| Amarant |
|
|
| Nazewnictwo |
| Nomenklatura systematyczna (IUPAC) |
|
2-hydroksy-1(4-sulfono-1-naftylazo)
-naftaleno-3,6-bissfulfonian trisodu
|
|
| Inne nazwy i oznaczenia |
| E123, C.I. 16185, czerwień FD&C 2, azorubina S, czerwień acydowa 27 |
|
| Ogólne informacje |
| Wzór sumaryczny |
C20H11N2Na3O10S3 |
| Masa molowa |
604,47 g/mol |
| Wygląd |
różowoczerwony proszek |
| SMILES |
|
C1=CC=C2C(=C1)C(=CC=C2S(=O)(=O)[O-])NN=C3C4=C(C=C(C=C4)S(=O)(=O)[O-])C=C(C3=O)S(=O)(=O)[O-].[Na+].[Na+].[Na+]
|
|
| Identyfikacja |
| Numer CAS |
915-67-3 |
| PubChem |
5359521[2] |
|
|
|
|
Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą
stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
Amarant (E123) – organiczny związek chemiczny z grupy azozwiązków. Syntetyczny, nieziarnisty, ciemnoczerwony spożywczy barwnik smołowy, zakazany w niektórych krajach[3]. Ma dobrą wytrzymałość na wysoką temperaturę i światło. Jest stabilny do temperatury 120°C[4]. Istnieją badania dowodzące jego mutagenności[5].
Dopuszczalne dzienne spożycie wynosi 0,5 mg/kg ciała[6].
Zastosowanie[edytuj]
Najczęściej stosuje się go w postaci soli trójsodowej, która dobrze rozpuszcza się w roztworach wodnych[7]. Wykorzystuje się go głównie do produkcji kosmetyków (np. szminek, róży kosmetycznych). Choć barwnik ten wycofywany jest z użycia w produktach spożywczych, to nadal można go znaleźć m.in. w: ciastach i galaretkach w proszku, płatkach śniadaniowych, bezalkoholowych i niskoprocentowych napojach alkoholowych, kawiorze i przetworach z czarnej porzeczki.
Działanie niepożądane[3][edytuj]
Amarant może powodować typowe dla barwników azowych działania niepożądane. Poza tym może być przyczyną nieżytu nosa, a także wpływać na płodność, wątrobę i nerki. Jest kancerogenny i teratogenny. Spożywany przez kobiety w ciąży może wywoływać u dziecka wady wrodzone.
U szczurów może powodować powstawanie guzów[6].
Przypisy
