Almikowate
| Almikowate | |
![]() Almik kubański. Almiki nie mają zgrabnej sylwetki, a ich ogon przypomina ogon szczura |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ssaki |
| Szczep | łożyskowce |
| Rząd | owadożerne |
| Rodzina | almikowate |
| Nazwa systematyczna | |
| Solenodontidae | |
| Gill, 1872 | |
Almikowate (Solenodontidae) – inaczej almiki lub myszoryjki – monotypowa rodzina ssaków owadożernych obejmująca rodzaj Solenodon[1] z dwoma współcześnie żyjącymi gatunkami. Są to ssaki o wydłużonym pysku, przypominającym ryjek ryjówki. Występowały kiedyś na całym obszarze Ameryki Północnej, obecnie jedynie na wyspach Haiti i Kuba. Almiki wielkością i pokrojem zbliżone są do szczura. Odżywiają się bezkręgowcami wykopywanymi z ziemi. Ślina obu gatunków zawiera jad.
Almik kubański (Solenodon cubanus, Atopogale cubana) – gatunek ten został uznany za wymarły, jednak kilka lat temu na wschodzie Kuby złapano jednego osobnika, który był przetrzymywany w ogrodzie zoologicznym w Hawanie. Stąd podejrzenie, iż gatunek ten jeszcze istnieje, choć liczba osobników jest prawdopodobnie minimalna. Almik kubański ma długie, zaopatrzone w ostre pazury łapy, wydłużony pysk i szczurzy ogon. Ciało pokryte jest rzadkim, nastroszonym włosem, ciemnobrunatnym na grzbiecie i jaśniejszym na głowie. Jego długość wynosi 30-35 cm, przy masie przekraczającej 1 kg – jest to jeden z największych owadożernych.
Almik haitański (Solenodon paradoxus) – jest mniej rzadki niż pokrewny mu almik kubański, występuje na Haiti.
Oba gatunki są zagrożone. Przyczyną jest powolne tempo rozrodu w połączeniu z zagrożeniem ze strony sprowadzonych na tereny ich występowania obcych drapieżników: kotów i psów.
Do almikowatych należały wymarłe gatunki †Solenodon arredondoi i †Solenodon marcanoi.
[edytuj] Bibliografia
- Kazimierz Kowalski: Ssaki, zarys teriologii. Warszawa: PWN, 1971.
- Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.): Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) (ang.). Johns Hopkins University Press, 2005. [dostęp 28 marca 2008].
Przypisy
- ↑ Brandt, 1833
