Aloza tęczowa
| Aloza tęczowa | |
| Alosa pseudoharengus | |
| (Wilson, 1811) | |
| Okres istnienia: 161706 | |
.jpg) |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | promieniopłetwe |
| Rząd | śledziokształtne |
| Rodzina | śledziowate |
| Rodzaj | alosa |
| Gatunek | aloza tęczowa |
| Synonimy | |
|
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
Aloza tęczowa[potrzebne źródło], aloza wielkooka[potrzebne źródło] (Alosa pseudoharengus) - gatunek ryby z rodziny śledziowatych.
Spis treści |
Występowanie [edytuj]
Płn.-zach. Atlantyk] od Zatoki Św. Wawrzyńca i Nowej Szkocji po Karolinę Płn., oraz jeziora Seneca i Cayuga w stanie Nowy Jork. Introdukowana w Jeziorze Ontario rozprzestrzeniła się po wszystkich Wielkich Jeziorach.
Tworzy stada zazwyczaj w pobliżu ujść rzek do których wchodzi na tarło. Zazwyczaj przebywa na głębokości 56 - 110 m (max. 5 - 145 m).
Cechy morfologiczne [edytuj]
Osiąga max. 40 cm długości i 200 g wagi (zazwyczaj 30 cm). Ciało umiarkowanie spłaszczone, na brzuchu wyraźny kil z łusek. Szczęka dolna wystaje poza szczękę górną, z przodu pyska niewielkie zęby zanikające z wiekiem. Średnica oka większe niż długość pyska. Wyrostki filtracyjne na dolnej części pierwszej pary łuków skrzelowych wyrastają z wiekiem w liczbie 38 -44. W płetwach brzusznych 9 promieni.
Ubarwienie grzbietu szarozielone. Za głową ciemna plama. Wnętrze jamy otrzewnej srebrzyste.
Odżywiane [edytuj]
Młode osobniki w rzekach żywią się krzemkami, widłonogami i małżoraczkami. dorosłe zjadają krewetki i małe ryby.
Drapieżnikami są sandacz amerykański, bass małogębowy, "crappie" , pstrągi oraz rekiny i minogi. Pasożytami są kolcogłowy, tasiemce, przywry i widłonogi.
Rozród [edytuj]
Dojrzewa płciowo przy długości pow. 11 cm w wieku 2 - 5 lat, populacje słodkowodne dojrzewają wcześniej niż słonowodne. Trze się od III do VIII. Na tarło migruje w górę rzek, trze się w jeziorach i wolnych odcinkach rzek. Również populacje jeziorowe migrują do dopływów. wkrótce po tarle tarlaki schodzą do morza, lub jeziora. Tarło odbywa się zazwyczaj wieczorem przy temp. nie przekraczającej 27,8° C. Ikra jest pelagiczna okrągła, gładka, nie lepka. Żółtko jest ziarniste, jasne, bursztynowe do żółtego, przezroczyste. W temp. 7° C inkubacja trwa 15 dni, w temp. 15 °C 6 dni, w temp. 21 °C 3 i pół, w temp 28° C 2 dni.
Larwy po wykluciu pozostają w pobliżu tarlisk, po 1 lub 2 tygodniach po wykluciu, przy długości ok. 10 mm, formują stada. Do morza schodzą latem i jesienią, czasem w XI i XII.
Znaczenie [edytuj]
Posiada znaczenie w rybołówstwie. czasem łowiona przez wędkarzy. Sprzedawana świeża, solona, wędzona lub mrożona, czasem wykorzystywana do połowu homarów i krabów, oraz do produkcji karmy dla zwierząt.
Nadmierne połowy, zanieczyszene wód i zabudowa rzek doprowadziły do spadku jej liczebności.
Bibliografia [edytuj]
Alosa pseudoharengus. (ang.) w: Froese, R. & D. Pauly. FishBase. World Wide Web electronic publication. www.fishbase.org [dostęp 19 marca 2011]
