Alopatia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Homeopatia obserwująca niedorzeczności alopatii – obraz Aleksandra Beydemana namalowany w 1857 roku

Alopatia, allopatia, alopatyczny (gr. ảλλος, allos – odmienny, inny i πάθος, pathos – cierpienie) – metody leczenia inne niż homeopatia oraz leki inne niż homeopatyczne. Medycyna alopatyczna określana jest też jako: medycyna zachodnia, medycyna naukowa lub medycyna współczesna[1].

Termin wprowadzony przez Samuela Hahnemanna około 1810 w celu odróżnienia opracowanej przez niego metody leczenia, którą nazwał homeopatią, od medycyny konwencjonalnej i leków konwencjonalnych działających na zasadzie "Przeciwne należy leczyć przeciwnym", czyli po łacinie Contraria contraribus curantur, tzn. przez przeciwdziałanie objawom chorobowym.

Przykłady zastosowania leków alopatycznych:

Przykłady zastosowania leków homeopatycznych:

  • Apis – homeopatyczne granulki otrzymane przez potencjowanie jadu pszczelego, stosowane po użądleniu pszczoły lub osy
  • Urtica – homeopatyczne granulki otrzymane przez potencjowanie pokrzywy, zalecane przez homeopatów przy zmianach skórnych występujących po kontakcie z pokrzywami, uczuleniu na słońce oraz oparzeniach I stopnia
  • Allium cepa – homeopatyczne granulki otrzymane ze spotencjowanej cebuli, zalecane przez homeopatów w przypadku kataru siennego, którego objawy nasilają się u pacjenta w pomieszczeniach zamkniętych oraz w cieple, a zmniejszają na zewnątrz
  • Convallaria – homeopatyczne granulki zawierające spotencjowaną konwalię, stosowane w osłabieniu pracy serca

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. World Health Organization Legal Status of Traditional Medicine and Complementary/Alternative Medicine: A Worldwide Review (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jan Hoes "Homeopathie – totaalvisie op ziekte en gezondheid", 2002, ISBN 90-202-4368-3

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.