulicy Zorzy 19 w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1992. 10 września zostali pochowani, w grobie rodzinnym Jaroszewicza, na warszawskich Powązkach[5]. W imieniu współtowarzyszy walki w szeregach Armii Ludowej Alicję Solską pożegnał gen. dyw. w stanie spoczynku Edwin Rozłubirski.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Alicja Solska została odznaczona między innymi:

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Powstańcze Biogramy - Alicja Duchińska (pol.). 1944.pl. [dostęp 2012-12-01].
  2. Andrzej Golimont, Piotr i Alicja Jaroszewicze zamordowani. Rabunek, zemsta czy polityka..., Trybuna z 3 września 1992, s. 1, 3
  3. 3,0 3,1 nekrolog od redakcji, Trybuna z 8 września 1992, s. 2
  4. 4,0 4,1 Zygmunt Broniarek, Wspomnienie o pani Jaroszewiczowej, Trybuna z 4 września 1992, s. 2
  5. Kronika 1992, wydawnictwo "Kronika" - Marian B. Michalik, Warszawa, 1993, s. 98, 100