Altenkirchen (Meklemburgia-Pomorze Przednie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy gminy w Meklemburgii-Pomorzu Przednim. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Altenkirchen
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy Meklemburgia-Pomorze Przednie
Powiat Vorpommern-Rügen
Urząd Nord-Rügen
Powierzchnia 22,42 km²
Populacja
liczba ludności
gęstość

1 023
46 osób/km²
Położenie 54°38′N
13°21′E
Wysokość 20 m n.p.m.
Kod pocztowy 18556
Numer kierunkowy 038391
Tablice rejestracyjne RÜG
Adres urzędu gminy Ernst-Thälmann-Straße 37, 18551 Sagard
Położenie na mapie Meklemburgii-Pomorza Przedniego
Mapa lokalizacyjna Meklemburgii-Pomorza Przedniego
Altenkirchen
Altenkirchen
Ziemia 54°38′N 13°21′E/54,633333 13,350000
Położenie na mapie powiatu
Położenie na mapie powiatu
Portal Portal Niemcy

Altenkirchen – miejscowość i gmina w Niemczech, w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Vorpommern-Rügen, wchodząca w skład urzędu Nord-Rügen[1]. Gmina znana jest z kościoła parafialnego, który dał nazwę miejscowości Altenkirchen (niem. alt = stary; Kirche = kościół).

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Gmina leży w środkowej części półwyspu Wittow, pomiędzy zatoką Tromper Wiek na wschodzie a Morzem Bałtyckim na północy.

Teren gminy jest lekko pagórkowaty, na wybrzeżu występują lasy, we wschodnich terenach dominują pola uprawne.

Przez gminę, wzdłuż wybrzeża prowadzi droga do najbardziej na północ wysuniętego punktu Niemiec - przylądka Arkona.

Toponimia[edytuj | edytuj kod]

Nazwa miejscowości pochodzi od tutejszego kościoła parafialnego, obok kościoła zbudowanego w 1168 roku na Arkonie najstarszego na wyspie. Po raz pierwszy została zapisana w 1314 roku w łacińskiej formie Antiqua Ecclesia[2]. Na język polski tłumaczona jako Cerkwica[3], Kościelec Rański[4].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Do roku 1326 teren gminy był częścią Księstwa rugijskiego, a następnie Księstwa Pomorskiego. Po pokoju westfalskim w 1648 r cała Rugia, a tym samym i gmina Altenkirchen stała się częścią Pomorza Szwedzkiego. Następnie po kongresie wiedeńskim w 1815 r. gmina należała do pruskiej prowincji Pomorze. Od roku 1818 powiatu Rügen (Landkreis Rügen), ale pomiędzy 1952 a 1955 gmina była częścią powiatu Bergen (Kreis Bergen). Następnie do roku 1990 była częścią powiatu Rügen (Kreis Rügen) w okręgu Rostock (Bezirk Rostock). Od roku 1990 wchodzi w skład kraju związkowego Meklemburgia-Pomorze Przednie i powiatu Rügen[5]. Dnia 4 września 2011 w wyniku reformy administracyjnej gmina stała się częścią powiatu Vorpommern-Rügen.

Kościół w Altenkirchen[edytuj | edytuj kod]

Posąg z zakrystii kościoła w Altenkirchen

W miejscowości znajduje się kościół parafialny, którego budowę rozpoczęto przypuszczalnie już w 1185 r. Kościołowi gmina zawdzięcza również swą nazwę. Między 1792 a 1808 posługę kapłańską sprawował Ludwig Gotthard Kosegarten, znany również jako pisarz oraz profesor Uniwersytetu w Graifswaldzie, którego grób znajduje się na przykościelnym cmentarzu[5].

W ścianie pochodzącej z XIII wieku zakrystii kościoła zachowała się granitowa płyta o wymiarach 1,19×1,68 m z płaskorzeźbą przedstawiającą wąsatego mężczyznę w czapce, trzymającego oburącz róg. Płyta datowana jest na X-XI wiek[6]. Popularniejsze dawniej hipotezy dopatrywały się w tej płycie nagrobka jakiegoś dostojnika, najczęściej księcia Jaromara I lub jego brata Tesława[6]. Obecnie przeważa hipoteza, że jest to wyobrażenie boga Świętowita, za czym przemawiają przypisywane bogu atrybuty wąsa i rogu, brak chrześcijańskiej symboliki i prawdopodobnie celowe (deprecjonujące) usytuowanie płyty, zwracające postać twarzą ku dołowi[6].

Przypisy

  1. Statistisches Amt Mecklenburg-Vorpommern, Schwerin, 2009
  2. Hanswilhelm Haefs, Ortsnamen und Ortsgeschichten auf Rügen, München 2003, s. 46.
  3. Jarosław Kociuba "Pomorze. Praktyczny przewodnik turystyczny po ziemiach dawnego Księstwa Pomorskiego", Walkowska Wydawnictwo Szczecin 2012
  4. Koleje Pomorza Przyodrzańskiego 1:1 000 000 Dyr. Okręg. Kolei Państw. w Szczecinie, 1946 [1]
  5. 5,0 5,1 Landesbibliographie M-V (niem.). [dostęp 29 grudnia 2009].
  6. 6,0 6,1 6,2 Jerzy Strzelczyk: Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian. Poznań: Rebis, 2007, s. 35-36. ISBN 978-83-7301-973-7.