Allan Wells

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Allan Wells
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1952
Edynburg
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Wielka Brytania
Igrzyska olimpijskie
Złoto
Moskwa 1980 lekkoatletyka
(bieg na 100 m)
Srebro
Moskwa 1980 lekkoatletyka
(bieg na 200 m)

Allan Wipper Wells (ur. 3 maja 1952 w Edynburgu) – szkocki lekkoatleta, sprinter, mistrz i wicemistrz olimpijski.

Pierwotnie specjalizował się w skoku w dal i trójskoku, ale od połowy lat 70. skoncentrował się na sprincie. Dopiero jednak w 1976 zszedł poniżej bariery 11 sekund na 100 metrów.

Pierwsze sukcesy międzynarodowe przyszły w 1978, kiedy to Wells pobił rekord Wielkiej Brytanii na 100 metrów wynikiem 10,15 s. Na Igrzyskach Wspólnoty Narodów w Edmonton wygrał bieg na 200 metrów (poprawiając w przedbiegach rekord W. Brytanii na 20,61) oraz był członkiem zwycięskiej sztafety 4 × 100 m, a na 100 metrów zdobył srebrny medal. Zajął 6. miejsca w finale na 100 metrów i w sztafecie 4 × 100 metrów na Mistrzostwach Europy w Pradze. W 1979 zwyciężył na 200 metrów w finale Pucharu Europy w Turynie przed rekordzistą świata Pietro Menneą, a na 100 m zajął 3. miejsce.

Na Igrzyskach Olimpijskich w 1980 w Moskwie Wells startował w trzech konkurencjach, za każdym razem dochodząc do finału. Na 100 m ustanowił w ćwierćfinale kolejny rekord W. Brytanii 10,11 s. W finale zwyciężył w czasie 10,25 s przed faworytem Kubańczykiem Silvio Leonardem (ten sam czas).

Wells wygrał bieg na 100 m podczas Pucharu Europy w Zagrzebiu w 1981, a na 200 m był drugi. Zwyciężył na 100 m i na 200 m na Igrzyskach Wspólnoty Narodów w 1982 w Brisbane (na 200 m wspólnie z Anglikiem Michaelem McFarlane), a w sztafecie 4 × 100 m zajął wraz z kolegami 3. miejsce. Po raz kolejny odniósł zwycięstwo w finale Pucharu Europy w 1983 w Londynie, tym razem na 200 m (na 100 m był drugi). Na Mistrzostwach Świata w 1983 w Helsinkach był czwarty w finale zarówno na 100 m, jak i na 200 m.

Wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w 1984 w Los Angeles. Na 100 m odpadł w półfinale, a sztafeta 4 × 100 m z jego udziałem zajęła 7. miejsce w finale. Startował na Mistrzostwach Europy w 1986 w Stuttgarcie, gdzie był piąty w finałach 100 m i 200 m.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]