Altötting

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Altötting
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Bawaria
Rejencja Rejencja Górna Bawaria
Powiat Powiat Altötting
Kod statystyczny 09 1 71 111
Powierzchnia 23,38 km²
Wysokość 403 m n.p.m.
Populacja (31 grudnia 2011)
• liczba ludności
• gęstość

12 612
539 os./km²
Nr kierunkowy 08671
Kod pocztowy 84503
Tablice rejestracyjne
Położenie na mapie Bawarii
Mapa lokalizacyjna Bawarii
Altötting
Altötting
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Altötting
Altötting
Ziemia 48°14′N 12°41′E/48,233333 12,683333Na mapach: 48°14′N 12°41′E/48,233333 12,683333
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Altöttingmiasto powiatowe w Niemczech, w kraju związkowym Bawaria, w rejencji Górna Bawaria, w regionie Südostoberbayern, siedziba powiatu Altötting. Od 1489 jest miejscem pielgrzymkowym.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze ślady osadnictwa człowieka na tych terenach pochodzą z późnej epoki brązu - znaleziono pozostałości po kulturze pól popielnicowych. Pierwsza pisemna wzmianka o mieście, jako villa publica pochodzi z roku 748, pod nazwą Autingas, gdy miejscowość była pod władzą książęcej dynastii bawarskiej Agilolfingów. W roku 876/877 pan miasta - król Karloman założył przy nim klasztor. Następnie Altötting był w rękach Wittelsbachów.

W roku 1489 wydarzyły się dwa przywrócenia do życia. Zabytkowa kaplica, w której znajduje się posąg Matki Bożej z Altötting (Czarnej Madonny) została zbudowana ok. 700 roku, natomiast posąg pochodzi z roku 1330. W ołtarzu głównym w kaplicy znajdują się srebrne urny z sercami książąt bawarskich, biskupów oraz sześciu królów Bawarii.

Zabytki i inne obiekty[edytuj | edytuj kod]

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Burmistrzem miasta jest Herbert Hofauer z FW, rada miasta składa się z 24 osób.

CSU SPD FW REP Razem
2008[1] 12 3 8 1 24
2002[2] 12 2 9 1 24

Współpraca[edytuj | edytuj kod]

Miejscowości partnerskie:

Osoby urodzone w Altötting[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Gnadenkapelle oraz Kościół pw. św. Magdaleny (St. Magdalena)

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Gordon MacLachlan, Niemcy - część południowa, wyd. Pascal, Bielsko-Biała, 1998, ss.121-122, ISBN 83-87037-96-6